Wild

Een film over een wandeltocht: Wild. Het klinkt saai maar hij boeit van begin tot eind.
Cheryl Strayed (Reese Witherspoon) heeft een zooitje van haar leven gemaakt. Na de dood van haar moeder gebruikte ze drugs en seks om te ontsnappen aan de rauwe werkelijkheid en ruïneerde zo haar huwelijk. Ze besluit de Pacific Crest Trail te lopen, een pad van 1000 mijl. Volkomen onvoorbereid gaat ze op pad. De rugzak is bijna net zo zwaar als zij zelf en bij het opzetten van de tent moet de gebruiksaanwijzing eraan te pas komen. Langzaam maar zeker raakt ze geoefend en ze loopt de tocht uit. Door middel van flasbacks krijg je een inkijkje in haar leven. De ontmoetingen met andere wandelaars en bewoners lopen niet allemaal even prettig, er schuilt in de mensheid meer gevaar dan in de wilde natuur lijkt het. Uiteindelijk loutert de reis haar en kan ze een nieuwe start maken.
Met Laura Dern die ik het laatst heb gezien als spichtige tiener in Wild at heart, nu in de rol van spichtige moeder. En met een klein rolletje voor 'onze' Michiel Huisman waar Cheryl even een fling mee heeft.
De film is gebaseerd op het boek van de echte Cheryl Strayed.

In de ban

Goed nieuws! De plastic draagzak wordt per 1 januari 2016 verboden. Ik merkte al dat er bij grote ketens (Hema, Zeeman) niet meer automatisch een plastic tasje wordt meegegeven, maar dat men de klant afwachtend aankijkt. Die vervolgens al zijn/haar aankopen in de eigen tas heeft gepropt.
Als je er op gaat letten wordt je er niet goed van hoeveel plastic tassen er niet rond wapperen door de straten. Ik vermoed dat er veel tassen worden gebruikt om het zadel tegen regen te beschermen en vervolgens wegwaaien. Ik raap ze tegenwoordig op en gebruik ze om mijn eigen plastic afval in af te voeren. Een druppel op de gloeiende plaat, maar toch, een druppel. Dus beste mensen, buk ook eens voor een langszwierend tasje.

Praktisch

Ik stond in de rij voor de kassa. De vrouw voor me rommelde in haar boodschappentas en haalde er een kruimelig plastic zakje uit. Ze stopte er een van haar aankopen in, een pak diepvriesspinazie. 'Zo handig', zei ze trots tegen de kassière, 'ik laat het in mijn fietstas zitten terwijl ik aan het werk ben. Als ik thuis ben is het ontdooid'. Ze straalde alsof ze de Nobelprijs had gewonnen. De kassière keek haar aan of ze niet goed bij haar hoofd was. Ik vond het eigenlijk wel een vondst. Je fietstas als koelkast en nog onder werktijd ook.

Smakelijk haar

Leuke blikvanger dit hoofd. Het staat met nog wat andere koppen in de etalage van een snoepwinkel in Amsterdam. Op de website zie ik dat de koppen ook te koop zijn. Voor een astronomisch bedrag, in geen enkele verhouding tot de dropjes die gebruikt zijn.
Misschien voor een Amerikaanse toerist die een original Dutch souvenir wil bemachtigen?

Ding

Af en toe wandel ik langs een kleurig ding op de Zijlweg. Het lijkt een soort half open huis met een wandje met bloemetjesbehang en een trapleuning. Het is kunst. Namelijk een object, een ding dus. Gemaakt in 1993 door Alexander Schrabacq en Tom Postma. Het boek 'Kunst op straat' zegt erover: ...een opeenstapeling van ongerijmde vormen, kleuren en materialen. Er wordt gespeeld met kitschelementen uit de massacultuur. Ik dacht altijd dat het verwees naar het werk van de brandweer (het staat namelijk voor de ingang van de brandweerkazerne), een half open huis waarin reddend opgetreden moet worden. Die rode vlek bovenin zou dan vuur moeten verbeelden. Of juist een plens water, kan ook.
In ieder geval, het is een vrolijk ding en het heeft een klok. Ook handig.

Paraplu paraplu parasolletje

Niet gekocht, wel mooi om te zien, deze paraplu met geknoopt handvat.
Hij lag voor € 15,- te koop bij de kringloopwinkel.

Fantasievol

Het is zo simpel, een klein beetje variatie in het straatbeeld. Doe de parkeervakken eens golvend in plaats van zo strak. Veel leuker toch?
Dit is de Burgemeester Rampstraat in Haarlem.

Weelderig

Je kunt bijna van woekeren spreken, zoveel sneeuwklokjes als hier groeien.
Gezien aan het Houtmanpad, prachtig!

Marc-Marie in stukjes

Grappig en bij vlagen hilarisch: het boek van Marc-Marie Huijbregts, Marc-Marie in stukjes. Met de nodige zelfspot beschrijft hij zichzelf, zijn ouders en zijn in eerste instantie niet bepaald vlot lopende carrière. Een verademing om iets van hem te vernemen zonder dat nerveuze gehakkel en het giechelende toontje dat hij altijd aanslaat in De wereld draait door. Heel geestig is het stukje Intermezzo waarin hij beschrijft hoe hij in de auto een plotseling buikkramp krijgt en maar amper het toilet van een benzinestation kan bereiken. Helaas, net te laat, want op de drempel van de wc gaat het mis. Even later heeft hij 'een warm pofbroekje aan'.

De anonieme sjaal

In de bieb lag een achtergelaten zakje op een kruk met daarin een wollige sjaal. Niet vergeten of verloren, maar een presentje voor de eerlijke vinder, zo meldt het handgeschreven etiket. Gewoon om iets leuks voor een ander te doen. Sympathiek gebaar.
Er staat een facebookadres bij en deze pagina telt al bijna 13.000 leden! Niemand in Nederland hoeft dus nog een koude nek te hebben lijkt me zo.
Ik heb de sjaal laten liggen want ik heb er al genoeg maar wie weet zie ik hem vandaag of morgen rond een bibliotheekbezoeker gewikkeld.