Verhuistakel

Typisch Amsterdams: te huur, een wiel aan een haak om je boeltje mee op te takelen als je verhuist.
Nog wel even uitkijken als je het wiel aan het oog hoog boven aan je grachtenpandje wilt bevestigen.

Rokjesdag

Vandaag zou het rokjesdag zijn beloofde het nieuws. Het was inderdaad mooi lenteweer, maar het was meer kortebroekendag. Toen wij in Amsterdam uit de trein stapten verdrongen de korte broeken en sandalen zich al om met de trein weer terug te zoeven richting Zandvoort.
Verder was het buitenspeeldag, deze kinderen waren heerlijk bezig met een kleurige megalap. En zagen we midden in de stad een bewoond ooievaarsnest, in het Vondelpark.

Auke Hulst

De Kennemer Boekhandel had vanavond Auke Hulst te gast, schrijver van De kinderen van het ruige land. De boekhandel beloofde een feestelijke avond met een muzikaal intermezzo van de schrijver zelf. Verder zou vooral de nadruk liggen op zijn nieuwste boek Slaap zacht Johnny Idaho, waar ik niet doorheen kom, dus ik ging vooral voor de muziek. Uiteindelijk speelde Auke maar vier nummers maar bleek wel een erg enthousiaste verteller dus het werd een zeer geanimeerde avond. Aan bod kwamen zijn fascinaties voor Amerika, Japan en science-fiction en ook het boek Het ruige land werd gelukkig uitgebreid besproken.
Of ik Johnny Idaho nog ga uitlezen weet ik niet.

Magnetisch

Ze staat voor me aan het inlichtingenbureau en kijkt me verlangend aan. Een oudere vrouw, het windjack lekker hoog dicht geritst. Ze lijkt wat simpel. 'Heeft u een groot stuk papier voor mij, want ik kan alleen blokletters' zegt ze. Ik laat haar zien dat ik alleen een klein bloknootje heb. 'O' zegt ze teleurgesteld, maar ik kan alleen blokletters'. Als ik vraag of ik voor haar iets zal opschrijven klaart ze op. 'Ja, graag! Dan moet u opschrijven: maggenetische prullebak. Kent u dat? Een maggenetische prullebak. Dat is als je je hand erboven doet en dan gaat hij vanzelf open. Dat is nieuw! Heeft u dat wel eens gezien?' Ik wil de pret niet voor haar bederven door te vertellen dat ik dat jaren geleden al eens zag, dus ik zeg: 'Echt? Goh, wat handig!'. Ze lacht breeduit en zakt door de knieën  van enthousiasme. 'Ik ga naar Blokker' zegt ze, 'zouden ze hem daar verkopen?' 'Vast wel' leef ik mee en geef haar het velletje papier. 'Bedankt hoor' zegt ze, 'u heeft mijn hele dag goed gemaakt.' Als alles toch eens zo eenvoudig was.

Gemma Bovery

In de film Gemma Bovery verhuist een jong Engels stel naar het Franse platteland. Hun buurman, bakker Martin Joubert, raakt onmiddellijk in de ban van de vrouw van het stel, Gemma. Hij is groot fan van Flaubert's boek Madame Bovary en ziet in Gemma een tweede Emma Bovary. Gemma blijkt in haar liefdesleven even zinnelijk als haar bijna-naamgenoot te zijn tot ergernis van Joubert die haar escapades jaloers gadeslaat.
Als zij muizen wil verdelgen met arsenicum waarschuwt hij voor haar lot, de romanfiguur Emma Bovary stierf door arsenicum en hij is ervan overtuigd dat hun levens synchroon lopen. Gemma sterft inderdaad maar niet door arsenicum.
Dit originele gegeven is goed voor een heel aardige comedy die geen moment verveelt.

Tam

Vanaf de parkeerplaats bij Middenduin zag je ze al grazen aan de overkant van het vaartje, een stuk of zes herten, tammer dan ooit. Nog even en ze paraderen het Houtmanpad over om wat te gaan flaneren op de Grote Markt.

Mijn vader was poppenspeler

Toen Jan Nelissen klein was zag hij de poppenkast op de Dam en wist meteen: later word ik poppenspeler. 27 Jaar na zijn dood vertelt zijn zoon Servaes Nelissen (ook poppenspeler) het verhaal van zijn vader. Als kleine jongen mocht Servaes zijn vader helpen en was buitengewoon trots op hem. In een omgebouwde geribbelde citroënbus reed zijn vader door het land. Op de standplaats deed hij aan de achterkant, als bij een ijscowagen, een klep open, zijn benen stak hij door een luik in de vloer en spelen maar. Eigen verhalen maar ook Jan Klaassen en Katrijn. Jammer dat het poppentheater (zeg nooit poppenkast) toendertijd nooit echt erkenning kreeg.
Servaes speelt, anders dan zijn vader, zelf ook een rol in zijn stukken. In dit verhaal is hij grappig genoeg terug te zien als handpop, net als zijn vader en moeder, die je gelijk herkent van de foto's die eerder getoond worden. We zien scènes vóór de kast, met een modelcitroënbus waarover Servaes vertelt, maar ook in de kast als pa een dutje probeert te doen terwijl zijn kinderen (zes jongens en een meisje) naar Studio Sport kijken. Grappig en voor de familie zeer herkenbaar begreep ik uit de hilariteit uit een bepaalde hoek van de zaal. De handpoppen van Jan Nelissen krijgen ook een rol in het stuk, door hun afwezigheid want ze zijn ergens opgeslagen in een depot met klimaatbeheersing en mogen daar niet meer uit.
Er kan wat meer vaart en pit in hier en daar maar Mijn vader was poppenspeler is een persoonlijke en sympathieke voorstelling geworden. Diewertje Blok maakte een leuk interview met Servaes, klik hier, (op 14 minuten).

Zen in Zandvoort

De vrouw stond bijna te stampvoeten voor de balie, ondertussen worstelend met de rits van haar jas. Ze moest véél te lang wachten voor ze geholpen werd, die mevrouw van het inlichtingenbureau was al zó lang met een klant bezig dat zij nu maar naar huis ging. 'Ik ben helemaal uit Zandvoort gekomen om hier iets te printen, ik ben al uren bezig en nou lukt het niet!' Ik vroeg of ik even mee zou kijken met haar om haar te helpen, nou vooruit, eigenlijk had ze nu geen tijd meer maar mopperend liep ze weer mee naar de computers, haar jas weer losmakend. Ze dook in haar ruime boodschappentas om haar notities tevoorschijn te halen en ik kon een blik werpen op een berg losse blaadjes, dichtbeschreven enveloppen en notitieblokjes. Dat ging even duren zag ik. Met veel gezucht en gesteun dook ze het juiste blaadje op en toverde de juiste website weer op het scherm. En nee, het kon op mysterieuze wijze inderdaad niet afgedrukt worden. Het lukte mij ook niet dus ik stelde voor om het vanaf mijn eigen bureau te printen en toen kwam ze wat tot bedaren. 'Hoe doet u dat nou?', kippig tuurde ze naar het scherm op mijn bureau. 'Als het zo lang duurt en het lukt maar niet wordt je het zó zat!' zei ze. Ik kon me er wel iets bij voorstellen. 'En ik had ook nog telefoonnummers willen opzoeken van mijn familie maar daar heb ik nu helemaal geen zin meer in'. Toen ik voorstelde dat ik dat wel even voor haar wilde doen was het weer helemaal goed tussen de bieb en haar. Helemaal zen verdween ze weer naar Zandvoort, het lijstje met telefoonnummers was alweer verdwaald tussen alle andere notities in haar tas.

Buiten spelen

Gelukkig, het gebeurt nog. Lekker klooien op een braak liggend landje en knoeien bij een slootje. Je vriendje uitdagen: 'durf jij naar die boot? Ik wel!' En misschien wel een nat pak halen.

Kleurig

Dit is de vloer van tienercentrum Rebup.
Kinderen zijn  minder geremd als je op de vloer mag schilderen vertelt Marion van der Vegt van Rebup (Rebup is het omgekeerde van puber).
Er zijn verschillende Rebuplocaties en de plek waar deze vloer ligt (Kruistochtstraat 54) is de kunstrebup. (met theater Piepklein op de eerste etage).