Amy

Hoe tragisch, dat is het enige dat je kunt denken bij het zien van de film Amy. In een wiebelige homevideo zie Amy Winehouse als getalenteerde puber even een liedje zingen en dan weet je al: dit wordt een ster. En een ster werd ze. Ze kon haar huis niet meer uit zonder honderden flitslichten van de fotografen die haar achtervolgden, je zou van minder gek worden. Daar kwamen nog alcohol, drugs, boulimia en een ongelukkig liefde bij. Ontluisterend is de scène als ze haar man Blake in de gevangenis gaat opzoeken, haar haar zit raar en ze ziet er doodongelukkig uit, toch blijven de paparazzi maar door filmen en fotograferen. Pijnlijk dat de song Rehab zo'n hit werd terwijl haar verslaving juist de oorzaak van haar ondergang werd.
Tja, tragisch, met dat gevoel verlaat je de filmzaal.

MORE

Stel je voor, je houdt van kunst en hebt toevallig een aardige collectie schilderijen verzameld. Dan zou je zomaar je eigen museum kunnen beginnen. Hans Melchers deed het. Hij kocht een groot deel van de collectie Scheringa op en liet zijn eigen museum bouwen. Dat museum heet MORE, Museum voor modern realisme en het staat in Gorssel. In Gorssel's voormalige gemeentehuis zetelt nu het restaurant van het museum en daarachter is het moderne stijlvolle museum aangebouwd. Het telt zeven zalen waarin op chronologische volgorde de tentoonstelling Scherp kijken te zien is. Er hangt werk van Charley Toorop, Jan Mankes en uiteraard Carel Willink. Een aantal zelfportretten van Philip Akkerman en foto's van Erwin Olaf.
Naast alle schilderijen staan er enkele objecten. Tobias Schalken maakte akelig levensechte figuren. In een ledikant ligt een naakt meisje op haar buik, haar handen beschermend om haar hoofd. Ze is klein in het grote bed, hoe oud is ze? Wat is er gebeurd? Haar voeten zou je zo kunnen kietelen, de tenen zijn wat gerimpeld alsof ze net gebaad heeft. De haren op haar onderbenen zijn nogal lang, het is nog net geen vachtje. Een ander figuur van Schalken is een meisje dat over een lessenaar gebogen ligt, haar vlecht hangt over haar rug. Slaapt ze? Het lijkt een vredig tafereel totdat je opmerkt dat haar linkerhand eng groot is, ja, het is een grove mannenhand. De titel van het werk is even raadselachtig: His unexpected return.
Gorssel is aardig op de kaart gezet met dit museum. Het was er behoorlijk druk toen wij er waren en dat terwijl de museumkaart nog niet eens geldig was.

Zand

Hij moest eens weten, van Gogh, dat zijn schilderij De Slaapkamer nu in zand is vereeuwigd. Alhoewel, vereeuwigd, over een paar maanden wordt het weer opgeschept.
In Zandvoort staan een tiental zandsculpturen verspreid door het dorp, vanwege het Europees Kampioenschap. Deze Slaapkamer is de winnaar, gemaakt door Maxim Gazendam. Hij is 'professional carver since 1999' meldt de flyer. Het is gewoon een beroep!

l'Arc en Ciel

Een werkelijk betoverend kantoorgebouw: l'Arc en Ciel (wat regenboog betekent) in Deventer. De gevel lijkt wel een schilderij van Hundertwasser en als je er langs rijdt verandert het door de weerspiegeling voortdurend van kleur.
Zo kunnen kantoorgebouwen er dus ook uit zien...

Schetsexcursie

Trudy Beekman kende ik nog van het Vindselmuseum. Haar museum bestaat niet meer maar Trudy is nog wel actief, ze organiseert teken- en schetscursussen en workshops.
Vandaag deed ze een schetsexcursie in Haarlem, dus dat kon ik niet laten gaan. In vogelvlucht leidde Trudy ons rond door de geheimen van het schetsboek, cirkels en ovalen teken je met de hele arm bijvoorbeeld, de beweging moet niet uit je hand maar uit je arm komen. Het concept 'mierenwandeling' is denk ik van haar hand, je kijkt naar je onderwerp en volgt dat met je pen op papier als een miertje. Elk hoekje en gaatje volg je et voilà, er ontstaat een heel ander soort tekening dan de voorzichtige schetsjes van het begin.
Dus dat groepje dames (en één man) dat vandaag op de Grote Markt rondhing, met hun neus in een schetsboekje, dat waren wij.

Deventer

We waren een paar dagen in Deventer. De winkeliers verwelkomden ons met lange rijen paraplu's hoog in de winkelstraten, een enig gezicht. En, hoe toepasselijk, de eerste dag regende het constant.

Haarlemse sieraden

Gezien in in de vitrines bij de entree van Museum Haarlem (het vroegere Historisch Museum): unieke Haarlemse sieraden.
Willemien Spook maakt sieraden van Haarlemse vindsels en ringen van Haarlemse theelepeltjes.
Rosita van Wingerden ontwierp een zilveren mug*), te dragen als broche. En, ontzettend leuk, ze maakt hangers geïnspireerd op de Haarlemse Drostefabriek. Zo kun je met de Drosteverpleegster om je hals lopen of met een pure chocoladeflik, geestig!

*)voor niet-Haarlemmers: mug is de bijnaam voor Haarlemmers

Kom hier dat ik u kus

Alom bejubeld: Kom hier dat ik u kus van Griet op de Beeck. En terecht weet ik nu. Ik las het in één adem uit.
De kleine Mona is negen jaar als haar moeder verongelukt, haar broertje Alexander is zes. Mona's moeder was een harde, koele vrouw, getekend door haar eigen jeugd met een harde strenge vader. Mona kan niet huilen om haar moeder maar voelt zich wel erg verantwoordelijk voor haar broertje en haar vader die in zijn werk vlucht. Als haar vader al snel een nieuwe vriendin heeft en hertrouwt schikt Mona zich in haar lot. Ze noemt haar nieuwe moeder ook mama al voelt dat als ontrouw naar haar eigen moeder.
In het volgende deel van het boek is Mona vierentwintig. Ze is dramaturg en krijgt werk bij een belangrijk regisseur en heeft een verhouding met Louis, een narcistische schrijver. De verhouding tussen Mona en haar vader heeft zich na een aantal heftige jaren gestabiliseerd. Haar stiefmoeder blijkt een manipulatieve vrouw te zijn waar Mona zich ook weer verantwoordelijk voor voelt.
In het laatste deel is Mona vijfendertig, haar vader is terminaal ziek. Eindelijk kan ze nu echt met hem praten en kan ze nu onder ogen zien wat voor leven ze zelf al jaren leidt.
De dialogen zijn geschreven in onvervalst Vlaams, met mooie woorden als nonkel en broekkousen, heel prettig om te lezen. Met name de gedachtenwereld van de kleine Mona is heel goed beschreven, een kind dat nog niet helemaal snapt waarom volwassenen doen zoals ze doen en zelf haar conclusies trekt. Een mooie quote van Mona is: Geluk hebben dat kan van alles betekenen.
Fraai geschreven roman, niet voor niets één van de meest gereserveerde boeken in de bieb.

Met de trein

Al kibbelend kwamen ze de trap op van spoor 3. 'Je hebt toch nog die andere OV-kaart' zei ze tegen hem. Hij, een vlotte zestiger, droeg een honkbalpetje en had zijn zonnebril nog op. 'Ja, maar op die kaart heb ik mijn vrijreizendag al opgeladen en als ik daar nu mee incheck verbruik ik die dag al en die wil ik nog bewaren.' Zij zuchtte. Ze had haar schoudertas schuin over haar buik, de reis ging naar Amsterdam en je wist het maar nooit. 'Ik zei toch, je moet altijd op het laatste moment pas vrij reizen op je kaart zetten' berispte ze hem. Hij knikte somber, 'ja, dat zei die vrouw van het loket ook al, maar ja ik had het nu eenmaal al gedaan. Maar daarom wilde ik nu die andere OV-kaart gebruiken, die nog van mijn werk weet je wel, maar nu geeft ie weer aan dat ik niet heb ingecheckt.' 'Je hebt toch meereizen met korting gedaan?' zei de vrouw, 'ik zag het zelf.' 'Ja, maar toen ik ging inchecken zei die weer dat er niet genoeg saldo op stond. Ik snap er niks van.' De man keek moeilijk en zijn blik klaarde op toen hij een NS-beambte aan zag komen. Hij snelde op de man af en deed zijn verhaal. De NS-man maakte meelevende geluidjes. In de verte kwam de trein aanrijden. 'Ik weet het eigenlijk ook niet' zei de NS-er want ik ben machinist.' Ja, daar hadden ze nu niks aan. 'Maar daar komt de conducteur' ontdekte hij, 'vraagt u het maar even aan hem.' De man ratelde snel zijn verhaal weer af, de trein stond inmiddels al voor het perron. 'En we moeten met déze trein mee' besloot hij, enige druk uitoefenend op de conducteur. Die hield de pas tegen een apparaatje. 'Ik zie het al' zei hij, 'u had na het opladen van de korting nóg een keer uw pas tegen het scherm moeten houden. Nou bent u niet ingecheckt. Maar weet u wat', hij kreeg een samenzweerderige blik in zijn ogen, 'gaat u hier maar beneden zitten, daar heb ik al gecontroleerd.' Het stel stapte in. Je zag haar denken: zie je wel, het kan bést wel simpel.

De Parade

De Parade zag er prachtig uit gisteren in het Martin Luther Kingpark in Amsterdam. Veel oude circustenten op het veld, sommigen met een heuse fontein op het dak en in het midden een ouderwetse zweefmolen.
Voor de artiesten geldt denk ik: hoe beroemder je bent hoe groter je tent. Aanstormende talenten Marijn Brussaard en Elias de Bruyne traden met hun Varietyshow op in een soort blokhut, met de tropische temperaturen van gisteren was het een sauna gelijk. Een show met soms wat melige, soms hilarische grappen en veel fysiek theater.
Ellen ten Damme mocht met haar gevolg in een veel grotere circustent. Een show met mooie liedjes en goede muziek maar wel met de haast onvermijdelijke handstand. Dat weten we nu wel.
In een weer wat kleinere tent zong Beatrice van der Poel nummers van Jimi Hendrix, tot mijn verbazing vertaald in het Nederlands. Niet altijd even geslaagd, hoewel het tegelijk weer iets heel  eigens had. Purple Haze wordt Blauwe Waas maar Foxy Lady had ze dan weer niet vertaald. Ik weet niet goed wat ik verder van haar show vond, door het vele gewapper met een verenjas was het toch een beetje een oud meisje dat in de hippietijd is blijven steken.
De Parade is al jaren een succes en ook gisteren werd het in de avond behoorlijk druk. Opvallend is hoe schoon het terrein blijft, dat er heel veel gratis toiletten zijn en dat je niet met plastic muntjes hoeft te betalen, heel fijn allemaal. En, altijd leuk, hier kun je je idool in het wild tegenkomen. Harry Piekema bijvoorbeeld (van de AH reclames),  Annemarie Oster of Loes Luca.