Frénk en Frencken

Frénk en Frencken is een programma over muziek en literatuur, gepresenteerd door twee doorgewinterde podiummensen: Frénk van der Linden en Mylou Frencken. Vandaag in de Philharmonie met gasten, liedjes van Mylou en tips van boekhandelaren, genoeg om een middag te vullen.
Bart Chabot en Peter Buwalda vertelden over de muziek die hun schrijven beïnvloedde, waarbij Chabot uiteraard op topsnelheid doorratelde.
Pianist Bastiaan Brink werd getroffen door de muzikantenvloek, een ziekte waardoor het hem onmogelijk werd om nog te spelen. Reden voor hem om een wereldreis te maken op zoek naar de toppen van geluk zoals hij ze in de muziek ervoer. Hij schreef er een boek over: Sporen naar de horizon.
De plaatselijke boekhandelaren bespraken boeken met muziek als onderwerp waarbij ik als tips noteerde: Bert Natter- Goldberg, Haruki Murakami- Norwegian wood en Julian Barnes- Tumult van de tijd. De biografie van David Bowie kunnen we laten liggen vertelde hoeheethijookweer van de Vries.
Tot slot kwam Wouter van Oorschot vertellen waarom Bob Dylan de Nobelprijs voor literatuur zou moeten winnen.
Al met al, een aardige middag maar eentje die net iets te lang duurde en niet zo fonkelde als je zou verwachten van dit duo.

Filmparaplu

Sympathiek gebaar: bij de garderobe van de Toneelschuur staat nu een standaard met leenparaplu's. Een cadeautje van Cineville. Geen gek idee met dit weer. En je kunt ze zelfs weer terugbrengen in een andere Cinevillebioscoop.

Paperclip

Het ligt voor de hand, maar is toch origineel, deze knop in de vorm van een paperclip  op de deur van een kantoorboekhandel.
Gezien in Heemstede bij kantoorboekhandel De Roos.

Janis, little girl blue

De bejaarde vrouw die aan het begin van de docu Janis wordt geïnterviewd blijkt haar schoolvriendin te zijn geweest. Confronterend! Maar logisch, Janis was van 1943 en zou nu in de zeventig zijn geweest.
In de documentaire Janis, Little girl blue doen familie, muzikanten en vrienden hun zegje over haar. Ze had vele affaires, met mannen en met vrouwen maar was eigenlijk doodongelukkig behalve als ze op het podium stond. Dat ze in haar jeugd veel gepest werd droeg ze altijd met zich mee. Muzikaal werd ze een grote ster en een voorbeeld voor velen maar helaas, de heroïne nekte haar. 27 was ze toen ze stierf, zo zonde.
Mooie documentaire over haar leven.

De leiding

'Waar gaan jullie heen dames, jullie zitten er zo gezellig bij?' vroeg de conducteur aan het vijftigplusclubje dat opgewonden zat te kakelen in de trein. 'We gaan zingen! ' riep één van de dames jolig. 'We doen mee aan een korendag'. De conducteur was meteen geïnteresseerd. Of hij ook niet mee kon doen in dat leuke koor. 'Nee' , was het antwoord, 'het is alleen voor dames. Maar de dirigent is een man, dat wel'.  'Jaja' begreep de conducteur, 'er moet er natuurlijk ééntje leiding geven.'

Zangstudio Korendag

Vandaag was de eerste Zangstudio Korendag, georganiseerd door Zangstudio Haarlem en Zangstudio Delft. Zij brachten vijf koren op de been die voor een afwisselende middag zorgden in de Lutherse Kerk in Delft. Mijn eigen Koor Kippevel mocht de aftrap verrichten en we voelden ons een hele piet dat alles vlekkeloos verliep. Al snel maakte dat gevoel plaats voor het gevoel van een kleuter naast een grote reus, zo mooi zong het koor dat na ons kwam. Lady Amazone zong Scarbarough Fair, de zeven leden kwamen langzaam van achter in de kerk naar voren lopen, een prachtige opkomst met al die heldere zuivere stemmen.
Het Haarlemse Stardust Vocal Group is altijd een lust voor het oog (en oor), zij zongen verschillende bekende nummers uit hun repertoire uit de jaren twintig en dertig.
Rock me Amadeus is een Delfts koor. Zij zongen vooral Ierse liedjes en startten hun optreden wervelend met een nummer van The Pogues.
Na nog een optreden van Lady Amazone (foto) sloot projectkoor Haarlem wat ben je mooi de middag af waarbij Desiree Verlaan de nummers van Fredie Kuiper voor haar rekening nam.
Fijn, zo'n inspirerende middag! Het plan is om jaarlijks een korendag te organiseren, afwisselend in Delft en Haarlem.

Hobby

Een pen, papier en wat verf. Meer heb je niet nodig om in een flow te raken. Ik geloof dat ik een nieuwe hobby heb.

Suite Francaise

De film Suite Française speelt in 1940, de Duitsers vallen Frankrijk binnen. In een dorpje krijgen de bewoners te maken met inkwartiering. Lucile woont samen met haar strenge schoonmoeder, Madame Angelier, in een groot huis, haar man Gaston is krijgsgevangen genomen. Luitenant Bruno von Falk wordt bij hun ingekwartierd. In eerste instantie probeert ze hem te negeren maar er ontstaat een prille relatie tussen hen. Dan wordt er een Duitser gedood en het leven van de Fransman die dat veroorzaakt heeft staat op het spel.
Boeiende film, met een mooie rol voor Kristin Scott Thomas als de schoonmoeder. Wel een minpuntje is dat zowel de Fransen als de Duitsers hoofdzakelijk Engels spreken.
Bijzonder is het verhaal achter de film: de Joodse Irène Némirovsky schreef Suite Française maar voltooide het niet, ze bezweek in Auschwitz aan tyfus. Jaren later ontdekten haar dochter het manuscript en gaf het boek alsnog uit. In de film is Suite Française een (onafgemaakt) muziekstuk dat Bruno componeerde.

Wintertje

Eindelijk is het winter, een beetje dan. Gisteren begon het iets te vriezen en kon je prachtig zien hoe het ieniemienie beetje sneeuw smolt zodra de schaduw verschoof.

Zandconcert

Dat Gerrie Hondius tekent, schrijft, tatoeages maakt en zandtekeningen, dat wist ik maar nu blijkt ze ook nog te kunnen zingen! Gisteren verzorgde ze samen met pianist/zanger Martijn Smits een Zandconcert in het Rosenstock Huessyhuis. Gerrie heeft een mooie diepe alt, alleen kon ik de teksten niet helemaal goed verstaan. Het werd me wel duidelijk dat de keuze van de liedjes tamelijk somber was: Vluchten kan niet meer, Red mij niet en teksten over een dood kind, een dode Duitse herder en zelfs een puddingbroodje werd 'geëxecuteerd'. Het openings- en slotlied heetten ook nog Alles vergaat en Stof.
Gelukkig werd dit alles verluchtigd met de frisse zandtekeningen van Gerrie, deze keer meer als illustratie bij de liedjes en niet de op zichzelf staande verhaaltjes zoals ik eerder van haar zag. Het blijft een wonder om te zien hoe de tekeningen op het scherm getoverd worden en weer getransformeerd worden tot het volgende plaatje. Toegift was Aan de Amsterdamse grachten, iets vrolijker maar eigenlijk ook wel een melancholiek lied.