Roode Zondag

In de serie Roode Zondagen van de Roode Bioscoop trad vandaag de Amsterdam Klezmer Band op. Een mooie mix van traditionele klezmer muziek en zelfgeschreven nummers zoals een nummer over Duke Ellington. Vrolijke feestmuziek met hier en daar een vleugje droefenis.

Met de tijd mee

De kleinkinderen spelen in de tuin, heel genoeglijk met ouderwetse knikkers. Het spelletje krijgt een eigentijds tintje als ik grote zus tegen de kleinste hoor zeggen: 'En als we dan alle knikkers in dit kuiltje hebben gegooid, gaan we naar het volgende level'.

Route National

Het leek wel een tot leven gekomen cartoonplaatje, de voorstelling Route Nationale. Een man en een vrouw met helmachtige kapsels, zij heeft bizarre plateauzolen waarop nauwelijks te lopen valt en een heel aparte doorzichtige tas aan de arm. Ze gaan naar haar ouders maar belanden in een file die met het uur langer en extremer wordt. In de file staat ook Gloria, een flirterig meisje dat het op de man voorzien heeft. Twee grijs geschminkte muzikanten spelen jazzachtige muziek, Gloria zingt (ze heeft een mooie stem) en speelt trompet.
Ietwat merkwaardige en gestileerde voorstelling van Gloria via Orkater/De Nieuwkomers, met Sanne Vanderbruggen, Vincent Croiset en Serin Utlu.

Ton Boon

Vandaag kreeg ik mijn prijs voor het geplaatste Hofjesverhaal, een gesigneerd en ingelijst exemplaar van de illustratie.
De kunstenaar is Ton Boon die ik nog niet kende, ik vermoed dat dit zijn website is. Leuk! Dank Willem Brand.

Taart!

Het 25e nummer van de Hofjeskrant is uit en mijn verhaal staat er in!
Dat roept om taart, en wel worteltaart...
Lees het hier:

Elke dag een stukje worteltaart

Taart! dacht mevrouw Jansen terwijl ze in de winkelstraat om zich heen speurde. Ze had een paar uur rondgesjouwd met pakjes en tasjes en nu was ze moe. Even vragen aan iemand waar ze hier taart kon eten. Ze stapte op een vrouw af die vriendelijk de wacht leek te houden bij een poort, leunend op een wandelstok.
Dichterbij gekomen keek mevrouw Jansen verbaasd op. Het was helemaal geen vrouw maar een meneer op leeftijd met een paardenstaart, oorbellen en een rok aan. Ach, wat zou het, dacht mevrouw Jansen, het zal wel in de mode zijn. De persoon wees haar een lunchroom waar ze een tafeltje vond aan het opengeschoven raam. Wat een heerlijk plekje dacht ze, de vogeltjes kwetterden, het zonnetje scheen en de tuin waar ze op uitkeek was een oase van rust. De tuin bleek te horen bij het Proveniershofje en er was trouwens ook heerlijke worteltaart te koop.

Mevrouw Jansen genoot van haar thee en de taart en hield ondertussen de tuin in de gaten. Een zwartharige bewoonster plantte een schildersezel en een stoeltje in het gras. De vrouw droeg een nogal overdreven deftige hoed. Dat vond mevrouw Jansen tenminste, maar ze was ook wel een beetje jaloers, zo artistiek zou ze zelf ook wel voor de dag willen komen.

Ineens dook de kop van een oude man op voor haar raam. Héé! schreeuwde hij, Heb je een euro? Mevrouw Jansen omklemde haar tasje en vroeg zich af wat ze moest doen, maar de man beende alweer weg. Hij was gekleed in een lange leren jas en had zijn kromme benen gestoken in rubber regenlaarzen. Hij schreeuwde wat naar de schilderes maar die gaf geen sjoege en vervolgens bukte de man zich om een grijze poes te aaien. Wel een dierenliefhebber, dacht mevrouw Jansen, misschien is hij toch niet zo eng als hij er uitziet.

De meneer met de rok kwam de tuin in en verdween in een woning. Die woont hier dus ook dacht mevrouw Jansen, wat een aparte bewoners allemaal.

Haar blik viel op een raam aan de overkant. Dat huisje stond zo te zien leeg. Ze werd ineens onrustig. Sinds meneer Jansen dood was voelde ze zich niet helemaal meer thuis in haar eengezinswoning. Stel je voor dat ze hier zou kunnen wonen? Maar misschien moest je wel een klein beetje apart zijn voor je in aanmerking kwam. Ach wat, zij kon toch ook een hoed kopen! Mevrouw Jansen begon plannetjes te maken. En dan elke dag een stukje worteltaart. 

Bevrijdingspop

Rampzalig leek het te worden, Bevrijdingspop 2015. Regen en bliksem, de weinige bezoekers gekleed in plastic poncho's. Het park was zelfs even gesloten vanwege enorme windvlagen.
Heel jammer voor Krakersijland en Sue the Night, hun optredens werden geannuleerd.
Later op de middag kwam het voor de andere bands weer goed gelukkig, het weer klaarde op en het programma werd hervat.

Open Joodse Huizen, sprekende herdenkingen

De huidige bewoner uit de Emmalaan ontdekte dat er in zijn huis een joodse familie heeft gewoond. Zij werden in de Tweede Wereldoorlog vermoord. Het zoontje van de familie, Jopie, was toen 8 jaar, net zo oud als bewoner's zoon toendertijd. Dat greep hem zo aan dat hij een zoektocht is begonnen naar een foto van dit gezin. Gaandeweg kwam hij steeds meer te weten over deze familie, een geschiedenis die hij vandaag vertelde aan belangstellenden tijdens Open Joodse Huizen. 'Een foto van een gewoon gezin in een gewoon huis, die ze net zoals wij hier, graag op de schoorsteen hadden staan' aldus de bewoner. Die foto is nog steeds niet gevonden.
Op de Verspronckweg vertelde Frits Gies over zijn oom Herbert Drilsma die in 1943 in Bloemendaal op de schietbaan is vermoord als represaille omdat er een Duitse onderofficier was doodgeschoten. De hoogbejaarde Frits Gies verloor zich vanochtend een beetje in zijn eigen verhaal met als wreed detail: toen Frits jaren later in dienst moest leerde hij schieten op dezelfde schietbaan.
In de Roerdompstraat vertelde Jack Eljon weer het verhaal over zijn onderduikverleden op dit adres (lees hier hoe dat vorig jaar ging).
Ook hier weer veel belangstellenden waar Jack graag mee in gesprek ging. Hoe hij dat onderduikverleden heeft ervaren vat zich samen in de uitspraak: 'Mijn vrouw en ik hebben afgesproken, als zoiets ooit weer gebeurt dan blijven we met zijn vieren bij elkaar'. Aandoenlijk: de jodensterren van hem en zijn moeder die hij rond liet gaan.

Heemstedenaren onder Japanse bezetting

Al een tijdje hangt de expo Heemstedenaren onder Japanse bezetting in de Heemsteedse bieb. Edith Lambermon fotografeerde als afstudeerproject voor de Fotovakschool overlevenden van jappenkampen en maakte een kort interview met elke geportretteerde. Voor de expositie in Heemstede maakte ze een nieuwe serie speciaal over Heemstedenaren. Vandaag vertelde zij in de bibliotheek dat ze haar project begon omdat haar moeder in een jappenkamp had gezeten en dat ze deze groep mensen wilde vastleggen voor ze er niet meer waren.
Aansluitend vertelde één van de geportretteerden, Heleen Smit, over haar jeugd in een jappenkamp. Hoewel ze niet al te diep inging op het ellendige bestaan in de kampen kwamen er toch wel emoties los in de zaal. Wat ze over haar komst naar Nederland vertelde was al schrijnend genoeg: Ik voelde me niet welkom. Ze zeiden: jullie hadden het tenminste warm, wij hadden alleen maar bloembollen te eten. En ik dacht bij mezelf: hádden wij maar bloembollen.
Na de lezing werd nog lang nagepraat. Mevrouw Smit vertelt haar verhaal vaak voor de klas en het was haar opgevallen dat onderwijzers vaak geen benul hebben van deze kant van de oorlog. Mooi dat de bibliotheek in deze vergeten geschiedenis een rol kan spelen.

Haarlem waterproof

Duizend jaar water en de stad, dat is de insteek van de tentoonstelling over water in Museum Haarlem (voorheen het Historisch Museum). Het is een beknopte maar mooie en duidelijke expositie geworden waarin de schoonheid van het water, de vervuiling, de bedrijven aan het water en de waterzuivering aan bod komen. Ook voor badhuizen, hygiëne en bronwater is aandacht. De tentoonstelling is smaakvol aangekleed met een antiek bad (heel smal en op wieltjes, economisch en handig!), een lampetstel en een oud wastafeltje.

Silvia Steiger

De noodzaak van een handstand is de titel van de overzichtstentoonstelling van Silvia Steiger in Museum Belvédère. De titel verwijst naar een fotoserie genomen van een ronde bokaal in de vensterbank van haar nieuwe huis waar ze na haar scheiding ging wonen. Ze vulde de bokaal met water alsof het haar tranen waren en fotografeerde een dag lang de buitenwereld door de bokaal heen. Ze sloot de serie af met de foto van een straatartiest die een handstand maakte en dat markeerde haar herstel.
Steiger legt zich niet vast qua techniek of materiaal. Zo staan er 29 voetafdrukken van haarzelf in epoxyhars, ze schilderde 39 zeegezichten die bij elkaar geëxposeerd zijn en er staat een baby, opgebouwd uit distelzaden met de sneue titel: I am loveable too. 
Poëtisch is de Zak voor angst die ze maakte van oude plunjezakken in de tijd dat er regelmatig Starfighters neerstortten. De bijbehorende tekst zegt:
Open de rits
Neem de angst in je hand
Stop haar in de zak
En sluit snel weer de rits
Erg leuk is het Ferweech My, een meer dan levensgroot mensachtig object dat je zelf van houding mag laten veranderen door aan de touwtjes te trekken.