zaterdag 19 augustus 2017

De wensdagen

In het boek De wensdagen beschrijft Patricia Wessels haar jeugd in de Jordaan, als kind van hippieouders. Haar ouders zijn gescheiden, zeer tegen de zin van haar moeder en haar vader woont in Indonesië waar hij aan zijn ideaal werkt, het bouwen van een ziekenhuis. De enkele keer dat hij thuis komt wordt hij liefdevol ontvangen en soms mogen Patricia en haar broertje dan een hele dag wensen wat ze willen doen, de wensdagen. Als haar vader weer weg is herneemt het zware leven zich weer voor het gezin, ze zijn arm, moeder is verdrietig en zelfs heel depressief en Patricia en haar broertje worden zo'n beetje aan hun lot overgelaten. Daaraan komt een einde als haar moeder een nieuwe vriend krijgt, Wallie. Patricia is jaloers, de mythe van hun gezin is door haar moeder al die jaren in stand gehouden dus Patricia snapt niet wat Wallie in hun gezin moet. Ze ziet dat langzaam maar zeker Wallie steeds meer plaats opeist in hun huis. Ook de verhouding met haar moeder die vroeger heel liefdevol was wordt steeds moeizamer.
Het boek speelt in de jaren zeventig toen Patricia een kind was. Het tijdsbeeld is heel herkenbaar: hippies, de Jordanezen met hun ongezouten mening, de witkar en de Provo's, vader Fred was één van de oprichters van Paradiso en Roel van Duijn kwam bij hun thuis. Het is boeiend te lezen hoe Patricia haar jongste jaren ervaart en als ze ouder wordt kritischer wordt ten opzichte van haar ouders. Heel lezenswaard.

woensdag 16 augustus 2017

Hasselt (3)

We hadden nog wat tijd te doden èn het regende dus vandaar dat we de expo Celibataire Diva's bezochten in Hasselt. Ik verwachtte een rijtje schilderijen in de gangen van het oude Herkenrode Refugehuis, maar het was een ongekende ervaring! In de enorme ruimtes van het pand zijn voor alle zalen en gangen passende kunstwerken geselecteerd en mooi uitgelicht. Het pand is enorm groot en het duurde dan ook wel bijna twee uur voor we alles gezien hadden. Bij elk werk was de informatie op een met kant afgezet zakdoekje bedrukt. Er hing onder meer werk van Jan Fabre, een kruisbeeld met een staart van iriserende kevervleugels, iets wat hij vaker gebruikt in zijn werk. Van Warner Berckmans een grote cirkel van blauwe stukjes glas, heel fraai in zijn eenvoud. Bart Lens maakte Absentia, een werk gemaakt van koperen driehoekjes, nogal architecturaal hangt het in de ruimte, schitterend uitgelicht. Het grootste werk was van Nick Ervinck, een 11 meter lange eikenhouten gestileerde klooster of is het een basiliek. Een enorm werk dat perfect past in de grote zaal waarin het geëxposeerd wordt. Ook groot maar minder massief is het werk van Ceijssens en Vrancken. Met vier ronddraaiende projectors tonen zij op de wanden en op vellen hostiepapier een processie ondersteund door fanfaremuziek. In een schaal liggen uitgestanste cirkels die je mag proeven. Het einde van de expo wordt gevormd door interactieve werk van Rob Sweere. 'De beleving van het publiek is het daadwerkelijke kunstwerk'. Je kunt in een ronde ietwat surrealistische ruimte gaan zitten of merkwaardig gevormde toeters op je hoofd zetten en luisteren naar geluiden die je in een meditatieve toestand moeten brengen. Of dat nou wel of niet lukt, het is wel een leuke ervaring.
Mocht je nog in Hasselt komen, deze tentoonstelling is een aanrader. Nog gratis ook. Tot 3 september te zien.

maandag 14 augustus 2017

Hasselt (2)

Omdat het nogal regenachtig was toen wij in Hasselt waren hebben we bijna alle musea bezocht. Het was geen straf want ze waren stuk voor stuk verzorgd ingericht en prettig om rond te lopen.
Het Modemuseum had als thema Across Japan met oude en nieuwe kledingstukken uit Japan en werk van door Japan geïnspireerde ontwerpers. Van draagbaar tot wonderlijk, maar zeker een mooie tentoonstelling.
De expositie over het Heilig Paterke is van een gezellige kneuterigheid, een kleine expo achter de kerk over het leven van pater Valentinus. Hij stond bekend om zijn voorspellende gaven, wat uitgebeeld is op platen met heerlijk amateuristisch geschreven teksten eronder. In de vitrines liggen 'zijn bril',  'zijn agendaboekje', 'zijn biechtzakdoekje', heel aandoenlijk.
Van het Jenevermuseum had ik weinig verwachting maar de expositie was goed verzorgd. Niet alleen is het proces van het jenever stoken in beeld gebracht maar er zijn ook veel fraaie oude glazen, flessen en posters te zien. Bij de entree hoort een proefglaasje jenever en de Smeets Hazelnoot smaakte boven verwachting.
In het Stadsmuseum of wel het Stadsmus staat een verzorgde expo over de geschiedenis van Hasselt met onder andere een wand vol oude uithangtekens. Het Stadmus zit in een oud pand. In de eerste zaal die je betreedt staan op een rij de bustes van alle burgemeesters opgesteld, eenvoudig en gewichtig. Daarnaast valt het enorme verlichte glaswerk op aan het plafond, een werk van Herman Blondeel.

zondag 13 augustus 2017

Hasselt (B)

Een fotootje in een tijdschrift over een fietser die op kinhoogte droog dóór het water fietste bracht ons op het idee om naar Hasselt in België te gaan. De beoogde plek was in werkelijkheid niet zo spectaculair, gewoon een soort geul waarin je een paar honderd meter door een meertje kon fietsen maar Hasselt zelf was erg charmant. Heel Hasselt bleek in het teken te staan van de Virga Jesse feesten, wat op zijn Hasselts klinkt als viesjesse of zoiets en waarmee de 'twijg van de hoop' geprezen en aanbeden wordt en geëerd met een zevenjaarlijkse processie. Voor deze processie waren we niet op het juiste moment maar we konden wel meegenieten van de inspanningen die de inwoners hadden verricht om hun wijk ('rot' op zijn Hasselts) te versieren en de mirakels die ze uitgebeeld hadden. Het ene rot had de straten versierd met grote stippen, verwijzend naar het logo van de feesten, het andere rot had simpelweg overal levensgrote uitgezaagde mariabeelden neergezet. Ook de taferelen varieerden nogal in kwaliteit, van een carnavalesk huisje met een vrolijke Jan erin tot een spannende uitbeelding van het Heilig Paterke hoog boven je hoofd. In de kerken had men uitgepakt met bloemen en op het plein bij het Stadmuseum zat de Lange Man te kijk. Bijna alle winkels hadden wel minstens één mariabeeld in de etalage staan. De brillenwinkel op de foto was uitverkozen tot de 'schoonste'. Best bijzonder om zo'n hele stad de krachten te zien bundelen en dat was ook iets wat ik steeds terughoorde, dat de verbinding tussen de burgers hierin zo belangrijk was.

vrijdag 11 augustus 2017

Amsterdam Oersoep

Deze keer had ik de Beurspassage voor mij alleen, nou zo ongeveer. Ik kon nu op mijn gemak de prachtige mozaïeken bekijken op het plafond en aan de wanden. De doorgang aan het Damrak tussen C&A en Primark heeft een wereldse allure. De mozaïeken zijn een ode aan de Amsterdamse grachten met een vette knipoog, we zien fietsen in het water, vissen, ratten en de penselen van Rembrandt die hij uitspoelde in het grachtenwater. Aan de wanden hangen iconische Hollandse voorwerpen, een klomp, een zak friet en een bos tulpen, alles in glas in lood uitgevoerd. Zelfs de waarschuwing van Liander 'Hoge spanning levensgevaarlijk' is in de tegelwand opgenomen.
Een enorme klus om dit werk te realiseren (klik hier om een idee te krijgen) met een fantastisch resultaat.

maandag 7 augustus 2017

Drents Museum

Ik had er niets van verwacht, van mijn bezoekje aan het Drents Museum. Ik wilde er alleen maar heen omdat ik toevallig in Assen was, dus waarom niet even binnengewipt. Ik was erg verrast. Als je het museum binnenwandelt daal je af naar het nieuwe gedeelte, een grote lege witte ruimte van waaruit je verschillende expositie's kunt bezoeken. Al dat wit doet heel weldadig en rustig aan. Het oude gedeelte daarentegen is van onder tot boven versierd. Beschilderde plafonds, geglazuurde tegels, mozaïek op de vloer, waar je kijkt is het bewerkt. Ook weer mooi, dat zeker en een prachtig contrast met het nieuwe gedeelte.
We zagen er de expo van Jans Muskee, immense pasteltekeningen met humoristisch erotische voorstellingen en werk van Jan Sluyters. Van de laatste onder andere ansichtkaarten die hij voor zijn liefje maakte, erg leuk.

zaterdag 5 augustus 2017

Het Pauperparadijs

Mooie voorstelling: Het Pauperparadijs, naar het boek van Suzanna Jansen. Het wordt gespeeld op de binnenplaats van Gevangenismuseum Veenhuizen, een toepasselijke plaats omdat het verhaal zich in Veenhuizen afspeelt. Het verhaal gaat over Teunis en zijn zusje Aag die in een weeshuis zijn geplaatst, niet omdat ze wees zijn maar omdat de ouders te arm zijn om voor ze te zorgen. Op een dag worden ze op de boot gezet naar Veenhuizen, zonder maar afscheid van hun ouders te kunnen nemen, ze zijn immers 'wees'. Een tragisch verhaal over de ontzettende armoe die maar zo kort geleden in Nederland heerste. Door de muziek en het grote aantal figuranten is het een imponerend toneelstuk geworden.
Het theaterstuk Pauperparadijs is geschreven door Suzanna Jansen en Tom de Ket (bekend van die geweldige Drentse Bluesopera).

woensdag 2 augustus 2017

Scorsese

Hoewel ik niet speciaal fan ben van zijn films ging ik vandaag toch naar de expo in Eye over Martin Scorsese en ik moet zeggen, ik ben echt verrast. Het leuke aan de expo is dat het zo persoonlijk is. Scorsese's ouders zien we bijvoorbeeld in een filmpje aan het keutelen. Samen op een met plastic beklede bank terwijl pa Scorsese zegt dat zijn vrouw ineens deftig praat wat ze anders nooit doet en je kunt het je ineens helemaal voorstellen hoe het is als de filmploeg bij ze op bezoek komt. Ma Scorsese blijkt ook vaak een klein rolletje in de films te krijgen, we krijgen er gelijk een aantal voorbeelden van. Er zijn allerlei persoonlijke voorwerpen van de Scorseses op de expositie te zien: foto's, een tafel en zelfs de Gouden Palm die hij won met Taxi driver. Op grote schermen zien we stukjes van films, allemaal net lang genoeg om je nieuwsgierigheid te wekken en er liggen storyboards, continuïteitsaantekeningen van de kleedster en allerlei handgeschreven aanwijzingen. Toen Scorsese elf jaar was was hij al zo met film bezig dat hij zelf een storyboard tekende, alhoewel hij toen nog niet eens wist dat dat bestond. Ook dit storyboard is te zien op de expositie.
De expo is te zien tot 3 september.

zondag 30 juli 2017

Judas

Wie is de Judas in de familie Holleeder? Willem Holleeder omdat hij zijn eigen familie zou vermoorden als het hem zo uitkomt of Astrid Holleeder die tegen haar broer getuigt en hem zo verraadt? In Judas lees je dat Astrid zich ontzettend schuldig voelt naar haar broer toe maar dat ze niet anders kan. Na een vreselijke jeugd met een gewelddadige vader zit ze in haar volwassen leven opgescheept met haar oudste broer Willem die zich ontwikkelt als een gewetenloze psychopaat. Met zijn charmes en uitgekiende strategieën heeft hij de touwtjes van hun familie altijd stevig in handen. Astrid en haar zus zijn volkomen aan hem overgeleverd. Als blijkt dat hij opdracht heeft gegeven om zijn eigen zwager te vermoorden en zo diens kinderen van hun vader berooft is de maat vol voor  Astrid. Zij haalt haar zus over en samen verzamelen ze gegevens om tegen hem te getuigen zodat hij levenslang krijgt.
Het boek is ruim 500 pagina's dik maar het leest als een trein. Het is werkelijk ijzingwekkend hoe Astrid haar jeugd beschrijft: elke avond als haar vader thuiskomt siddert iedereen van angst, zo'n tiran is het. Het is schrijnend om te lezen dat Astrid als klein meisje bij een vriendinnetje speelt en ze verbijsterd is als die blij is als haar pappa thuiskomt. Na zo'n jeugd móet je wel getraumatiseerd zijn. Toch is het verbazend dat het ene kind een keiharde crimineel wordt en het andere (Astrid) een rechtschapen advocaat.
Judas, een familiekroniek door Astrid Holleeder.

vrijdag 28 juli 2017

Cool Japan

In Museum Volkenkunde in Leiden staat momenteel de tentoonstelling Cool Japan, over iconen in het hedendaagse Japan. Van computerspelletjes tot manga's (de Japanse strips), van Hello Kitty tot Samoerai, alles vind je terug op deze tentoonstelling. Oud wordt met nieuw gelinkt, zo zie je op oude prenten ook al de spreekwolkjes zoals ze later in de strips worden gebruikt.
Erg leuk zijn de filmpjes waar we striptekenaars en animators aan het werk zien, onder andere onze eigen Michael Dudok de Wit.

woensdag 26 juli 2017

Fietsrouteknooppunten

Een tijdje geleden was ik een weekend in Deventer en fietste daar vrolijk rond. Ik dacht een leuke route rondom Deventer te hebben uitgedacht en had de nummers van de knooppunten genoteerd. Maar tot wel drie keer toe klopte er niets van de bewegwijzering. De eerste keer denk je nog, ik zal het wel verkeerd hebben opgeschreven, maar bij het tweede bord merkte ik dat de nummers die ik volgde helemaal niet op de kaart stonden (de kaart dus die bij het knooppunt staat). Dus ik paste de route aan maar bij het volgende bord was het hetzelfde verhaal. Het was echt om heel kregel van te worden.
Eenmaal thuis heb ik mijn probleem gemeld bij meldsysteem Nederlandfietsland. Ik kreeg snel antwoord. Het meldsysteem had de boel opgelost!

Opgelost: Op dit moment worden de nieuwe panelen (met kaartbeeld) op de knooppunten geplaatst, waarmee de actualisatie van het fietsnetwerk in Salland (gemeenten Deventer, Olst-Wijhe en Raalte) is afgerond. Dit was voorheen knooppunt 79 en is nu knooppunt 76 geworden. Het nieuwe informatiebord voor knooppunt 76 wordt hier dus geplaatst of is intussen geplaatst. 
De nieuwe fietskaart is sinds een maand verkrijgbaar bij de VVV's en Tourist Info Punten.

Knooppunt 79 hebben ze veranderd in 76. Ja, geen wonder dat ik er niets van snapte. Wel een heel aparte manier van dingen oplossen. En alle kaarten en boekjes die in omloop zijn kloppen dus niet meer. Nergens staat iets te lezen over deze veranderingen dus alle fietsers na mij met een oud boekje of een oudere kaart staan op dezelfde manier te hannesen. Nou voor mij is het onbegrijpelijk,maar u bent gewaarschuwd!

maandag 24 juli 2017

Laptopvrij

Grappig dit bordje op een tafeltje bij Bar Wolkers aan het Spaarne. En gelijk hebben ze, de tafel heeft uitzicht pal op het Spaarne, zonde om dat te vergeven aan iemand die er niet van geniet.

donderdag 20 juli 2017

Louise en hiver

Sfeervolle animatiefilm: Louise en hiver. De bejaarde Louise verblijft de zomer in het badplaatsje Biligen. Als ze in de herfst weer naar de stad wil mist ze de laatste trein van het seizoen. Ze verwacht eerst nog dat men haar wel zal missen maar als niemand haar komt halen berust ze in haar lot. Ze is niet bang en ze redt zich goed. Na een tijdje komt een oude hond haar gezelschap houden. Louise heeft volop tijd voor haar dromen en herinneringen.
Het is alsof je een mooi prentenboek instapt als je naar deze film kijkt. De beelden lijken te zijn getekend met krijt op ruw papier wat hier en daar nog door de tekening schijnt, bijzonder fraai en een mooie combinatie met de melancholieke inhoud.

dinsdag 18 juli 2017

De camino lopen

'Waar is de uitgang ook weer? Daar toch hè?' De bejaarde man stond voor mijn inlichtingenbureau en hij lichtte vervolgens toe: 'ik heb pas de camino gelopen, die pelgrimstocht, en ik was steeds in de war omdat ik elke avond in een andere herberg sliep. Dan was de voordeur weer ergens anders en dan moest ik weer zoeken waar de wc was. Eén keer ben ik zelfs bijna bij iemand anders in bed gestapt!'
Ik moest erom lachen en vertelde hem dat Tosca Niterink ook ooit de tocht had gelopen en (volgens eigen zeggen) de hele tocht tweemaal had gelopen omdat ze voortdurend verkeerd liep. Ik kon hem het boek meteen meegeven en vroeg nog even hoe oud hij was. '78 en ik heb geen enkel mankement gehad tijdens de tocht' vertelde hij glunderend.
Gelukkig, ik hoef geen haast te maken met de camino. Nog een tijdje om te oefenen. Eerst maar eens de vierdaagse haha...

vrijdag 14 juli 2017

Geintje

Is het een nieuwe hype? Geparkeerde fietsen op z'n kop zetten? Gisteren kwam ik dit groepje tegen tijdens mijn avondwandelingetje en vanochtend zag ik een dergelijke foto op internet maar dan van elders in het land.

dinsdag 11 juli 2017

Puck en Hans

Kleding van Puck en Hans, in de jaren zeventig en tachtig kon je die regelmatig terugvinden in de Viva. Daar bleef het voor mij bij want hun winkel heb ik nooit durven betreden. Dat kon ik nu goedmaken met het bekijken van de expo Puck en Hans in het Amsterdam Museum. Het eerste wat ik zag en dat was meteen een pronkstuk was het Laatste Avondmaal waarbij Puck en Hans (poppen) zelf figureren tussen de prachtig aangeklede paspoppen. De barokke kleding, met veel fluweel, linten en satijn paste er perfect bij. De expositie toont verder kleding van hun hand, al die jaren bewaard en voor de gelegenheid afgestaan door hun fans. Puck en Hans vertellen zelf over hun winkel en over de verschillende stukken en stijlen via de audiotour, een leuke toevoeging. Ook kun je de eigenaren beluisteren over hun favoriete stuk en ze zijn het er allemaal over eens, als zij dat kledingstuk droegen voelden ze zich prachtig. Helaas, vertelt een enkeling, pas ik er niet meer in maar ik kijk er nog graag naar.
Toen ik wat zat te schetsen dook de echte Hans ineens op, alsof hij zo uit het filmpje was gestapt wat ik net had gezien. Hij was nieuwsgierig naar mijn tekening, complimenteerde me en wilde er zelfs een foto van maken. Nou nou!
De tentoonstelling is vormgegeven door Maarten Spruyt, niet de minste, en ziet er dus ook dito uit.

zondag 9 juli 2017

Madeira (4)

Madeira staat erom bekend dat er ontzettend veel festivals zijn, zo'n 300 per jaar (zegt de gids die het weten kan, het lijkt mij nogal veel, maar goed). We hebben ze helaas allemaal gemist, maar niet de voorbereidingen. In verschillende plaatsjes hingen de slingers al te wapperen en vooral in het plaatsje Camara de Lobos was flink uitgepakt. Niet alleen hingen daar slingers, maar hele straten waren voorzien van kleurige plafonnetjes. Hiervoor waren plastic flessenbodems gebruikt en van de bovenkanten waren slingers geknipt. Het gaf een geweldig leuk effect.
Nu hoop ik maar dat niemand hierdoor extra plastic flessen is gaan kopen of, nog erger, dat ze van nieuwe flessen zijn gemaakt.

donderdag 6 juli 2017

Sage femme

De kritieken over de film Sage Femme waren nogal verdeeld, maar ik vond het zelf een plezierige film. Catherine Deneuve speelt Beatrice, een eigenzinnige, wispelturige oudere dame die het niet zo nauw met de regels neemt, haar op het lijf geschreven. Zij is de ex-minnares van de vader van Claire, die zelfmoord pleegde toen zij hem verliet. Claire wordt gespeeld door Catherine Frot, die met haar popperige gezichtje een heel andere uitstraling heeft en ook een heel ander personage speelt. Claire is vroedvrouw, een alleenstaande moeder en gewetensvol. Daardoor trekt ze zich toch het lot aan van Beatrice die eenzaam is en ernstig ziek. Dit gaat uiteraard niet zonder slag of stoot. De twee dames zijn beiden een genot om naar te kijken en de film blijft boeiend, is grappig en soms zelfs ontroerend.

dinsdag 4 juli 2017

Madeira (3)

Dat Madeira bekend staat als bloemeneiland, dat wist ik wel, maar of dat ook in juni zo zou zijn was nog maar de vraag. Het viel niet tegen. Werkelijk overal op het eiland bloeide de agapanthus in prachtig lavendelblauw of wit en vaak zag je daar blauwe hortensia's in de buurt. Ook de exotische paradijsvogelbloem (strelitzia) bloeide er zomaar in het wild. Al even exotisch zijn de bloemen van de flamboyant, een boom met knaloranje bloemen, geweldig. Hier en daar  zagen we hibiscus en overal vind je vetplanten en bananenbomen. De bananen zijn kleiner dan de 'onze' en anders van vorm, wat dikker en voldoen daarom niet aan de norm voor export, tja.
Voor wie naar Madeira gaat is de Tropische tuin in Monte een aanrader (niet te verwarren met de Botanische tuin die er vlakbij ligt en die ik persoonlijk maar saai vond). Heel gevarieerd aangelegd, met verrassende wandelpaden en een grote variëteit aan bloemen en planten. Bovendien heeft de ontwerper zijn collectie kunst en curiosa (zoals het tegeltableau op de foto) aan de tuin toegevoegd wat het extra aardig maakt om er rond te wandelen.

maandag 3 juli 2017

Madeira (2)

Wij verdachten de chauffeur die ons van het vliegveld ophaalde er eerst van dat hij expres wat omreed om te laten zien hoe goed zijn stuurmanskunst was maar er blijken overál op Madeira supersteile wegen en krankzinnige haarspeldbochten te zijn. Hier en daar verwachtte je zelfs gekantelde busjes te zien die niet tegen de zwaartekracht opgewassen waren, maar niets daarvan, het verkeer verliep steeds soepeltjes. Toch vraag je je af of mensen van Madeira een ander evenwichtsgevoel ontwikkelen. Zoiets als zeebenen, maar dan anders. Als je een straat oversteekt die steil omhoog loopt moesten wij, plattelanders, moeite doen om niet om te vallen. Eigenlijk gek dat je niet steeds bosjes toeristen naar beneden ziet rollen.

zaterdag 1 juli 2017

Madeira

We waren een weekje op Madeira. Ik had er al veel over gehoord en inderdaad: het uitzicht en de wandelingen langs de irrigatiekanaaltjes, de levada's, zijn soms werkelijk spectaculair.

zaterdag 24 juni 2017

Badkamergalm

De vijfde editie van de eerste jaargang van de Badkamergalm was weer verrassend. Het stapellied van Jan-Willem van Velzen (dat is een lied a la Catootje naar de Botermarkt) was een groot succes. Alles kwam voorbij, de Albert Heijn en het Badhuisplein tot Happy Snack en een kippenhok en dan als refrein: Ooh, die moohooie (3x) Leidsebuurt!
De avond werd geopend door het trio Tout Miel dat, omdat het thema meezingen was,ook echt populaire franse liedjes bracht. Het publiek voelde zich niet te beroerd om Non, je regrette rien mee te brullen. Hun pianist speelde daarna nog drie eigen nummers.
Na de pauze een wat merkwaardig optreden van 'de kleine Friese Mug', die waarschijnlijk denkt dat er een stand-up comedian in hem schuilgaat. Ik begreep het niet helemaal, maar goed, daar is een open podium ook voor. Ferenc Schneiders las een zelfgeschreven verhaal voor over een professor en een operazangeres, zo toch aanhakend bij het thema. Hij heeft een prettige voorleesstem en het verhaal had een leuke onverwachte twist. Laatste nummer van de avond werd gezongen door de 3 J's, de twee Jan Willems en Jarvis zongen een ode aan de Leidsebuurt op de melodie van Ooh, Waterlooplein, een waardige afsluiter van het seizoen.

donderdag 22 juni 2017

Stokrozen

Het is werkelijk een plaatje, dit muurtje met stokrozen. Allemaal spontaan opgekomen, resultaat van géén onkruid wieden! Gezien in de Prins Hendrikstraat, hoek Wilhelminastraat.

woensdag 21 juni 2017

ZomerExpo 2017

De ZomerExpo van dit jaar, waaraan jong en oud, rijp en groen mee kon doen heeft als thema water. De tentoonstelling staat in de Fundatie in Zwolle en is weer van een enorme diversiteit. Erg leuk om te zien hoe de kunstenaars zich hebben laten inspireren door het thema. Bij binnenkomst stuit je meteen op een regenjas die overal plooien heeft die juist bedoeld lijken om het water op te vangen. Aan de achterkant van de jas staat dan ook een van hetzelfde materiaal gemaakt emmertje, geestig.
Er hangen veel foto's waar dat ene portret van een zwemster opviel door de grote rode ogen (Remke Spijkers).
Een prachtig papierwerk is een groot vel met allerlei golvende vouwen van Mathilde van Wijnen.
Grappig is het portret van een vrouw met krullers in haar haren (Willy van der Beek). Het werd meteen een gespreksonderwerp tussen een groepje toeschouwsters.
Erg sfeervol vond ik Natte ochtend, een werk van Evert Schellens. Je ziet een natgeregend fietspad naast een bushalte, in de verte rijdt een fiets weg.
En als laatste noem ik nog het levensechte beeldje van een vrouwtje in badpak met een waterijsje in haar hand (Miriam Meulepas), aandoenlijk mooi.
ZomerExpo 2017 staat nog tot 20 augustus, de moeite waard.
.

maandag 19 juni 2017

Houtfestival

De muziek is deze keer eigenlijk nogal langs me heen gegaan, maar toch had ik een reuze plezierige middag op het Houtfestival. Mooi weer, een schaduwplekje onder de bomen, wijntje erbij en af en toe een oude vriendin of bekende die kwam bijkletsen. En mijn schetsboek natuurlijk want de modellen zaten voor mijn neus. Volgens mij hadden die ook allemaal een prettige dag alhoewel je dat op de tekeningen misschien niet terugziet ...

zaterdag 17 juni 2017

Dag van de Architectuur 2017

Marjolein van Eig ontwierp het brugwachtershuisje dat bij de Melkbrug staat. Het huisje was vandaag te bezichtigen omdat het Dag van de Architectuur was. Het huisje is maar klein dus veel tijd kostte het niet maar het was toch wel heel leuk om even in de schoenen van de brugwachter te mogen staan.
Maarten Busker, die min of meer het voortouw had genomen met het initiatief tot de bouw introduceerde Marjolein. Ze vertelde dat de verkiezing van haar huisje (voor de voorgeschiedenis klik hier) haar de stap heeft doen zetten om als zelfstandig architect te gaan werken. Het huisje moest hufterproof worden, reden voor Marjolein om de gevel uit te voeren in in- en uitspringende bakstenen, daar kun je geen mooie graffity op maken. Ze koos ook voor baksteen omdat het dan mooi aansloot op de bestrating. Omdat  ze aan allerlei maten gebonden was koos ze ervoor om de werkruimte boven te maken. Zo heeft de brugwachter een goed zicht op beiden zijden naar het Spaarne. Niettemin is het bedieningspaneel van de Melkbrug toch buiten geplaatst, zo heb je meer contact met het publiek. Dat dat handig was bleek wel meteen toen de brug open ging, de brugwachtster kon een niet oplettende mevrouw even waarschuwen dat de boom naar beneden ging.
Het dak van het huisje is afgewerkt met leisteen, aan de zuidzijde afgewisseld met leien waarin zonnecellen verwerkt zitten. De goot is heel subtiel in dat dak weggewerkt en de afvoerpijp loost meteen op het Spaarne zodat het riool niet onnodig belast wordt. Het huisje is binnen inderdaad piepklein maar heel praktisch ingericht. Mocht het niet  meer in gebruik zijn dan kan er een vakantiehuisje worden gerealiseerd, slim. Als finishing touch is het huisje versierd met een haan en een hond waar 's avonds subtiel licht doorheen valt. Deze dieren waren vroeger symbolen van energie en waakzaamheid, een verwijzing naar het transformatordeel onder het huisje.

vrijdag 16 juni 2017

Broers

In de film Broers zien we de jongste broer, Lukas, enorm opkijken naar zijn oudere broer Alexander. Alex is roekeloos, leeft graag op het randje en is bij veel mensen populair. Luuk is veel schuchterder maar wordt toch meegesleept als Alex onverwacht de benen neemt en naar Frankrijk vertrekt. Luuk blijft zijn broer bewonderen maar als die dan zelfs zijn vriendinnetje afpakt wordt het Luuk teveel en hij gaat weer naar huis. Het enige mobieltje dat we in de hele film zien (heel apart in een film die in deze tijd speelt) brengt slecht nieuws en Luuk keert weer terug naar Frankrijk.
Een bijzondere film door het onderwerp, dat toch heel alledaags is maar eigenlijk niet zo vaak een thema is in films. Mooie beelden, niet in het minst door de fotogenieke Luuk gespeeld door Jonas Smulders.

zondag 11 juni 2017

Wijze les

'Altijd blijven lachen' staat er met grote witte letters geschreven op deze spoorbrug in Deventer. Misschien een boodschap van de NS die ons vandaag twee maal extra liet overstappen toen we terugkeerden van ons weekendje daar?

vrijdag 9 juni 2017

Sams Wijsje

Na eerdere versies in andere steden was er nu ook in Haarlem een 'Wijsje'. Sams Wijsje wel te verstaan, waarbij Sam staat voor de drie voorletters van de dames die het organiseerden. Het idee is om op verschillende plekken in de binnenstad een voorstelling in de ruimste zin van het woord bij te wonen. Dus liepen we gisteren achter de man met de vlag aan die ons naar interessante plekjes leidde. Achter de schermen van de oude V & D zagen we een dansvoorstelling en in het voorleeskeldertje van de bieb vertelde een jongeman over techno en dancemuziek. Je moet ervan houden maar de echte lieffhebbers mochten ook zelf aan de knoppen zitten. Vervolgens ontving straatpastor Joris Obdam ons in Stem in de Stad waar we in de kelderkapel getrakteerd werden op soefimuziek. Sfeervol en passend in de ruimte. Op een volgende locatie zong Marta Rosa voor ons. Ze heeft een mooie stem en werkte met een loop waardoor het geluid wat voller werd. Als laatste waren we te gast bij Hein Bierman waar een vrolijk trio de bank had veroverd. Ze heten Pinata en speelden vrolijke Latijns Amerikaanse muziek. De afterparty was in het Patronaat waar de grote broer van Pinata optrad, een feestelijk slot. Leuk initiatief dit Sams Wijsje, heel gevarieerd en als geheel prima geslaagd.

dinsdag 6 juni 2017

Karavaan (2)

Het festivalterrein van de Karavaan in Alkmaar zag er erg leuk uit. Een vrolijke fontein van badeendjes, een uitkijkpost waarin kinderen naar boven klommen en een plek waar lege drinkpakken werden verwerkt tot manden en zittingen van krukjes en strandstoelen, een erg vrolijk gezicht. Zelfs de parasol was van drinkpakken gemaakt.
Maar het pronkstuk vond ik de Gedachtentafel. Een prachtig gedekte tafel, compleet met een languit liggend speenvarken. Elk couvert was anders aangekleed, allemaal in de sfeer van de (denkbeeldige) gast. Via een koptelefoon konden we de verhalen horen van deze gasten. Bij een bord gemaakt van onderdelen uit uurwerken mijmerde een man over tijd.
Maakster Ola Szostak
vertelde dat de teksten zijn opgetekend naar ware verhalen en dat bijvoorbeeld het verhaal van een anorexiapatiënt nogal eens wat emoties losmaakt. De aankleding van de tafel was fantastisch, je ontdekte steeds meer details, grappig en fantasievol.

maandag 5 juni 2017

Karavaan

We deden gisteren het Retourtje Schermer, een fietsexpeditie, onderdeel van het Karavaanfestival dat zich in de Kop van Noord-Holland afspeelt. Een verrassende tocht waarbij we liggend in het gras luisterden naar de verhalen van grutto's, kunstwerk The Universe bekeken (een bol in het weidse landschap waarin je zou kunnen logeren) en de voorstelling Hellend Vlak zagen. Deze voorstelling speelde zich af op het dak van een huis dat in het water stond, geïnspireerd op de stijgende zeespiegel. Heel bijzonder om vier mensen op een rood pannendak te zien balanceren, één zelfs op hoge hakken. Af en toe vaarde er een plezierbootje langs waarvan de passagiers vrolijk naar ons zwaaiden, zonder respons. Als afsluiting was er een prima maaltijd op het festivalterrein Doelenveld.
Een erg verrassende middag, heerlijk fietsweer en leuk om iets van de omgeving van Alkmaar te zien (wat ben je snel in de polder, en wat veel molens!).

zaterdag 3 juni 2017

RIP2016live

Dat niemand ooit eerder op het idee kwam zou je bijna zeggen: een muziekavond met nummers van in het voorgaande jaar overleden muzikanten. Het concert RIP2016live gisteren in het Patronaat was veel leuker dan ik had verwacht.
De avond opende met de opwindende klanken van Emerson, Lake & Palmer die mijn generatie zo goed kent van de plaat en stoomde zo de hele avond door. Een klassieker als Waarheen, waarvoor werd door Mrs Einstein vertolkt als een soort polonaise, en Bob Fosko mocht Michel Delpeche eren 'omdat ik een huis in Frankrijk heb'. Yorick van Norden zong het prachtige A day in the live van de Beatles (producer George Martin overleed in 2016). Het nummer is al 50 jaar oud en ineens realiseer je je dat je zelf ook alweer aardig wat jaartjes ouder bent. Een ander prachtig nummer was het Amsterdam Huilt van Zwarte Riek dat Beatrice van der Poel zong, ontroerend. Mindel Koning en Bob Fosko brachten een vrolijke noot met Kijk eens in de poppetjes van mijn ogen van Annie de Reuver (foto). Verder moet ik nog even Maarten Veldhuis noemen die Leon Russell eerde met The letter en ook nog een nummer van Leonard Cohen speelde. Vanity Six kwam nog langs, Prince, David Bowie, zelfs Johan Cruijff met het nummer Oei,oei, oei, enfin, het werd een dolle avond, zo één in de trant van de I love... reeks en echt iets om te herhalen. En dat gaat ook gebeuren, het wordt een traditie belooft het Patronaat. Dus voortaan kun je je verheugen als er een artiest overlijdt.

woensdag 31 mei 2017

Zwartwaterkoorts

Dit weekend heb ik Zwartwaterkoorts van Rascha Peper van mijn herleesplankje gepakt en ik was weer helemaal geboeid. Het boek telt verschillende verhalen en de personen in die verhalen raken op de één of andere (soms verrassende) manier aan elkaar. In het titelverhaal zorgt de bejaarde Vincent Stutijn niet alleen voor zijn volièrevogels maar ook voor de Amsterdamse stadsreigers. Hij is wat mensenschuw maar een ontmoeting met een oude vriend kan hij niet ontlopen. Hierdoor komt het oude probleem weer bovendrijven of deze vriend nu wel of  niet iets heeft gehad met Vincents vrouw. Een verhaal met een heel verrassend einde. Rascha Peper schrijft altijd zorgvuldig en precies, aan elke zin is aandacht besteed. Ook verdiept ze zich in onderwerpen waar je zelf niet veel vanaf weet, in dit boek bijvoorbeeld vogels en antiquarische boeken, zodat je steeds een nieuwe wereld betreedt.

zondag 28 mei 2017

Grootste band van Nederland

Oud of jong, rijp of groen, dit was dé dag om je 15 minutes of fame te pakken. Iedereen kon meedoen in de Grootste Band van Nederland, de recordpoging die vandaag gedaan werd op het terrein achter de Lichtfabriek. Een band met 600 spelers moest het worden. Ik heb geen idee of het gelukt is, maar iedereen die meedeed had zo te zien een topmiddag.

zaterdag 27 mei 2017

Humor (2)

De vervolgexpositie op de expo Humor in de Hallen is ook heel aardig. Hert meeste getoonde werk is een persiflage op bestaande kunst: een vitrine met variaties op de Mona Lisa, de Donald Duck en Suske en Wiske die schilders in hun verhalen verwerken maar ook zes werken van Gerrit van Dijk die varieert op zes bekende kunstenaars (zie foto). Van zijn hand is ook het wervelende tekenfilmpje Frieze Frame dat op heel speelse wijze het ene schilderij in het andere laat overlopen.
Een kunstenaar die ik miste is Piet Zwaanswijk, is hij niet bekend genoeg? Wel absurd genoeg lijkt me. Enfin, mijn kwartetspel is compleet. Trouwens ook nog een compliment voor de mooie uitgebreide (gratis) catalogus.

donderdag 25 mei 2017

Humor

Een origineel  onderwerp voor de zomerexpo in de Hallen: Humor: 101 jaar lachen om kunst. De tentoonstelling begint met werk van Dada, de ontregelende kunstenaarsgroep uit de vorige eeuw. Een 'beeld' van Johnny Woodhouse, met als accordeon zijn bef en zijn knopen. Her en der in het gebouw zijn strips van Herr Seele op de muur geschilderd en er is veel werk te zien van Wim T. Schippers. Onbedoeld hilarisch is het commentaar bij het filmpje dat vertelt over het leeggieten van een limonadeflesje in de zee en het voertuig vol met papierproppen (van de hand van Willem de Ridder) dat door Amsterdam trok. Verder hangen er werken van Teun Hocks, Joost Swarte en een briljante dansende pop, 'Dancing white man' van Leonard van Munster.
De tentoonstelling is gelieerd aan het Frans Hals Museum. Een leuke marketing truc is het verzamelen van kwartetplaatjes die her en der in de expositie liggen. Om je kwartetspel compleet ter krijgen moet je ook even naar het Frans Hals Museum waar de expositie verder gaat.
Nog de hele zomer te zien, humor om te lachen...