Apus apus

De gierzwaluw, wie kent hem niet? Zelf herken ik elke mooie zomeravond het schrille geschreeuw van de gierzwaluw (Apus apus in het latijn), maar gisteren, tijdens een rondleiding van vogelaar/collega Erwin bleek toch dat veel mensen het nog niets zegt. Daar is nu verandering in gekomen, want Erwin vertelde ons zoveel leuke feitjes en wetenswaardigheden dat we vanaf nu allemaal in de ban zijn. Zo brengt de gierzwaluw het grootste deel van zijn leven in de lucht door, slapen, eten, paren, alles gebeurt in de lucht. Alleen eieren leggen lukt daar niet, dus daarvoor moet hij (zij) wel een nest gebruiken.  De vleugels van een gierzwaluw zijn erg lang in verhouding tot zijn lijf. Om de spieren te oefenen voor het vele vliegen dat straks komt, doen de jonkies vast opdrukoefeningen met hun vleugels. Eenmaal het nest uit blijven ze in de lucht tot het broedtijd voor ze wordt. Een gierzwaluw vliegt tijdens zijn leven wel zo'n zesmaal rond de aarde.
Gisteren boften we, tijdens de rondwandeling zagen sommigen van ons (voor wie niet net met zijn ogen knipperde), een gierzwaluw in en uit het nest vliegen.
Leuk om een liefhebber zo bevlogen over zijn onderwerp te horen spreken, en leerzaam!
In deze mooie lucht enkele pieterige stipjes, dat zijn ze, de gierzwaluwen.

Weersverwachting

NS Station Leiden. Geïnspireerd door de natte zomer?
Vrolijk, dat wel.

LUMC

Het Leids Universitair Medisch Centrum is zò groot en heeft zoveel kunst dat er een speciale kunstroute is samengesteld. Het is even puzzelen af en toe maar dan loop je zo'n beetje langs alle foto's, schilderijen en beelden die het LUMC rijk is. Er hangen, om maar wat te noemen, portretten van Marlene Dumas en foto's van Machiel Botman. Berend Strik bewerkte een foto met borduurwerk en textiel, erg fraai, en Teun Hocks fotografeerde zichzelf in eigengemaakte surrealistische en geestige decors. Ook staan er beelden, waarvan Shaslick Pieces, glazen voorwerpen geregen aan een spies, van Hans van Bentem en IRIS, een van de opvallendste is.
Op dit moment is er ook een kleine expositie van papierknipwerk. Daar zien we een ware papieren explosie geknipt uit verschillende achter elkaar hangende lagen papier van Charlotte McGowin-Griffin, geweldig! Even verderop hangt een dergelijk werk maar dan uitgevoerd in donkergrijs papier waardoor het een totaal andere uitstraling krijgt. In plaats van een uitbarsting lijkt het meer een zwart gat waar je in gezogen wordt. Bijzonder.

Zomerfestival

Nationaal Park de Kennemerduinen hield het afgelopen weekend een zomerfestival. Voor wie niet hoefde bij te komen van Roze Zaterdag was er gisteren nog van alles te doen. Zo liep ik zelf 's ochtends met een gezelschap en gids door Elswout om daarna voor een gezamenlijk ontbijt neer te strijken bij Kraantje Lek. Ik kom wel vaker in Elswout maar van een gids hoor je altijd wel weer wat nieuws. Zo weet ik nu dat er een parasollaantje bestaat waar de linden zo dicht op elkaar staan zodat de dames er vroeger, toen de mode nog een blank huidje voorschreef, zonder gevaar voor verbranding konden wandelen. De linden zijn trouwens zo geplant dat vanuit het huis de grootste exemplaren vooraan staan zodat er een optische dieptewerking optreedt die het park langer laat lijken. Sommige bomen zijn hol, (erg spannend voor kinderen) maar kunnen dat heel goed hebben omdat ze dan extra voedselstrengen ontwikkelen. En verder huizen er veel vleermuizen in deze linden.
Dat alleen al over het parasollaantje en zo babbelde onze gids bevlogen verder, ik weet nu dat er 81 soorten mos zijn in Elswout bijvoorbeeld (81!), dat er een bestraat pad is omdat de buren een gehandicapt kind hadden die ze in zijn rolstoel wilden rondrijden, dat er prachtige moshellingen zijn die erg veel onderhoud vragen, en dat er orchideeën groeien.
Na het ontbijt in Kraantje Lek bracht ze ons weer terug via Elswout en plakte er geheel voor eigen genoegen (en de onze!) nog een korte excursie aan vast.
Heerlijk zulke enthousiastelingen.

Roze zaterdag

'Ik dacht altijd dat homo's gewone mensen waren', mopperde een collega eens toen het carnavaleske karakter van de Gayparade ter sprake kwam. Gisteren liepen er in de Haarlemse parade genoeg gewone mensen mee. Motorrijders, gehandicapten, politieagenten, muzikanten, bejaarden, kunstenaars, verpleegsters, ordinaire types, enfin, een dwarsdoorsnede uit de maatschappij kwam voorbij op deze zonnige Roze Zaterdag. Plus nogal wat ongewone mensen inderdaad: transgenders, leernichten, travestieten, levend kunstwerk Fabiola en een groene mug! Terwijl ik dit schrijf besef ik dat wat voor de een gewoon is, voor de ander ongewoon kan zijn, tegen een groene mug bijvoorbeeld kun je heel vreemd aankijken maar die is voor Haarlemmers gesneden koek. En een man op plateauzolen van twintig centimeter vind ìk weer niet gewoon...Nou ja, morgen is het maandag en doen we allemaal weer gewoon.
Een groep geüniformeerde politieagenten ('Roze in blauw') gaven aan deze parade een serieus tintje net als de transgenders die met protestborden tegen Teeven liepen.  Hierdoor realiseer je je dan weer waar deze parade eigenlijk voor bedoeld is: kunnen zijn wie je bent.
Kunstenaar Jan Heijer liep samen met zijn collega's met de roze houten pump, die ook te zien was bij de Vijfhoekkunstroute, als ode aan hun overleden vriend Frank Stolvoort, tussen alle roze vrolijkheid een klein indrukwekkend monumentje.

I love Pink

Dolle boel gisterenavond in het Patronaat: na de succesvoorstellingen I love 84 en I love X-mas trad Theatergroep Eglentier gisteren op met I love Pink. Voor een zee van in het roze gestoken Haarlemmers, met een keur aan artiesten. Tja, wie trad er niet op kun je wel zeggen, in ieder geval was Karin Bloemen er in kamerbrede roze jurk. Ria Valk, die je niets maakte met haar 71 jaren. De Haarlemse Horecahelden bestaande uit El (van El en Ben de musical), Rolf (de echte) van Koops en Bianca van het Wapen van Bloemendaal (die een uurtje later rustig weer zonder enige sterallure glazen stond op te halen aan de overkant). Het Ampzing Genootschap was er en Diewertje Blok maakte haar zangdebuut. De burgemeester kwam uit de kast (al was het op video), Sinterklaas zong een lied en een tiental boomlange drag queens maakten de zaal onveilig met collectebussen. Want, dat zou je bijna vergeten, de opbrengst van dit feestje is voor Stop Aids Now. En natuurlijk waren daar de acteurs van Eglentier zelf, die niet onderdeden voor de 'echte' artiesten.
Hier en daar vloog de muziek iets uit de bocht of ging er een kleinigheidje mis, maar ach, wie stoorde zich daaraan op zo'n gezellige avond, iedereen brulde mee met roze hits als: Relax, YMCA en It's raining men.
Een passende vooravond van Roze Zaterdag.

Alles roze

Zo vlak voor Roze Zaterdag hult de stad zich in het roze. Brugleuningen en lantaarnpalen krijgen een roze jasje aan en zelfs Loutje krijgt een roze vest en draagt een roze tasje.
Sommige mensen gaan wel erg ver en passen zelfs hun fiets aan.

Dorst!

De hortensia krult ervan, zo droog is het, ondanks geregeld voorspelde plensbuien.

All together now

Hart, voorheen H'art, voorheen Haarlem-art, voorheen Muziekschool Zuid-Kennemerland, de Volksuniversiteit èn de Egelantier, als ik het allemaal goed heb bijgehouden, nodigt iedereen met muzikale ambities uit voor het gratis muziekfestival All together now. Deze hele week kun je meedoen aan allerlei muziekprojecten. Ik ging met een paar koorgenoten naar de workshop zang. Jammer dat er zo weinig mensen op afgekomen waren, maar ook uit een groep van zo'n tien man bleken Jolanda en Priscilla het beste naar boven te kunnen halen. Do wa diddy diddy klonk best professioneel na een half uurtje oefenen, al zeg ik het zelf.
Leuk initiatief van Hart en ook grappig om in de Muzenzaal een hele vroege Hannes Kuiper te ontdekken.

 

Het oog van de storm, deel 1

Zomerexpositie in de Vishal: 24 kunstenaars zijn twee aan twee gekoppeld. Ze tonen enkele werken die op de één of andere manier hun verwante verschillen tonen. Uiteraard werd dat een zeer diverse tentoonstelling. Onheilspellend: twee damesbenen met pumps onder een deken uitstekend, van Anet Pilon, (n.b. Don't worry genaamd). Dreigend: een schitterende foto van Corrie Swaak van een strandhuis in de duinen onder een donkere wolkenlucht. Onsmakelijk: een werk met duizenden dooie vliegen van het duo Startel. Luchtig: vier collages van portretten van Harm Geling. En indrukwekkend: de werken van Overmars en Schouten die heel goed uitkomen in het rare aanhangseltje aan de Vishal, ook wel kabinetje genoemd. Tot slot: in de etalage fraaie serene zoutsculpturen van Kees de Vries.
Leuke expo om even binnen te lopen. Er komt een deel 2 in augustus.
Op de foto 'Kostbaarder dan goud' van Willem Schouten.