Maarten Biesheuvel

Maarten Biesheuvel, de schrijver met de nasale stem en het vrolijke haar krijgt de P.C.Hooftprijs.
Door zijn ziekte (hij is manisch-depressief) heeft hij al lang niets meer geschreven. Hopelijk voelt hij zich goed genoeg om zijn prijs persoonlijk in ontvangst te nemen.
Een heel leuk boekje van hem is het "Biesboek" dat een selectie uit zijn persoonlijke foto's en tekeningen bevat en waar hijzelf zijn persoonlijke en onbedoeld grappige commentaar bij geeft. Zo zie je bijvoorbeeld foto's van hem en zijn vrouw Eva. Maarten was dusdanig verstrooid dat hij pas na drie maanden ontdekte dat Eva maar twee vingers aan haar linkerhand had.
Hier op de foto Maarten met zijn vriend Maarten 't Hart.
Ik heb ze wel eens zien optreden samen, Maarten 't Hart begeleidde op de piano Biesheuvel die uit volle borst zong en niet meer van ophouden wist. Heel bijzonder!
Een stukje van Maarten 't Hart uit het Biesboek staat vandaag in het Haarlems Dagblad.

Solomon Burke

Een concert moet iets toevoegen aan een C.D. Het concert van Solomon Burke gisterenavond in het Patronaat voegde veel toe, zeker een paar honderd kilo Solomon. De man is enòrm, zit vastgekluisterd in zijn troon op het toneel. Als een Afrikaans stamhoofd deelt hij daar de lakens uit. In zijn glitterpak passen zeker allebei zijn violistes en de celliste erbij. Ook zijn stem mag er zijn. Titelkennis houdt bij mij op bij boeken, maar ik hoorde heel wat oude soulklassiekers langskomen. Zijn orkest bestaat behalve uit de genoemde strijkers ondermeer nog uit vier blazers en twee toetsenisten.
Een achtergrondzangeresje dept zijn kale schedel met een handdoek. Hoor ik het nu goed, en vertelt hij dat dit de jongste van zijn veertien(!) dochters is? En dat hij ook nog zeven zoons heeft? Mijn hemel! Gevoel voor romantiek kan hem niet ontzegd worden: uit de emmers rozen die naast zijn troon staan gooit hij er af en toe genadig één het publiek in. Later wenkt hij een aantal mannen het podium op die de honderden rozen moeten verspreiden onder de dames. Als hij ook goedkope kettingen het publiek in gaat gooien wordt het een beetje een kermisattractie.
Ondertussen loopt de show als een trein en als bij het slotnummer het publiek het toneel op wordt genood is dat een mooie afsluiting van een feestje.

Mawoevrij

Zijn de termen de termen Mawoevrij en Didoza typisch Haarlems? De meeste Haarlem-Noorders van mijn leeftijd denken dan gelijk aan zwembad Kleef waar je een knipkaart kon kopen voor de desbetreffende dagen. Met je zwempak en badmuts (verplicht!) in een naar rubber ruikende geruite badtas een uur in de rij staan om te kunnen zwemmen. Stond je vooraan dan moest je wel lang wachten, maar je had meer kans op een eigen hokje. Achteraan was de kans groot dat je je in het schaaphok moest omkleden. Het bad was verdeeld in een jongens- en meisjeskant, daar werd strikt de hand aan gehouden. Hoe mooier het weer, hoe drukker het was en hoe korter je maar mocht zwemmen.
In mijn herinnering had Kleef veel weg van de Houtvaart, maar ik heb er werkelijk nergens een foto van kunnen vinden, alleen deze uit 1920 van het bad in aanbouw. (Uit '"Als de dag van gisteren")

Voor alle duidelijkheid, Mawoevrij is niet de exotische naam van het zwembad zoals iemand dacht, maar betekent heel prozaïsch: maandag, woensdag, vrijdag.

Witte Fietsenplan

Tijdens mijn bezoek aan het Kröller-Müllermuseum op de Hoge Veluwe heb ik uiteraard gebruik gemaakt van een witte fiets. Op het park zijn 1700 witte fietsen beschikbaar voor de bezoekers. Ideaal!
Het idee voor vrij fietsgebruik is afkomstig van Luud Schimmelpenninck. Hij was daar al in 1965 mee bezig. Iedereen kent de term, maar in de praktijk wil het maar niet lukken. Toch blijven er plannen bestaan en in Lyon en Kopenhagen is het zelfs met succes geïntroduceerd. Waarom wil het in Nederland niet werken? Misschien omdat er al zoveel fietsen zijn, de politiek er niet echt achter staat, de technologie niet eenvoudig genoeg is.
Maar toch zit er beweging in. De ENFB onderzoekt de mogelijkheden voor Utrecht. Hopelijk is de tijd er nu eindelijk rijp voor!

Kröller-Müller

Ik heb wel geen kunstroute gelopen in de Vijfhoek dit weekend, maar ben wel cultureel bezig geweest. Ik was in het Kröller-Müllermuseum op de Hoge Veluwe.
Met name de beeldentuin is erg mooi, een prachtig bos, heel veel vogels en dan natuurlijk de beelden. Niet altijd is het meteen duidelijk dat het om kunst gaat, bijvoorbeeld deze levensechte boom is van metaal!

Een ander leuk kunstwerk is Jardin d'email van Jean Dubuffet. Een enorm groot bouwwerk waarvan het aardige is dat je erop mag lopen, het is zelfs de bedoeling, anders kun je het kunstwerk niet zien.
Bij nadering zie je een gesloten muur, waarin een poortje toegang geeft tot de trap waarmee je de jardin kunt betreden. Als je boven bent sta je in een surrealistisch golvend wit landschap met zwarte lijnen.
Heel speels en bijzonder.

Vroom & Dreesman

Het was niet mijn meest favoriete winkel de laatste tijd, Vroom & Dreesmann. Mijn geliefde schriftjes en bloknotes waren al lange tijd weggestopt in de kelder, waar duisternis heerst en waar je altijd in je eigen licht staat als je iets wilt bekijken. Je zult er maar werken! En toen ze het aantal kassa’s ook nog halveerden kwam ik er bijna nooit meer.
Maar misschien komt daar nu verandering in want er waart een nieuwe geest door het warenhuis. Na ik weet niet hoeveel jaar kun je behalve op de bovenste etage ook weer op de andere afdelingen uit een raam kijken. Het is nog wel even zoeken, maar het is wel een aangename verbetering. Het is altijd prettig om wat mijmerend uit het raam te kunnen staren over pannendaken heen en je dan af te vragen waar je nu eigenlijk op uitkijkt. Zo zal meneer Vroom het wel niet bedoeld hebben, maar alla.
Dit is het uitzicht vanaf de eerste of tweede etage, rechts de achterzijde van de Gierstraat denk ik.

Zwemmen

Sinds ik weer in de Houtvaart zwem denk ik wel eens terug aan zwembad Kleef, waar ik vroeger vaak kwam. Ik heb daar nog geen enkele foto van kunnen terugvinden. Wel van het Sportfondsenbad, waar wij in de 5e klas schoolzwemmen kregen. Ik vond het niet echt fijn. In een oude grijze stadsbus gingen we er heen (ik werd altijd misselijk). Dan het zenuwachtige opschieten met omkleden, de chloorlucht die er hing, het gegalm van kinderen en badmeesters. Bibberen aan de kant als je in de rij moest staan, de tochtige gangen. En dan weer omkleden, met je vochtige benen in een maillot proberen te komen, snel, want de bus wachtte niet! En dan op de terugweg wéér misselijk. Gelukkig heb ik er wel zwemmen geleerd. Ik was reuze trots op mijn eerste echte diploma!
Het zwembad is trouwens ontworpen door van Lochem. Toen het in 1992 werd afgebroken verwachtte ik een groot gat in de grond, maar het bleek gewoon een bak òp de grond te zijn geweest. (Logisch, je moest ook altijd een trap op).

Staatsloten (2)

Een tijdje geleden maakte ik melding van het woord Staatsloten in Jugendstil. Er ontstond een kleine discussie over de authenticiteit ervan. Bladerend in het boek: "Als de dag van gisteren" kwam ik deze foto tegen van het betreffende pand omstreeks 1935. Kijk en vergelijk!

In 2007:

Let ook even op het mannetje links naast de voordeur!

Op het matje

Soms stuit je zonder ernaar op zoek te zijn steeds op hetzelfde onderwerp. Bijvoorbeeld gisteren toen ik Inzine inkeek, het blaadje voor medewerkers van de gemeente Haarlem. Daarin staat een rubriek waarin Haarlemmers ambtenaren op het matje roepen. In de kopfoto prijkt Het Matje van Gerrit van Dijk:

Daarna stuit ik in het boek: "Als de dag van gisteren" op een foto van Gerrit van Dijk bij Het Matje in wording (1987)

om vervolgens in een knipselboek op mijn werk de uitnodiging voor de onthulling en een krantenknipsel daarover terug te vinden.


Het Matje is bedacht door Gerrit van Dijk, de bekende Haarlemse tekenfilmer en bedoeld om iemand ‘op het matje te kunnen roepen’. In eerste instantie werd het voor de Brinkman passage gelegd, maar tegenwoordig ligt het voor het stadhuis waar Gerrit het ook bedoeld had. Het is grappig, mooi en je kunt het dus ook nog gebruiken, zoals nu in het Inzine magazine wordt gedaan.
Kunst naar mijn hart!

Baantjes trekken

Al jaren was ik lid, ofwel vriendin van zwembad de Houtvaart. Vroeger ging ik er nog wel eens met één van de kinderen naar toe en later een doodenkele keer om zelf te zwemmen, maar een ritme zat er nog niet in. Daarna ging het bad drie jaar dicht wegens restauratie en zat ik relaxt in de tuin sportief lid te wezen. Toen het vorig jaar eindelijk weer open ging mòest ik wel van mezelf. De vrienden hadden niet voor niets gestreden voor het behoud van de Houtvaart en het succes geboekt dat het enige openluchtzwembad in Haarlem behouden bleef. Ik zou voortaan ook baantjes gaan trekken. Ik kocht gelijk maar een tienbadenkaart en begaf mij 's ochtends vroeg met frisse tegenzin naar het zwembad. Als vriendin kon ik immers op de speciale rustige tijden zwemmen, zonder krioelende en bommetjes-makende kinderen. En al gauw was ik om: de gemoedelijke sfeer, de blauwe lucht, de bomen die om het zwembad staan, de vogels die je hoort, het is allemaal heel aangenaam. Verbazend dat zoveel mensen al zo vroeg sportief in de weer zijn. En het zijn zeker niet de jongsten, vorig jaar was er altijd als ik er kwam ook een vrouw van in de 80, die moeilijk liep, maar altijd weer haar baantjes trok! Het is een soort familie, men ontmoet elkaar in het zwembad, bespreekt al zwemmend wel en wee en drinkt achteraf nog een kopje koffie.
Dit seizoen ben ik goed begonnen: ik heb nu zelfs een abonnement gekocht!