Best een mooie film, de prijswinnaar Atonement. Mooie beelden, geweldige entourage, prachtige kleding en fijne acteurs. Keira Knightley, James Macevoy en Vanessa Redgrave zijn niet de minsten. Maar waarom is het tegenwoordig mode dat de films zo’n twee uur duren? Ik vind 100 minuten een goeie tijdsduur voor een film. Als het langer duurt wordt het toch snel wat langdradig.
Gods wachtkamer, de nieuwste voorstelling van Carver, gaat over de frustraties van een dochter die tussen twee vuren in zit, haar dementerende moeder en haar energieke en aandachtvretende kinderen. In een sober maar effectief decor zien we Beppie Melissen, als de dochter, worstelen (soms letterlijk) met haar gevoelens voor haar moeder (Joke Tjalsma) en kinderen. Het spel van moeder en dochter is heel herkenbaar, soms schrijnend, maar ook vaak weer grappig, maar gaf niet de diepgang die ik verwacht had. Daartussendoor buitelen de zoons (Merijn de Jong en Roel Voorbij) als een soort circusact à la Waardenberg en de Jong. Zij zouden met zijn tweeën zelf wel een avondvullend programma kunnen maken met fysiek theater. Het levert mooie toneelbeelden op als de zoons geheel gehuld in elastisch hansop waar dan eens een hoofd, dan eens een arm uitsteekt, bijna surrealistisch als twee bewegende, levende stenen op een verhoging zitten, prachtig uitgelicht. Of als ze, als een siamese tweeling, zich in één piama worstelen. Toch heb je daardoor het gevoel naar twee verschillende voorstellingen te kijken, een acrobatenact naast een theatervoorstelling.
Philharmonie. Docenten van het Muziekcentrum Zuid-Kennemerland draaiden vandaag de rollen eens om en gaven zelf een uitvoering.
De inhoud is praktisch en kernachtig, bijvoorbeeld 'Wie rookt in bed is gek.', bij een stukje over brand. Of over het huishouden: 'Afwassen. Het blijft verschrikkelijk.'
Voor de gemoedstoestand van de eerstejaars is dit gedicht opgenomen van Chris van Geel:
Narigheid
Zit je in de narigheid
neem dan een kloek besluit;
Trek je wandelschoenen aan.
trek ze dan weer uit.
In het nieuwe fotoboek van Erwin Olaf 'Grief' poseren treurende weduwen in zorgvuldig geënsceneerde decors. De vrouwen op zijn foto's stralen een eenzame treurigheid uit zoals je ook ziet op de schilderijen van Edward Hopper.Zag je vanmorgen die woest poetsende vrouw op perron 1? Dat was ik. Ik probeerde het bankje schoon te maken waar ik mijn boodschappentas op gezet had. Met omgevallen verfpot erin. Een verfspoor tot aan mijn huis. Ik zou mijn kind helpen zijn nieuwe kamer in Amsterdam te schilderen, want o, ik ben toch zo handig. Zit ik doorgaans pas na een half uur onder de verf bij dit soort klussen (pasje achteruit om mijn werk goed te keuren, stap daarbij op het verfdeksel, niets in de gaten, nog wat ronddrentelen met besmeurde sloffen etcetera), vanochtend was daar een nieuw record: de deur was nog niet achter ons dichtgevallen of ik ontdekte een veeg witte verf op mijn schoen. Wat raar! Hoe kan dat nou? "Hee mam, er zit verf op mijn zadel!" Hè? En ook op mijn handschoen. En op mijn handvat! Pas op het station ontdekte ik de omgevallen verfpot die op wonderbaarlijke wijze om zich heen had gegrepen. Zucht.
De muur is geverfd. Heeft niet gedekt. Ook niet na twee keer.
De andere muur mag-ie zelf doen.
