Herman

"Ik kwam Herman Brusselmans net tegen op de wc" gnuifde de vrouw tegen haar vriendin. Het was pauze tijdens de literaire middag in de bieb. "Hij stond te wachten en toen zei ik 'U mag hier ook op hoor'. 'Maar dat is de dames' zei hij toen en toen zei ik 'maar dat mag wel hoor' ". Ze genoot nog zichtbaar na van haar meet and greet met een echte celebrity.
Waarmee maar weer bewezen is dat echte genoegens schuilen in de kleine alledaagse dingen.

Joost Zwagerman

Het is jammer dat de aanleiding zo tragisch was dat er vandaag gefilmd werd in de bieb. Normaal zou ik er graag met mijn neus bovenop staan maar dat voelde nu toch niet zo gepast.
Omroep Max kwam collega G. interviewen terwijl ze een tafel inricht met boeken van Joost Zwagerman.
Zwagerman kwam zelf ook regelmatig in de bieb. Sinds hij in Haarlem woonde was hij lid van de Bibliotheek Zuid-Kennemerland, een feit om trots op te zijn.

Taalklimop

Op het plein Zaailand in Leeuwarden staat een grote betonnen luchtkoker van de parkeergarage die eronder ligt. René Knip kreeg de vraag om de koker een acceptabel aanzien te geven. Dat deed hij door een gedicht van Melvin van Eldik om te vormen tot een, in zijn eigen woorden; 'plantaardig schrijfsel, een taalklimop'. Klik hier voor een filmpje.
René Knip maakt prachtige dingen trouwens, belettering in de ruimste zin van het woord.

Observeren

We hebben schrijfles van Willemien. Zij stuurt ons naar buiten met de opdracht om iemand te observeren om zo een personage te verzinnen. ’Kijk hoe hij of zij beweegt, hoe hij staat, loopt en praat’ zegt Willemien. ‘Maar doe het niet te opvallend, we willen natuurlijk geen politie achter ons aan’ maakt ze nog een grapje. Ik ga buiten op het terras zitten, lekker in de zon. Even verder zie ik Mieke staan, een medecursist. Ik moet even gniffelen, ze heeft een zonnebril op met megagrote glazen, een schrijfblok in haar hand en bestudeert ‘onopvallend’ een muizige vrouw die kennelijk op iemand staat te wachten. Ik zit al mee te denken hoe ze de persoon straks zal omschrijven. Maar eenmaal terug in de les beschrijft Mieke haar persoon als ‘John, een donkere schoonmaker met een brede lach en een geel hesje aan.’ Ik kijk lelijk op mijn neus. Ik had de hele man niet eens gezien. Over observeren gesproken.

Roken

Mevrouw Jansen liep over de Krocht. Het leek wel voorjaar. Ze knoopte haar jas los en zwaaide met haar boodschappentas in de maat van haar pas. Toen ze de hoek omsloeg, de Nieuwe Groenmarkt op, voelde ze de zoele lentewind in haar gezicht. Ze wandelde op haar gemak verder en dacht aan de boodschappen die ze ging doen. Een knappe blonde vrouw passeerde haar met ferme tred. Ze rookte een sigaret. Lopen en roken tegelijk, dat vind ik nou toch altijd zo ongezellig, dacht mevrouw Jansen bij zichzelf. Je moet er lekker voor gaan zitten. Niet dat zij nog rookte, ze was al jaren geleden gestopt. Plotseling, vanuit het niets, begon de blonde vrouw te schreeuwen. Het leek of ze aan het schelden was, maar mevrouw Jansen kon de woorden niet verstaan. Het leek wel Italiaans. Tegen wie de vrouw het had wist mevrouw Jansen niet, er was verder niemand in de buurt. Ondertussen bleef de vrouw doorgaan met haar gekrijs, het was een leven als een oordeel. Ze is niet helemaal in orde, concludeerde mevrouw Jansen. Toch wel sneu. En voor ze het wist was ze op de vrouw toegelopen en had haar op de arm getikt. ‘Heb je problemen kind?’ De vrouw keek haar verbaasd aan en schreeuwde toen verder maar nu tegen háár, mevrouw Jansen. Toen beende ze verder door de straat. Op de hoek stopte ze, met schreeuwen en met lopen en keek om. Mevrouw Jansen liep aarzelend dichterbij. De vrouw zei alleen maar: ‘Dag mevrouw’ en keek naar haar schoenen. Nu niet flauw doen, zei mevrouw Jansen tegen zichzelf. Ze wist dat er om de hoek een leuk koffietentje zat. Ze zei: ‘Kind, zullen we een kopje koffie gaan drinken? Met gezellig een sigaretje erbij?’ Wat kon haar het schelen.

Met dit verhaal ben ik  één van de prijswinnaars in de verhalenwedstrijd Gek in Haarlem van Haarlems Dagblad. Vandaag gepubliceerd, eindelijk beroemd, haha!

Grunberg

Ik ben niet zo'n fan van de man en zijn boeken maar de Arnon Grunberg tentoonstelling vond ik erg de moeite waard. De afdeling Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam heeft onder andere geput uit Grunberg's eigen archief om deze tentoonstelling samen te stellen. Ingebed in de levensloop van Grunberg vinden we behalve boeken ook citaten, foto's en handschriften (onleesbaar). De expositie is prachtig vormgegeven, als een soort wandvullend stripverhaal waarin schermen zijn opgenomen met filmpjes en vitrines met curiosa.

Boekenweek

Het is deze week Boekenweek. Bij Boekhandel Scheltema in Amsterdam hebben ze daarom deze fantastische etalage: de typende handen bewegen echt en de proppen papier die op de grond liggen maken het schrijfproces zeer invoelbaar.

Genoeg!

Wijze les van kleindochter: En niet teveel blaadjes pakken!

Moet je kijken

Een stukje wandelen in de Kennemer Duinen. En dan even uitrusten op een bankje met mooi uitzicht waar heel uitnodigend op staat: Fijn dat je er bent. Moet je kijken! Wat een aardige tekst van Marianne Vet.

Alles komt goed

Ik zei het al eerder: alles komt goed.
In Rotterdam denken ze er ook zo over. Een prettige paasgedachte.
(Dit bord is een kunstwerk van Lily van der Stokker die ook de reuzentheepot maakte die in Utrecht staat)

Schrijfles

Erg leuk om te lezen: Schrijfles van Nicolien Mizee. Het zijn oorspronkelijk columns voor NRC over de schrijflessen die zij gaf op de Volksuniversiteit in Haarlem. Spits en to the point en ondertussen steek je er nog wat van op ook, bijvoorbeeld de ijzeren wet van elk verhaal volgens Mizee: Iemand Wil iets, dat gaat Mis, en dan gebeurt er iets Anders.
Wat ik me altijd afvraag bij dit soort stukjes, hoe vinden de personen over wie geschreven wordt dat zelf? Herkent de onaangename Arthur zich in het verhaal? En hoe vindt Kar het dat ze als een wijdbeens onderuitgezakte reuzin van een vrouw wordt benoemd? Nou ja, To zal in elk geval blij zijn dat haar sprookje zoveel waardering oogst.

Leeshonger

Onder de vlag Leeshonger werkten de boekhandels De Vries, Blokker en de Bibliotheek Zuid-Kennemerland vandaag samen aan een klein tournee van twee schrijvers: Hans Münstermann en Annejet van der Zijl.
Münstermann vertelde in de Doelenzaal in Haarlem over zijn worsteling met het boek Mischa. De berichtjes over het vermiste jongetje Mischa in Duitse kranten hielden hem erg bezig en dat hij daar iets mee moest doen was duidelijk. Maar in welke vorm ging hij zijn boek gieten? Uiteindelijk koos hij voor het perspectief vanuit de moeder van de verdachte. Dit gaf hem genoeg afstand tot het onderwerp om er mee aan de slag te kunnen. Leuk om zo te kunnen kennismaken met een schrijver van wie ik nog niets gelezen heb, wat ik nu zeker ga inhalen.
Münstermann vertrok na het signeren om te ruilen met Annejet van der Zijl in Heemstede. Die heb ik gemist vanwege bezigheden elders, maar ongetwijfeld was dat ook een prettig en informatief uurtje.

Een avondje Kenau

Drie schrijfster schreven over Kenau, onze Haarlemse heldin, en werden gisteren geïnterviewd in Bibliotheek Zuid-Kennemerland door journaliste Annemiek Windt. Tessa de Loo en Lydia Rood schreven beiden een boek naar het schript van de film Kenau die binnenkort in première gaat en Els Kloek, historica, schreef Kenau en Magdalena. Het gesprek werd wat tam geopend, maar gaandeweg werd het interessanter. Met name de verschillende invalshoeken van de dames kwam telkens terug, fictie versus historie. Zo zegt Rood op een gegeven moment: 'Vrouwen waren opportunistisch en maakten ook gebruik van het leger', waarop Tessa de Loo zegt: 'Ik moet steeds aan een zinnetje denken: hij was zo knap in dat uniform', waarna Kloek, de historica, kritisch toehapt: 'Behalve dat ze toen nog geen uniformen hadden!'
In ieder geval zijn de dames het er alle drie over eens dat Haarlem trots mag zijn op zijn geschiedenis en op Kenau. De Loo oppert nog dat er wellicht binnenkort weer baby's worden geboren met de naam Kenau.
Heel passend trad op deze avond het Kenaukoor op, het koor dat in maart de opera Kenau zal opvoeren. Dit voorproefje klonk al veelbelovend. De avond werd afgesloten met een paar stukjes uit de film, waarin je helaas niets van het Haarlemse herkent.
Van links naar rechts, Annemiek Windt, Tessa de Loo, Lydia

Rood en Els Kloek

Neem plaats

Wijze les op een bordje op een bankje in de duinen: Neem plaats Laat het kleine geluk Niet voorbij gaan.

Lozjiren

Herinner je je het nog, dat magische moment dat je besefte dat de letters die je kende samen een woord vormden? En dat je ook zelf een woord kon maken? Je kon schrijven!
Dit meisje schreef haar eerste brief aan Hgoow (Hugo?) om haar enthousiasme te delen over zijn lozjirpartij bij haar. Schattig.

Hou vol!

Een bemoedigend woord is altijd welkom.

Gekken en dwazen

Wat is dat toch voor rare geldingsdrang om overal je naam op te schrijven? Hier in de Hoofdwacht is het luik driftig beschreven.
Kennelijk heeft het een historische waarde want bij de laatste verfbeurt zijn ze niet weg geplamuurd.

Nederland schrijft

Na mijn eervolle vermelding in de columnwedstrijd van Nederland-Schrijft besloot ik dan ook maar meteen mee te doen aan de wedstrijd Zinderend verhaal, zinderend in de zin van spannend, plotgedreven. Ai, dat viel nog niet mee. Ik heb opmerkelijk weinig fantasie voor enge verhalen, althans niet voor iets met een kop en een staart. Het resultaat na een paar avonden gezwoeg is meer grappig dan spannend geloof ik, enfin, oordeel zelf, klik hier, schroom niet om een recensie schrijven en sterren uit te delen.

Dit is zo'n beetje het maak proces:
De schuur was klein groot en duister hoog en bevatte een kapot raam geen ramen. In een hoek stond naast een zaagtafel een gesloten kist een berg oud roest. Bij nadere inspectie bleken het oude blikken verf en gereedschap te zijn. Er waren geen deuren Een deur Twee deuren kwamen uit op de grote ruimte, maar die waren afgesloten. Er was geen licht Het lichtknopje was stuk werkte niet, maar gelukkig had Hanna op het laatste moment lucifers een zaklantaarn in haar fietstas gestopt. Binnen was het klam. In ieder geval was het binnen droog. In de verte klonk het geluid van een motor auto.

Six Word Story

Het superkorte verhaaltje, de 'Six Word Story' is al enige tijd een rage.
De bekendste is waarschijnlijke deze van Ernest Hemingway:
For sale, baby shoes, never worn.
Inderdaad vermoed je een hele tragedie achter dit korte zinnetje.
Sunweb organiseerde in samenwerking met Nightwriters, (een groepje schrijvers aangevoerd door Kluun), een wedstrijd: je vakantieverhaal in 6 woorden.
Ik had eeuwige roem kunnen vergaren met dit verhaal:
           Naaktzwemmen. Pas op, een school piranha's! 
ware het niet dat er zo'n 20.000 concurrenten waren.
(Klik hier voor de finalisten).

Column

Wat leuk, ik kreeg een eervolle vermelding in de columnwedstrijd van Nederland-Schrijft!
De eerste prijs (plaatsing in het Haarlems Dagblad) ging naar Inchecken van Laura van der Vet, ook mijn favoriet.
Over mijn column Mutsje zegt de jury: "In Mutsje komt het gissen van de leeftijd van de hoofdpersoon – ergens tussen de 70 en 100 - later in de column terug. Dat is leuk gedaan. De column is zorgvuldig en goed geschreven. Het laat iemand tot leven komen door te citeren. Het is iets meer een verhaal dan een column dus we zouden als tip mee willen geven Mutsje in te sturen voor een korte verhalenwedstrijd."
Jury, dank voor de lovende woorden.
Lees Mutsje hier.