Kantoor

Dit is een ansichtkaart uit de jaren vijftig denk ik. Het moet een kantoor zijn maar wat doen die dames daar? Brieven schrijven? Er zijn niet eens typemachines. Misschien zijn het zelfs wel de jaren veertig.
Zou het een klas zijn? Wel behoorlijk op leeftijd, die leerlingen. En waarom zit die mevrouw vooraan in een hoek ten opzichte van de anderen?

Gluren bij de Buren (2)

Het lag niet aan Lotte. Die zong heel mooi gisteren tijdens Gluren bij de Buren. Ze heeft een mooie warme jazzy stem. Maar net toen het applaus was weggestorven na een van de liedjes klonk er een helder stemmetje van een kindje dat het zo wel genoeg vond: 'Gaan we nú naar huis?'.

Gluren bij de buren

Spannend middagje vandaag, de eerste editie van Gluren bij de Buren in Haarlem.
We mochten onder andere binnenkijken in een woonboot in het Spaarne waar Joost Dobbe optrad. Prettig stem en dito uitstraling (en zo'n woonboot op zo'n plek willen we allemaal wel).
Volgende verrassing was RebupArt, een hoekpand in de Kruistochtstraat. Hier zit een soort clubhuis voor pubers. Op de bovenetage zit een piepklein maar o zo leuk theatertje, compleet met tien theaterklapstoelen, pluchen gordijnen en een circusachtig tentdoek-plafond. Hier trad Merel Moistra op, een brutale huis- tuin- en keukendiva met liedjes en grappen over haar transseksualiteit, erg grappig. Ze heeft geen mooie stem maar haar levenslustige optreden maakt veel goed.
De laatste verrassing was in de Kamperstraat. Via een garage bereik je een sfeervolle caféachtige ruimte. Het is de Kookgarage, Hier trad Julia Henneman op, een elfachtig vrouwtje in een struisvogelpakje, met een eigenzinnige collage van liedjes en korte sketches.
Er waren ruim 70 locaties waar iets te doen was, dus elke bezoeker zal een andere middag gehad hebben. Geweldig dat er zoveel mensen hun huizen en talenten willen delen. Geslaagd initiatief!

Hete Peper

Hete Peper van Volksoperahuis is een voorstelling over de liefde van Saïdja voor Oddah in Indonesië ten tijde van de onafhankelijkheidsstrijd. Oddah kiest voor Jan (Poncke) Princen, een Nederlander die de kant van Indonesië kiest. De voorstelling wordt gespeeld door Nederlandse en Javaanse acteurs en muzikanten. Vertelling, poppenspel en een moderne vorm van wajang worden door elkaar gebruikt net als de verschillende soorten muziek.
De vertelling lijkt eenvoudig maar er zitten meer lagen in dan op het eerste gezicht. De verhouding tussen Nederlanders en Indonesiërs was in die tijd tamelijk ingewikkeld. De introductie van Marion Bloem maakte het mij niet eenvoudiger moet ik zeggen.
De pop  Saïdja mocht na afloop op de foto en dat deed iedereen ook grif.

Wild

Nadat ik de film Wild had gezien die naar het waargebeurde verhaal van Cheryl Strayed is gemaakt wilde ik ook het gelijknamige boek lezen. Op het dieptepunt van haar leven, ze is dan 26, ze heeft haar moeder verloren, was verslaafd en is net gescheiden, besluit Strayed om het kilometerslange Pacific Crest Trail te lopen om zichzelf terug te vinden. Het valt haar ontzettend zwaar maar ze volbrengt haar tocht en het lopen heelt haar gewonde hart. De film volgt vrij nauwgezet het boek maar ondanks dat je het verhaal al kent blijft het boeien. Strayed houdt van literatuur (ze leest Flannery O'Connor en Maria Dermout tijdens haar reis) en ze kan zelf ook beeldend schrijven.
Aanrader.

Jarig

'Zo' zegt de jarige tevreden te midden van de andere 80-plussers, 'tenminste een verjaardag zonder allerlei ziektegeschiedenissen'. De visite beaamt dit. 'Maar ik heb wel gezegd dat Siem van ome Jaap dood is' herinnert een oom zich, 'en Annie van om de hoek' vult een tante aan. 'En Henk van Siepie'. Het werd nog een heel rijtje.

Drees

Je herkent hem meteen, Willem Drees. Dit portret staat in Den Haag, bij het Buitenhof en werd gemaakt door Eric Claus.

IJsvogel

Vanmorgen las ik op facebook dat hier langs het Houtmanpad een paartje ijsvogels woont. Ik dacht altijd dat ijsvogels in Nederland alleen in Limburg voorkwamen maar afgelopen zondag tijdens een wandeling rond de Veerplas zagen mijn medewandelaars ook al een ijsvogeltje. Ik niet want ik liep er, druk kletsend met mijn buurvrouw, voorbij.
Dus vandaag ging ik in gestrekte draf op pad voor een herkansing.
Maar helaas, wat ik ook patrouilleerde, geen ijsvogel gezien. Wel een vogelaar met imposant fototoestel die wellicht ook een glimp wilde opvangen van het beestje.

Bloemig

Je ziet wel vaker van die fietsen die opgefleurd zijn met wat klimop en kunstbloemen, maar dit vond ik wel een hele stemmige. De bleekgroene blaadjes combineren prachtig bij de oudroze fietsbel en het roestige stuur, een plaatje.
Mist iemand hem? Hij staat al weken geparkeerd op het Doelenplein bij de bieb.

Meeuwenverschrikker

Geen meeuw te bekennen op dit dak in de Waarderpolder terwijl er normaal  een meeuwenkolonie zit te krijsen volgens mijn zegsman. De meeuwen durven niet want er staat een vlieger op het dak in de vorm van een nep-roofvogel. Slim bedacht.
Voor zolang als het duurt natuurlijk want die meeuwen zijn ook niet gek. Ik meende een enkeling alweer poolshoogte te zien nemen.