De draad van Alexander

Het Gemeentemuseum in Den Haag geeft samen met uitgeverij Leopold kinderkunstboeken uit. Tegelijk staat er dan een tentoonstelling met de originele tekeningen uit het boek.
Op dit moment is er een expositie van Sieb Posthuma, met zijn boek De Draad van Alexander. Posthuma is een groot liefhebber van de werken van Alexander Calder en laat in dit boek zien wat je met een lijn kunt doen. Op de tentoonstelling kunnen kinderen zelf met een ijzerdraad hun kunstwerk maken en op de muren zijn levensgrote lijntekeningen van Posthuma getekend, prachtig.
Dat het inspirerend is kun je wel zien, een kind heeft al ijverig de eerste krassen op de muur gezet.
Nog te zien tot en met 20 januari.

Snoepauto

Goed, een groot deel van de inkomsten van de Pathé bioscoop komt uit de snoepomzet, dat snappen we. En dat er daarom zo'n 'smaak'volle auto geparkeerd staat in de foyer om de snoeplust alvast wat op te wekken, okee, en dat je dan heel uitgekookt door de snoepsupermarkt wordt geleid voor je de zaal in kunt snap ik ook nog, en dat de toiletten heel strategisch achter dezelfde snoepwinel liggen alla.
Maar dat je dan je tas moet laten controleren voor je de bioscoop binnenstapt om te kijken of je zelf geen rolletje drop bij je hebt, dat gaat echt te ver!

Brood

Mmmm, heerlijk dit brood.
Gisteren gekocht in de Grote Bavo bij de broodbank, dezelfde plek waar vroeger eten werd uitgedeeld aan de armen.
Ik kende tot nu toe alleen het Broodkantoor, geen idee dat er ook een broodbank was in deze kerk...! De opbrengst van deze broodjes komt ten goede aan de eetvoorziening van Stem in de Stad. (A.s zaterdag zijn ze ook weer te koop).

Anton Pieck

Sinds een paar jaar is het een Haarlemse kersttraditie dat gekostumeerde mensen in de Schagchelstraat en op de Oude Groenmarkt paraderen, alles in de trant van de Anton Pieckplaatjes. Deze parade gaat bijna aan zijn eigen succes ten onder, want druk!
Maar, eindelijk is het geoorloofd om de 'lichtekooien' (zo heetten deze dames ten tijde van Pieck) rustig in het openbaar te fotograferen om er later nog eens van te genieten (let op de wufte onderbroek).
Uiteraard waren er ook minder schaars geklede dames te zien tijdens de parade.

Alles is familie

Echt een leuke film: Alles is familie, waarvoor Kim van Kooten het script schreef en zelf ook een klein rolletje speelde. Het verhaal lijkt voorspelbaar, maar gaat toch steeds een kant op die je niet verwacht. Yuppenstel wil een kind, maar de man blijkt onvruchtbaar. Geen nood want de vrouw (Carice van Houten) heeft haar plan al klaar, een donorinseminatie van iemand die je niet kent, geen gedoe of emotionele verwikkelingen. De man (Thijs Römer) wil echter liever een kind met bekende genen dus zijn broer zou zich daar goed voor kunnen lenen. Dat is verwikkeling nummer 1. Verder zijn hun ouders bijna 40 jaar getrouwd, of toch niet en worden mensen verliefd op de verkeerde persoon. Enfin, een luchtig verteld verhaal met enige onwaarschijnlijkheden maar toch ook met een ontroerend tintje. Een van de leukste dingen aan deze film is de stoet aan bekende acteurs, ook in de bijrollen: Kees van Kooten, Tjitske Reidinga, Martine Bijl, Michiel Romeyn, René van 't Hof om maar wat namen te noemen. Met name Kees Hulst speelt een glansrol als vader en Willeke Alberti irriteerde mij deze keer zowaar niet, maar bleek gewoon een goede actrice.

Gerrit

Vandaag zou hij 74 zijn geworden, Gerrit van Dijk, de bekende Haarlemse animatiefilmer, maar gisteren is hij overleden. Ik heb hem nooit de hand geschud, wel vaak over hem geschreven bleek toen ik in de archieven dook. Hij gaf Haarlem kleur, een originele man.
Zijn tentoonstelling hangt nog in de Vishal: Ars longa, vita brevis, Kunst duurt lang, het leven is kort, toepasselijker kan een titel niet zijn.

Als twee druppels water

Als twee druppels water, de film van Fons Rademaker uit 1963 is gebaseerd op het boek van Willem Frederik Hermans: De donkere kamer van Damokles. Gisteren draaide hij in de Toneelschuur, nogal bijzonder want heel vaak is hij niet vertoond. Het bleek een nog zeer genietbare film. Hoofdpersoon Ducker komt in de tweede wereldoorlog in contact met een parachutist die sprekend op hem lijkt, dezelfde ferme kuiltjeskin, alleen donker van haar. Waarschijnlijk omdat zijn huwelijk slecht is en zijn vrouw hem een slapjanus vindt gaat hij in op alle verzoeken van deze man, Dorbeck. Zo zoekt hij onderdak voor een wildvreemde vrouw, schiet een man neer, verft zijn haar donker, vermoordt een vrouw en zo meer, met het idee in het verzet te zitten.

Na de oorlog wordt hij van spionage beschuldigd en is van Dorbeck geen spoor meer te vinden.
Eigenlijk is het niet erg geloofwaardig dat de hoofdpersoon de raarste dingen doet waarvan hij niet eens weet hoe het in elkaar zit, maar toch blijft de film daardoor wel spannend.
De dubbelrol die Lex Schoorel speelt is zeker voor die tijd qua techniek zeer geloofwaardig in de film.
Anders dan bij een moderne film die in een vroegere tijd speelt heb je bij deze klassieke film toch meer het gevoel een authentiek straatbeeld te zien, bijvoorbeeld de 2e Emmastraat in Haarlem (praktisch autoloos) met op de achtergrond de Nieuwe Bavo. De mensen spraken in de jaren 60 duidelijk anders, een bekakter seurt Nederlands. Ook bijzonder om een nog jonge Piet Römer te zien in deze film en een jeugdige André van de Heuvel, inmiddels hoogbejaard of overleden.

Victory Boogie Woogie

Laatst in het Gemeentemuseum kwam ik natuurlijk  ook oog in oog te staan met de Victory Boogie Woogie van Piet Mondriaan. Ooit aangekocht voor ruim 80 miljoen (gulden) wat nogal wat vragen opriep bij het publiek.
Mijn eigen vragen zijn:
Het schilderij was nog niet af, zou het nog duurder zijn geweest als het wel af was?
Er zitten overal plakkertjes en tape op geplakt. Horen die tapejes nu ook bij het kunstwerk?
Zou al dat tape een extra probleem opleveren bij eventuele restauratie?

Winterbos

Kenmerkend aan de voorstellingen van het 5e Kwartier is dat alles tot in de puntjes is verzorgd. Ze spelen deze keer in de oude parkeergarage van de voormalige LTS, in de entreekaartjes zijn zaadjes verwerkt, je kunt ze in de grond stoppen zodat het kan ontspruiten. Bij de kassa, een kale nog op te leveren ruimte, staan schemerlampen en er liggen perzische tapijtjes op de vloer. Daar wordt het publiek opgehaald om naar de naastgelegen parkeergarage te lopen.
Er is soep, gemaakt door Parkwijkers zelf waarbij recepten en levensverhalen zijn uitgewisseld die ook weer op de tafelkleden zijn geschreven. Je mag je eigen verhaal erbij schrijven. Maar eerst moet je een lepel pakken, die, toepasselijk want Winterbos gaat over groeien, in een pot aarde is gestoken. Dan mag je een hapje nemen uit een pot Amuse Bouche, 'vrolijkt je mond op', staat erbij. Geen idee wat het is, radijs met rettich? Dan door naar de soep, er is keus tussen pompoensoep, harira (Marokkaanse linzensoep) en boerengroentesoep, met een stuk brood of een Marokkaans pannekoekje erbij, heerlijk.
Daarna kunnen we nog een zoet hapje baklava nemen. Die liggen op lepeltjes die aan de muur zijn bevestigd met een servetje erover. Als je een hapje pakt moet je er een labeltje aanhangen waarop je hebt geschreven welke smaak je Parkwijk toewenst. Sommige mensen schrijven er hele verhalen op, ik dacht zelf aan het woord zoet of pittig.
Dan begint de voorstelling. Het publiek zit op stukken boomstam, gewikkeld in dekens. Toevallig dat ik laatst het boek De Woonschool heb gelezen, want de ambtenaar die verantwoordelijk is voor deze wijk draaft nu enthousiast op in het stuk. We zien de goede man naïef en enthousiast zijn idee promoten over een wijk waarin sociaal moeilijke families zullen worden gehuisvest zodat ze elkaar zullen opvoeden. Daar tussendoor vertellen drie Parkwijkers hun levensverhaal, de vrouw van een fietsenmaker, een jong gefrustreerd meisje en een buitenlandse vrouw die de taal nog niet spreekt. De ambtenaar komt gedurende het stuk tot de ontdekking dat zijn project is mislukt en van het enthousiasme van de man is aan het eind van het stuk dan ook niet veel meer over.
Wel een beetje jammer dat ik twee van die verhalen al eerder heb gehoord in het Winterbos van vorig jaar, er zullen toch wel meer verhalen zijn?
Toch weer mooi om te zien en te horen en heel sfeervol weergegeven.

Fifties Fashion

Mooie tentoonstelling in het Gemeentemuseum, Den Haag: Fabulous Fifties - Fabulous Fashion. Bij binnenkomst stuit je meteen op een aantal snoepkleurige avondjaponnen van tule, het woord japon is hier beslist op zijn plaats. Fijn detail is dat je via ronde spiegels op de grond kunt zien hoeveel lagen tule er nog onder de rok verborgen zitten. De mode van de jaren vijftig is vooral elegant met ingenieuze coupenaadjes en veel kleine plooitjes. Opvallend is dat er veel omgekleed werd op een dag. Zo had je een dagjurk, een middagjapon, een huispyjama of een avondjurk. Op de foto zelfs een namiddagjapon.
Nieuw voor mij was het begrip cocktailschortje, een wuftere variant van het werkschort om de cocktailjapon te beschermen tegen, neem ik aan, martinivlekken.

Door de opkomst van de televisie en tijdschriften kon mode verspreid worden. Couture was onbetaalbaar voor de gewone vrouw, confectiemode nog duur, dus er werd veel zelf gemaakt met behulp van knippatronen, ook te zien op de expositie. Ook van de typische jaren vijftig prints die op dit moment een revival meemaken zie je mooie voorbeelden.
Op drie televisieschermen, fraai vormgegeven in een opgeblazen foto van een jaren 50 huiskamer met ouderwets tv toestel, spelen filmpjes met items uit die tijd. Nog zo'n leuk detail: de gordijnen die als een soort echo geprint zijn met dezelfde bloemenmotieven als de modellen dragen.
Typisch een 'O ja weet je nog Nel' tentoonstelling. Bij de babydolls hoor je uitroepen: die had ik ook! en bij de Rock & Rollkleding gaat er geheid iemand spontaan de twist doen. Bij de badpakken had ik het zelf: ik herinnerde mij ineens het katoenen badpakje uit mijn jeugd met een gesmockt lijfje en een aangerimpeld rokje, compleet met schurend zand.
De tentoonstelling is nog te zien tot en met 3 februari.