Totem

Geen idee waarom het er staat maar vrolijk is het wel.
Gezien aan de Hagestraat.

Contemporary Matters

Ik wist al dat Hans de Bruijn kunstenaars en hun ateliers fotografeerde, maar hij blijkt niet de enige te zijn. In Galerie Contemporary Matters staat momenteel een tentoonstelling van hem en zes andere fotografen die dezelfde belangstelling hebben, allemaal op heel eigen wijze. Zo fotografeert André Smits de kunstenaars uitsluitend op de rug. Margriet Luyten fotografeerde kunstenaars op leeftijd en hing die naast portretten van de artiest in zijn jeugd (onder meer Armando en Ger Lataster). Piet van Leeuwen fotografeerde het atelier van Kees Verweij vlak voor het werd ontruimd en Twan de Veer (van wie de foto op de hier getoonde flyer is) maakte close-ups van de kunstenaar aan het werk. Interessante expositie, nog te zien tot 26 april.

's Nachts

Patronaat by night.
Net een poppenhuis waarvan de voorkant is weggeklapt.

Schrijfles

Erg leuk om te lezen: Schrijfles van Nicolien Mizee. Het zijn oorspronkelijk columns voor NRC over de schrijflessen die zij gaf op de Volksuniversiteit in Haarlem. Spits en to the point en ondertussen steek je er nog wat van op ook, bijvoorbeeld de ijzeren wet van elk verhaal volgens Mizee: Iemand Wil iets, dat gaat Mis, en dan gebeurt er iets Anders.
Wat ik me altijd afvraag bij dit soort stukjes, hoe vinden de personen over wie geschreven wordt dat zelf? Herkent de onaangename Arthur zich in het verhaal? En hoe vindt Kar het dat ze als een wijdbeens onderuitgezakte reuzin van een vrouw wordt benoemd? Nou ja, To zal in elk geval blij zijn dat haar sprookje zoveel waardering oogst.

Monoloog

'Hoe heette dat ook weer' zei de vrouw tegen haar vriendin, 'dat toneelstuk met al die vrouwen'. Haar vriendin keek haar niet begrijpend aan. 'Ja, je weet wel, Hanneke Groenteman deed mee en Loes Luca en die vrouw van het Journaal. Iets van kutpraatjes of zo'. 'Ooo' begreep nu de vriendin, 'je bedoelt de Vagina Monologen'.

37PK

Je ziet het niet vaak, een expositie van potloodtekeningen, maar in Galerie 37PK hangt momenteel tekenwerk van Pietsjanke Fokkema. Ze wordt geïnspireerd door een oude knopendoos die ze in haar bezit heeft en trekt de ronde vormen door tot het heelal. Heel aardig. Enkele objecten en punnikwerk completeren de tentoonstelling.
Ook leuk is de verkooptentoonstelling die er hangt, ofwel M2 kunst. Voor elk van de negen deelnemende kunstenaars is een m² beschikbaar om kunst aan de man te brengen met een maximale prijs van € 250,-. Zo zou je deze kleurige collage kunnen kopen van Ytje Veenstra.

Vrienden van vroeger en nu

Fredie Kuiper en Karin Snoep vormen samen De Brugmakers. Vorig jaar organiseerden zij het fantastische Lennaert Nijghfestival en dit jaar genieten ze nog even na met drie zondagmiddagconcertjes in het Rosenstock-Huessy huis. Gisteren was met Fred Piek en Steef de Jong alweer het laatste concert. Fred Piek (van Fungus en de Amazing Stroopwafels voor wie dat nog weet) zag ik vorig jaar ook optreden, prettige stem, aardige liedjes. Na de pauze Steef de Jong die toch echt alles in zich heeft om een beroemdheid te worden. Hij is zo muzikaal, heeft een prachtige stem en maakt hele geestige liedjes. Hij maakte alvast wat reclame voor zijn nieuwe operette Ludwig en zond ons heen na de gezellige meezinger: Allemaal alleen.
Als toegift zongen Fred en Steef samen met Fredie Kuiper een laatste ode aan Lennaert Nijgh: Verdronken vlinder.

The Grand Budapest Hotel

Perfect. The Grand Budapest Hotel is een pareltje van een film. Het verhaal, de decors en interieurs, de camerastandpunten, de humor, het is allemaal in een stijl die mij buitengewoon bevalt. Rustige symmetrische opnamestandpunten die doordat ze vaak wat bizar zijn niet saai worden. De kitscherige aankleding, de soms wat mierzoete kleurtjes, geweldig. Ook de sterrencast is grote klasse, hoewel ik de meeste nauwelijks of niet herkende (Jeff Goldblum als de notaris bijvoorbeeld en Harvey Keitel herkende ik alleen aan zijn stem).
Nog eventjes het verhaal: oude man vertelt aan een schrijver wat het Grand Budapest Hotel voor hem betekend heeft. Als jonge 'lobbyboy' beleefde hij fantastische avonturen met de flamboyante conciërge Mr. Gustave (Ralph Fiennes) die als erfgenaam van een rijke hotelgaste haar moordlustige zoon achter zich aan krijgt. Genoeg voor een film vol vaart en spitsvondigheden.
Enige kleine minpuntje: de oude en de jonge versie van de lobbyboy lijken in geen enkel opzicht op elkaar, toch niet helemaal perfect dus.
Van dezelfde regisseur zag ik Moonrise Kingdom, ook al zo'n topper.

Hollandse Luchten

Theatermakers Marjolijn van Heemstra en Sadettin Kirmiziyüz maakten de voorstelling Hollandse Luchten omdat zij zich afvroegen waarom vroeger iedereen op zijn achterste benen stond als het om Hans Janmaat ging terwijl tegenwoordig iedereen elkaar maar straffeloos beledigt. Uiterst actueel gezien de laatste uitlatingen van Wilders waar Sedettin in een enkel zinnetje aan refereert. Het stuk is een afwisseling van verhalen en kleine scènes.
Marjolijn vertelt over de acties die zij vroeger op school voerde tegen Janmaat, en over de buurvrouw die haar telkens in het trapportaal belaagt, met klaagzangen over 'die' buitenlanders. Sadettin, op zijn beurt, vertelt over de haattweets die hij steeds kreeg van iemand die zich Gekke Toon noemt.
Samen bezochten ze de weduwe van Janmaat. De vrouw bleek totaal niet verbitterd of vijandig te zijn, ze begroette hen zelfs met Salem (vrede), na één blik op Sadettin te hebben geworpen. Verwarrend, en zo is het ook verwarrend als Gekke Toon uiteindelijk een klein onopvallend vrouwtje blijkt te zijn dat dweept met haar schildpad.
Hoe nu verder is de vraag, actievoeren, negeren of de kop indrukken? Hollandse Luchten geeft het antwoord niet maar zet wel aan het denken.

Drakentenen

't Is toch even of je oog in oog komt te staan met een draak die met zijn tenen in het zand wroet.
Maar nee, we kunnen veilig het bos in, het is gewoon een ouwe beuk.