De grote zaal

Nederland leest weer. De bibliotheken delen deze dagen het boekje De grote zaal uit van Jacoba van Velde. Het boekje werd geschreven in 1953 maar dat is nauwelijks te merken. Het beschrijft in eenvoudige klare stijl de gedachten van een oude vrouw die na een attaque is opgenomen in een rusthuis, afgewisseld met die van haar dochter. Moeder en dochter hebben een heel verschillend karakter en daardoor een heel andere kijk op de dingen. De vrouw beleeft haar bange laatste dagen: de hel, dat is de grote zaal. Somber boekje, maar mooi geschreven.

Ridders in Haarlem

Spannend hoor, vandaag werden er in Haarlem eenentwintig mensen tot ridder (of edelvrouw) geslagen. Geen ridders te paard maar ridders van het Heilig Graf van Jeruzalem. Nooit van gehoord, hoewel ik toch katholiek ben opgevoed. Net op tijd las ik vanmorgen het paginagrote artikel over deze ceremonie om me op tijd naar de optocht te spoeden.
En daar komen ze aan de ridders,







En tot slot schrijdt de Rooms-katholieke top langs terwijl de vrolijke Downkindjes van Eva Snoijink lachend toekijken.

Drie verdrietige eenzame mannen

Drie mannen die elkaar niet kennen komen op een avond bijeen. Wat hun doel is blijft lang onduidelijk. De avond verloopt met veel gerejemieer en geklaag, misverstanden en beschuldigingen.
De drie verdrietige eenzame mannen is typisch een stuk van Het Volk; Wigbolt Kruijver speelt als altijd de huilebalk (de Vries), Bert Bunschoten (Koek) de stoere man en Joep Kruijver (Stengel) de filosoof. Aardige teksten afgewisseld met voorspelbare melige humor. Mwah, ik was niet wildenthousiast, het is onderhand een wel erg bekende formule, maar de rest van het publiek vond het geweldig. Het geblokte decor was meer geschikt voor een moderne dansuitvoering net als de zijdelingse belichting en de jazzy achtergrondmuziek die hier nogal overbodig was. Maar, als uitsmijter declameerde Stengel het gedicht Een zomerjurk vol verdriet dat ik erg mooi vond. Uit een vorige gelijknamige voorstelling vermoed ik.

Brand

Uitzicht vanaf de Bavo op het Spaarne en de ingang van de Appelaargarage.
Het ziet er zo van bovenaf heel vredig uit, maar je weet maar nooit wat er zich onder de grond afspeelt….

De Oranjekom

Wat een snoepje, dit voormalig pompstation in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Kijk eens naar deze details:

I love Science Fiction

Tadaa! Een nieuw bandje is geboren: I love Science Fiction. Gisteren was het allereerste optreden in Winston Kingdom dat uit zijn voegen barstte door toegestroomde vrienden, vriendinnen, familieleden, skaters en zelfs een enkele buurvrouw. Alles is nog pril, de zelfgeschreven nummers hebben nog geen titel, maar het is veelbelovend. Strakke baslijnen, een energieke zanger, stevige drumpartijen en weergaloze gitaarsolo's, maar ja, hier spreekt een trotse moeder (jaja, twéé zonen doen mee!).
Zie hier Bonne, Joost en Floor en daaronder een gitaarsolo van Mick.

Tirza

Ik heb het gelijknamige boek niet gelezen, dus kon me niet gehinderd door enige voorkennis in de film storten. Apart verhaal wel, Tirza. Vader Jörgen Hofmeester heeft een ietwat ongezond kleffe relatie met dochter Tirza en als zij tijdens een vakantie in Namibië verdwijnt gaat hij haar zoeken. Jörgen wordt tijdens zijn zoektocht vergezeld door Kaisa, een 9-jarige prostitueetje (negen jaar! Schrijnend!), dat kennelijk in hem een weldoener ziet. Zij houdt hem nog een beetje op een recht spoor, alhoewel hij gaandeweg de film steeds waanzinniger wordt. Hòe waanzinnig, dat ontdek je aan het einde van de film, maar waar die gekte nou vandaan komt wordt niet echt duidelijk. In de film worden heden en verleden behendig samengevoegd, scènes uit het verleden lopen naadloos over in een scène uit deze tijd, iets wat wel goed werkt. Mooie hoofdrol voor Gijs Scholten van Aschat. Zijn ex-vrouw wordt gespeeld door Johanna ter Steege, die er een eersteklas bitch van maakt. En zonder de prachtige Kaisa (Keitumetse Matlobo) zou deze film aanmerkelijk minder aantrekkelijk ogen. Boeiende film.

Dichtgetimmerd

Ook leuk, al is het dan geen historische foto van de straat, deze vrolijke schildering in de Smedestraat.

Modeshow

Wat een gattebandje is weet ik nu, dank zij de modeshow gisteren van de Folklorevereniging Zandvoort in het Noord-Hollands Archief. Het is een strikje aan je schort onder je billen, dat voorkomt dat je schort in het zeepsop hangt als je aan het dweilen bent. Met veel elan vertelde de dorpsomroeper over de kleding van de modellen: een garnalenvisser, een weduwe, een visloper, een water- en vuurvrouw en een burgervrouw.
Kennis die zonder deze folklorevereniging ongetwijfeld verloren zou gaan.

Szymborska

De voorstelling Szymborska had me waarschijnlijk meer aangesproken als ik de gedichten van tevoren had gelezen. Nu moest ik me op poëzie èn beeld concentreren en dan mis je toch wat omdat een gedicht altijd even moet indalen. Toch een prettige voorstelling met toegankelijke teksten van de Poolse dichteres Wislawa Szymborska. Omlijst door Jan Kuijken met piano- en cellomuziek, mmm, daar had ik me eigenlijk iets anders van voorgesteld. Spel van Marlies Heuer (die een buitengewoon prettige stem heeft) en Ria Eimers.
Klik hier voor een stukje uit de voorstelling.