Nooit nooit nooit meer aan de wal

Momenteel in het Architectuurcentrum: een expositie met foto's van Friso Spoelstra over Amsterdamse woonbootbewoners. Opvallend is de diversiteit van de boten en hun bewoners. We zien een bejaard echtpaar met hun zoon in een interieur dat sterk doet denken aan de Jordaan, maar ook strakke hippe designboten, die eigenlijk meer watervilla's zijn. Alternatieve types zijn er natuurlijk ook, een oude hippe muzikant op leeftijd of een man die als student is gekomen en altijd is blijven hangen, maar ook gezellige gezinnetjes met een bakfiets voor de deur.
Al even divers zijn de ligplaatsen, het maakt nogal uit of je in een gracht woont in het centrum of in Amsterdam-Noord aan een stil water. Net zoals het verschilt of je op een varend schip woont of in een  betonnen ark.
Ach, eigenlijk is het allemaal net zo verschillend als bij huizenbewoners.

Muggenronde

De Muggenronde bestaat al praktisch zo lang als ik leef maar pas vandaag zag ik er met eigen ogen iets van.
Op de Grote Markt loste een poepiebruine, zo te zien net met zijn zeilboot aangemeerde burgemeester het startschot van een behendigheidsparcours.
Voor niet Haarlemmers, de bijnaam voor Haarlemmers is muggen en de Muggenronde is een jaarlijks wielerronde voor de jeugd van 9 tot 15 jaar.

De letter L

'Oma' zegt het jongetje dat naast de fiets staat, 'wanneer gaan we nou weer naar de bibjotheek?' 'Het is bibliotheek schat' zegt de oma, 'bibLiotheek!' 'Bibjotheek' zegt het jongetje ongeïnteresseerd en ontdekt een mooi steentje op de stoep. 'Zeg het eens' doceert oma, haar kans als opvoeder grijpend. 'Bibjotheek' zegt het kind weer. 'BibLiotheek' zegt oma streng, 'zeg dan!' Het jongetje trekt zijn schouders op, zijn lip trilt. 'Ik kan het niet zeggen' snikt hij. En hij verandert van plan: 'ik wil naar huis!'
Weer een klant minder vandaag.

Magdalena

In Magdalena vertelt Maarten 't Hart over zijn moeder (Lena), een gecompliceerde vrouw. Ze was lief en zorgzaam maar tegelijkertijd een depressieve neuroot, altijd overtuigd van de ontrouw van haar man en godsdienstig op het waanzinnige af. Uiteraard krijgen we al lezend een inkijk in Maarten's jeugd. Hij was een leergierig kind dat al jong kritische vragen stelde over de bijbel, hetgeen hem meestal niet in dank werd afgenomen. Grappig en herkenbaar is hoe hij worstelde met de vraag hoeveel diersoorten er bestaan en hoe die allemaal op tijd in Noach's ark konden komen. Gewapend met een liniaal en horloge ging hij zelfs de looptijd van een slak opnemen. Zijn conclusie was dat het verhaal van de ark onmogelijk waar kon zijn maar tot zijn verontwaardiging vond hij geen gehoor bij volwassenen.
Regelmatig verwijst 't Hart naar één van zijn andere boeken waarin hij al over zijn familie heeft geschreven. Je vraagt je af wat zijn broer en zus ervan denken om regelmatig in zijn boeken te figureren.
Lena stierf op 92-jarige leeftijd. Zelf zegt ze een paar weken eerder al tegen Maarten, 'dit is de laatste keer dat je me ziet' en tot verbijstering van Maarten krijgt ze gelijk.
Magdalena is een prettig leesbaar en persoonlijk boek.

Sneel

Verbazend toch dat je altijd nog nieuwe plekjes vindt in een stad waarin je al je leven lang woont.
Dit dak is te vinden in de Peuzelaarsteeg. Het is het dak van Sneel, een jongerenstichting van de Doopsgezinde kerk.

SprookjesBeelden aan zee

Zo geaccepteerd als het is om in een museum nergens aan te komen, zo normaal is het om zodra een beeld buiten staat het als klimrek te gebruiken. De drieëntwintig beelden van Tom Otterness die in Scheveningen aan de boulevard staan lenen zich goed voor een klauterpartijtje. Ze verbeelden sprookjes, ze zijn speels en heel aantrekkelijk voor kinderen.
Zo grappig zoals de walvis opduikt uit het trottoir.
De beelden behoren tot de collectie van museum Beelden aan Zee.

Vormidable (2)

Opvallend aan de expositie Vormidable in Den Haag is dat het zoveel extremen bij elkaar zijn. In museum Beelden aan Zee vind je bijvoorbeeld een installatie waarin je letterlijk een minuut vacuüm kunt worden gezogen, als een hamlapje. Er staat niemand bij om je in het plastic te helpen maar op een filmpje zien we hoe kunstenaar Lawrence Malstaf zelf, (neem ik aan) zich in allerlei standen laat pletten. Heel merkwaardig. Vlees was ook voor Berlinde de Bruyckere een inspiratiebron. Zij maakt lichaamsdelen (lijken het) van was in een 'levens'echte lijkkleur. Je moet ervan houden.
Fred Eerdekens maakt weer heel ander werk, een krullende slinger aan de muur laat zich  vanaf een bepaald punt lezen als het woord 'Landscape'. In het groot vinden we dit werk terug op het Lange Voorhout. In de categorie merkwaardig is hier ook een auto van Peter de Cupere te zien, of beter gezegd, te ruiken. Hij werk namelijk veel met geur en deze auto, die in een kas staat en bedekt is met aarde en nepgras zou moeten ruiken naar een Toscaanse zomer. Ik zou het zelf omschrijven als een muffe lavendelgeur. Ook op het Lange Voorhout kun je je laten opsluiten en wel in een getraliede cel, kosten € 1,- voor vijf minuten.
Sofie Muller maakte iets gewoners, een beeld van een kind dat zich omdraait en een spoor van begonia's achter zich ziet. Helaas is het Voorhoutse grint niet de beste voedingsbodem voor de plantjes.
Dit alles is te zien onder de noemer Vormidable, hedendaagse Vlaamse Beeldhouwkunst  tot en met 30 augustus.

Zonnig

Iemand in de buurt van het Leidseplein is kwistig in de weer geweest met zonnebloemzaadjes. Gezellig hoor.

Gestrand

Met stramme benen stapte ze het volkswagenbusje uit. Uren hadden ze omgereden omdat de Tomtom stuk was en Freek optimistisch geen landkaart had meegenomen. Nu waren ze gestrand op een kaal terrein waar ze in godsnaam dan maar zouden overnachten. Freek was energiek de bus uitgewipt en riep rond te rennen als een klein jongetje. Ze kenden elkaar nog niet zolang en hadden in een overmoedige verliefde bui besloten om vijf weken samen rond te gaan reizen. Ze zaten nu nog in de eerste week en ze wilde nu al naar huis. Ze rekte zich uit, haar benen waren gevoelloos van het lange zitten.
'Marleen, kom eens kijken!' Freek was er in geslaagd een vuurtje aan te steken, hij stond er trots als een padvinder bij. Ze keek eens goed rond. Om de lege plek stonden bomen en in een aangrenzend weiland kwamen wat koeien nieuwsgierig aanslenteren. De avondzon kleurde de hemel rood. 'Geweldige plek hè?' zei Freek, en hij zwaaide veelbelovend met een fles wijn. Hoog in de lucht vloog een gierzwaluw. Misschien viel het allemaal toch nog wel mee.

Vormidable

Ik wist al sinds Leuven dat Jan Fabre een voorliefde had voor insecten, maar nu is het zonneklaar, de prachtkever is zijn favoriet. Met de schildjes (volgens google zijn ze afkomstig uit restaurants waar het insect gegeten wordt, ik hoop het maar) decoreerde hij deze prachtige kruisen, gecompleteerd met een opgezet beest. Te zien op expo Vormidable, Vlaamse kunstenaars in museum Beelden aan Zee en op de Lange Voorhout.