Papierbiënnale

Het viel me een klein beetje tegen, de papierbiënnale in Rijswijk want het was niet zo'n hele grote tentoonstelling, maar wàt er stond was wel erg bijzonder. Pulpobjecten van Alexandra Deutsch met een bijna vilten uiterlijk, wollige opengewerkte decoraties van Chiaki Morita en versneden boeken van Brian Dettmer. Erg mooi vond ik de boeken van Boukje Voet die de bladzijden van boeken versnijdt tot ze uit de kaft komen spetteren en wervelen, een geordende chaos, prachtig! Maar Peter Clark spande de kroon met zijn hondencollages van oud papier. Van oude landkaarten, enveloppen, verpakkingspapier en entreebewijzen maakt hij hondenportretten die het karakter van de hond levensecht weergeven. De oren van een Ierse setter zijn van grof papier gemaakt maar zien er toch zacht en aaibaar uit. En kijk eens goed naar deze dalmatiër, je ziet een kip, dominostenen en een Michelinmannetje terwijl het toch een levensechte hond is. Knap.

Handig

Winterswijk heeft niet alleen nog steeds de handige jasschort in ere, ik vond er nog een paar handigheidjes die ik hier graag wil delen.
In smalle straatjes hangen de naambordjes niet aan de muur, maar aan een paaltje dwars erop. Zo kun je veel beter de bordjes lezen als je zoekend langsrijdt.
In Bredevoort, maar ook in Winterswijk, zag ik energiezuinige informatiezuiltjes waarin een bandje in werking treedt zolang je op het pedaal trapt. Een stem vertelt dan over de geschiedenis van de plek waar je staat.
Ik weet wel wat plekken in Haarlem waar ze kunnen staan: de Grote Markt, de Waag, de Amsterdamse Poort, de Adriaan, het Doelenplein, etc.
Dus...... City Marketing Haarlem, doe er je voordeel mee.

Authentiek

Om nu alleen voor een doosjestentoonstelling naar Winterswijk te gaan was ook weer zo overdreven, daarom hebben we er maar een paar dagen aan vastgeknoopt. En het moet gezegd, Winterswijk ligt in een schitterende omgeving, ideaal om te fietsen en te wandelen.
In het stadje zelf stuitten we op een zeer authentieke textielzaak. Hier verkocht men nog echte boerebonte zakdoeken, bretels, geitenwollen sokken, platte petten, pluchen tafelkleden, degelijke nachthemden en jasschorten.
Jasschorten! Ik wist niet dat ze nog bestonden! In diverse kleurstellingen nog wel. En mocht je smaak niet naar een jasschort uitgaan, kies dan voor het wat vlottere halve schortje.

Doosjes II

Na de doosjesexpositie in Galerie help u zelven staken we over naar de oude tricotfabriek van Winterswijk. Het gebouw ligt pal op de zon, hulde aan de gastvrouwen die daar de hele dag in de hitte vriendelijk welkom stonden te heten.
Hier ging de doosjesexpo verder met werk van schoolkinderen. Schattig te zien wat zij belangrijk vonden om 'in een doosje te doen' : mijn oplader, mijn paard, of haarlokjes van de hele familie.
Ook hing hier werk van 10 kunstenaars die allemaal een connectie met textiel hebben. Monumentale kleding, vilten druipsels, punnikwerk, kanten breisels, en spinnewebachtige, ja wat zijn het eigenlijk, doeken?
Erg leuk vond ik de kastjes van Ursula Woerner, opgebouwd uit oude laatjes en pootjes van verschillende meubelstukken. Ook maakte zij een serie libelles gemaakt van sleutels, brillenpoten en wat ze zo voorhanden had, erg inventief.
Buiten bij de oude fabrieksschoorsteen stuitten we op dit monument voor Piet Mondriaan die in zijn jeugd in Winterswijk woonde. De positie van het beeld geeft aan dat hij de dingen anders ziet dan anderen. Zijn blote voeten verwijzen naar zijn voorliefde voor dansen.
Dansen? een dansende Mondriaan, je krijgt ineens een heel ander beeld van de schilder...

Doosjes

Galerie Help u zelven in Winterswijk bestaat tien jaar. Om dat te vieren werd aan 50 kunstenaars een doosje gestuurd met de vraag iets te maken rond het thema: ik zou je het liefst in een doosje willen doen.
Op naar Winterswijk dus.
De ingang van de galerie ligt in een steegje, maar de deur is spannend beschilderd. In de witgeschilderde expositieruimte staan de doosjes opgesteld op hoge tafels. Altijd weer verrassend te zien dat elke kunstenaar een geheel eigen interpretatie geeft aan hetzelfde thema. Er waren doosjes met bonbons, doosjes met veren, doosjes met klei, met was, met borduurwerk, met vilt, doosjes waar je in moest kijken, doosjes die uit elkaar waren gehaald, doosjes die totaal verbouwd waren, enfin, de mogelijkheden bleken grenzeloos.
Adri van de Beukel maakte dit grappige hoofd.
Twee kunstenaars lieten zich inspireren door de vroegere knopendozen. Maria Louisa Pineda maakte een prachtig herinneringenschatkistje voor de knopen uit haar familie. Helmie van de Riet pakte het grondig aan en catalogiseerde de knoopjes die ze kreeg van vrouwen uit Sevenum met de bijpassende herinnering op rolodexkaartjes.
Nog maar een paar dagen deze expositie, dus als je in de buurt bent: zwenk even af naar Winterswijk, beslist de moeite waard!

Hollandse lucht

Zijkanaal C, richting Spaarndam, typische Hollandsche lucht.
En ja, we hielden het droog.

Vakantiebuitje

Heerlijk, ik heb vakantie en het regent.
Vroeger vond ik dat ook altijd zo fijn: gekletter van de regen op het linnen dak van het vakantiehuisje, natte kleren die niet droogden, een rijtje regenlaarzen onder een afdakje en ondertussen zat ik heerlijk knus te knippen en te plakken en mijn vakantiedagboek bij te werken. Eigenlijk vind ik dat nog steeds de ultieme vakantiebesteding, lekker legaal binnenzitten en knutselen.
De Vrouwenmantel knapt ook zo op van een buitje, kijk maar.

Vitrine

Misschien niet zo bekend, maar in bibliotheek Noord staat een vitrine die beschikbaar is voor het publiek om iets tentoon te stellen. Bijvoorbeeld knutselwerk zoals dit doosje: A man never has enough gloves.
Komt dat zien…

Z O N

Vandaag deed ZomerOrkest Nederland de Botermarkt aan. Best apart om naar een blaasorkest te kijken tegen een achtergrond van terrasjes en kroegen. Het orkest is samengesteld uit jonge getalenteerde musici en wordt geleid door twee enthousiaste dirigenten. De muzikanten zien er zomers uit met korte broek en zonnebril. (De vrolijke muts die de trompettist op heeft blijkt bij nader inzien een gebloemde onderbroek te zijn...).
Ze toeteren er vrolijk op los. Het enige wat ik herken is het thema van Floris, maar alles klinkt goed hier op de zonnige Botermarkt. Gezellig initiatief!

Een keukenmeidenroman

Mississippi, 1962. De jonge blanke vrouw Skeeter wordt zich langzaam bewust van de ongelijkheid tussen blank en zwart. De zwarte hulp mag wel de blanke kinderen opvoeden maar ze mag niet hetzelfde toilet gebruiken als de familie. Skeeter was zelf dol op Constantine die haar heeft opgevoed maar ze ziet ook dat veel vrouwen in hun volwassen leven de hulp als oud vuil behandelen. Aangezien Skeeter journalistieke aspiraties heeft rijpt bij haar het plan om hier een boek over te schrijven. Als ze uiteindelijk het vertrouwen heeft kunnen winnen van Aibileen, één van de zwarte hulpen, begint ze samen met haar in het diepste geheim aan een boek met interviews over het leven van deze vrouwen.
Beschreven door afwisselend de ogen van Miss Skeeter, Aibileen en haar vriendin Minny, wat het verhaal erg dynamisch maakt om te lezen. Bijzonder boeiend, zeker als je je realiseert dat 1962 nog niet zo lang geleden is.
Een keukenmeidenroman, geschreven door Kathryn Stockett.