Houtfestival

De muziek is deze keer eigenlijk nogal langs me heen gegaan, maar toch had ik een reuze plezierige middag op het Houtfestival. Mooi weer, een schaduwplekje onder de bomen, wijntje erbij en af en toe een oude vriendin of bekende die kwam bijkletsen. En mijn schetsboek natuurlijk want de modellen zaten voor mijn neus. Volgens mij hadden die ook allemaal een prettige dag alhoewel je dat op de tekeningen misschien niet terugziet ...

Schokje

Het is bomvol in de Waag op zondagmiddag. Om vier uur begint het publiek al binnen te stromen voor de optredens van Fons Stam en Ratten met vleugels. De bar is amper nog te bereiken en men geeft elkaar behulpzaam glazen wijn door. De sfeer zit er al aardig in. Dan roept iemand om thee en heel even valt het publiek stil. Dan herstelt men zich snel en begint iedereen weer door elkaar te babbelen.

Gezellig

Het is kerstvakantie. Kleinkind en ik zitten gezellig te knippen en te plakken en ik babbel ondertussen wat. Dan zegt ze beslist: 'je hoeft niet alles te zéggen wat je doet!'.

Kringloop

Op de kinderverjaardag zit een oom met zijn pakje te wachten op de jarige. Ze komt eraan en rukt zonder plichtplegingen het papier eraf. Ze bekijkt het cadeautje en zegt: 'ja'. Vervolgens beent ze naar haar cadeautafel en plant het pakje op de stapel. Dan verdwijnt ze tussen de massa kinderen. 'Ach' zegt een buurvrouw die het allemaal gezien heeft, 'je neemt het gewoon weer mee als je straks weggaat.' 'Ja' zegt de oom droog, 'zo doe ik het al jaren.'

Kleding

Opgevangen in de wandelgangen: 'Soms zit ik 's ochtends op de fiets naar mijn werk en dan denk ik, wat heb ik eigenlijk áán?'

Dromen

Dinsdagmiddag in Teylers Museum. Een groepje kinderen wandelt met hun juf langs de fossielen. Bij een grote schedel met enge scherpe tanden blijft een jongetje staan. Hij houdt zich in en streelt nog net niet de kale beenderen. 'Hier ga ik vannacht van dromen' zegt hij verliefd.

Haar vriendin

De klant voor mij stapelde haar boodschappen op de lopende band. Terwijl ze haar portemonnee pakte verzuchtte de kassière vanuit het niets: 'Hè, wat mis ik mijn vriendin'. De klant keek haar verbaasd aan en ik dacht met haar mee. Was de vriendin dood? Was de vriendin geëmigreerd of gewoon uit het oog verloren? Was het 'een' vriendin of 'mijn' vriendin? De klant besloot even niet te reageren en ze begon haar gescande boodschappen in te pakken. 'Gisteren hebben we zo heerlijk gedanst!' ging de kassière verder. Met de vriendin? zag ik de klant denken. 'Ze geeft dansles' vertelde de kassière verder. Ik zag aan de klant dat ze nu maar aannam dat het over dezelfde vriendin ging, gelukkig, niet dood of geëmigreerd. 'Countrylinedance!'. Dat brak het ijs. De klant zei, ietwat opgelucht: 'O. dat heb ik ook eens gedaan, het was best nog wel moeilijk!' 'Ja, wel ruim 300 figuren' wist de kassière en de klant vulde aan: 'elke keer dat ik moest draaien raakte ik in de war! Maar het was wel leuk om te doen.' Ze betaalde haar boodschappen en tevreden gingen ze uit elkaar. Alles weer duidelijk en opgelost en volgende week werd er waarschijnlijk gewoon weer gedanst met de vriendin.

Ver weg

Regelmatig staat hij in het gangetje van de bieb, misschien is de wifi daar wel het beste of wil hij gewoon wat privacy. Ik zie alleen zijn rug. Hij leunt tegen de vensterbank en ik hoor dat hij aan het skypen is met zijn gezin. Hij praat Engels en hij vertelt aan zijn vrouw wat hij gaat eten, brood met kaas en mosterd geloof ik. Af en toe klinkt er gegiechel van kleine kinderen en hij spreekt ze toe: Tag Schätzchen! Nog meer gegiechel uit zijn smartphone en vaderlijk gepraat van zijn kant. Hij geeft opvoedkundige adviezen aan zijn vrouw en vraagt naar de hond.
Als hij na een kwartiertje weer weg is vraag ik me af: is het nu armoe om zo ver van je gezin te zijn of juist rijkdom om ze elke dag even te kunnen zien en spreken?

Werkstuk

'We moeten een werkstuk maken over Escher, heeft u daar boeken over?' De twee vriendinnen hebben er zin in. Als ik vraag hoe oud ze zijn in verband met mee te nemen boeken van de volwassenafdeling zegt de ene: 'Ik ben al twaalf en ik heb ook al eens een boek meegenomen van de volwassenen: Tweelingen voor dummies, want ik ben een tweeling en daar maakte ik mijn werkstuk over.' En dan herinnert ze zich: 'Ik maakte ook een keer een werkstuk over adoptie want ik ben geadopteerd'. Zozo, een ervaringsdeskundige. Hoe zouden haar tekeningen zijn?

Kommer en kwel

'Ja, en soms schiet mijn heup er plotseling uit' vertrouwt de vrouw met de rollator de toiletjuffrouw toe, 'meid, dat is toch zo lastig. En ik heb er al voor in het ziekenhuis gelegen, maar het heb niks geholpen'. De toiletjuffrouw beaamt en humt begrijpend en het gesprek sukkelt door in het tempo van de vrouw. Ze heeft het nu over haar buurman, 'die moest bloed geven en dat vindt hij eng' en vertrouwelijk zegt ze er achteraan 'het is een man hè'. Ja, de toiletjuffrouw begrijpt het meteen. 'Maar ik zeg tegen hem' gaat ze door 'man, ik ben al honderdvijftig keer geprikt!' en ze verduidelijkt 'dat kan ik gelukkig zelf. Ik moet het in mijn buik doen en gelukkig ben ik vol, dus ik pak zo een plooi en hup die naald er in'.
Er komt een toilet vrij en de vrouw rukt zich los uit haar verhaal. 'Ik vertel je zo de rest wel' zegt ze terwijl ze de wc deur opent. De toiletjuffrouw bromt. De dag is nog lang.

Kippevel

'Jij hebt zo'n mooie gladde huid' zei de man tegen het meisje dat tegenover hem zat terwijl hij haar arm streelde. Ze zaten aan een bureautje in de openbare bibliotheek en de bibliotheekmedewerkster die net langs liep spitste haar oren. Het bureautje waar ze zaten deed dienst als 'loket'. Werd daar nu net een juridisch medewerkster een oneerbaar voorstel gedaan? Ze vertraagde haar pas om poolshoogte te nemen. Toen zei de man: 'en als er bobbeltjes op verschijnen, als je het koud hebt, dan noem je dat kippevel.' Aha, het was onschuldig: Nederlandse les.

Vooroordeel

De Bibliotheek is niet alleen een plaats om boeken te zoeken maar ook een plek om te studeren en elkaar te ontmoeten. Regelmatig zie ik er vrijwilligers Nederlandse les geven aan buitenlanders. Die middag zat er ook al een donkere man te wachten. Vast een asielzoeker dacht ik en daar verscheen de jonge vrouw die hem waarschijnlijk wel les zou geven. Nou, het bleek anders. De man was een leraar wiskunde die zijn leerlinge bijles gaf en ondertussen proefwerken nakeek. O schaam, die vooroordelen toch.

De letter L

'Oma' zegt het jongetje dat naast de fiets staat, 'wanneer gaan we nou weer naar de bibjotheek?' 'Het is bibliotheek schat' zegt de oma, 'bibLiotheek!' 'Bibjotheek' zegt het jongetje ongeïnteresseerd en ontdekt een mooi steentje op de stoep. 'Zeg het eens' doceert oma, haar kans als opvoeder grijpend. 'Bibjotheek' zegt het kind weer. 'BibLiotheek' zegt oma streng, 'zeg dan!' Het jongetje trekt zijn schouders op, zijn lip trilt. 'Ik kan het niet zeggen' snikt hij. En hij verandert van plan: 'ik wil naar huis!'
Weer een klant minder vandaag.

Stormtip

Gehoord in de kappersstoel: "Toen ik klein was stormde het ook zo erg. We hadden toen een hond en die moest nog even uit. Mijn moeder had net een brommer en omdat er gewaarschuwd werd voor vallende dakpannen dacht ze, ik zet gewoon mijn helm op. En ja hoor, daar ging ze. Aan de wandel met die helm op haar hoofd. Ze vond het erg slim van zichzelf maar ik dacht alleen maar, en die hond dan?"

Bezet

Het is ochtend en nog rustig in de bieb. Een man loopt zoekend rond tot hij het toilet vindt. Hij wil de deur openen maar die is op slot. Achter de deur klinkt luid gevloek. Een mannenstem schreeuwt; 'Wil je godverdomme oprotten? Ik zit hier te schijten!'. Gelukkig is de rest van de clientèle vandaag wat minder uitgesproken aanwezig.

Tact

'Er zit lippenstift op je tanden' zegt hij behulpzaam terwijl hij het zich gemakkelijk maakt tegen de balie. Hij is met zijn groep jongeren-met-een-beperking in de bibliotheek, zoals elke week. Zijn heuptasje is stevig om zijn middel gegord, hij draagt een trainingspak en zijn haar is geknipt in een rechte pony. Terwijl hij nog steeds opmerkzaam naar mijn tanden kijkt zegt hij: 'Heb je vroeger...' geduimd vul ik in gedachten aan, denkend aan mijn overbeet. 'Gerookt?' zegt hij dan, 'ze zijn zo geel.'

Dank u. Nee, tact heeft hij niet bepaald meegekregen.

Erfstuk

'Ik heb wat voor je gemaakt' zegt de jongen uit het gezinsvervangend tehuis tegen mijn collega. Hij is samen met de andere jongeren-met-een-beperking in de bibliotheek, hun wekelijks uitstapje. Hij diept een stuk karton op uit zijn tas waar met breed bruin plakband twee tekeningen op zijn vastgeplakt. Het zijn simpele schematische voorstellingen van een soort robots. Collega bewondert haar cadeau uitbundig en dan zegt de jongeman: 'En later kun je het aan je kleinzoon geven. Of aan je kleindochter'.

Observeren

We hebben schrijfles van Willemien. Zij stuurt ons naar buiten met de opdracht om iemand te observeren om zo een personage te verzinnen. ’Kijk hoe hij of zij beweegt, hoe hij staat, loopt en praat’ zegt Willemien. ‘Maar doe het niet te opvallend, we willen natuurlijk geen politie achter ons aan’ maakt ze nog een grapje. Ik ga buiten op het terras zitten, lekker in de zon. Even verder zie ik Mieke staan, een medecursist. Ik moet even gniffelen, ze heeft een zonnebril op met megagrote glazen, een schrijfblok in haar hand en bestudeert ‘onopvallend’ een muizige vrouw die kennelijk op iemand staat te wachten. Ik zit al mee te denken hoe ze de persoon straks zal omschrijven. Maar eenmaal terug in de les beschrijft Mieke haar persoon als ‘John, een donkere schoonmaker met een brede lach en een geel hesje aan.’ Ik kijk lelijk op mijn neus. Ik had de hele man niet eens gezien. Over observeren gesproken.

Voor gek

De man liep voor ons uit op het Visserspad. Hij duwde een wandelwagen. Naast hem liep een grote bruine hond. Een opa, schatte ik in gezien zijn grijze krullen, die handig twee dingen combineerde: het uitlaten van zijn hond en het in slaap wiegen van zijn kleinkind. Of een vader op leeftijd, tweede leg misschien. Toen we dichterbij kwamen bleek de baby tot onze verbazing een klein hondje te zijn. We maakten een praatje en maakten wat kirrende geluidjes boven de pup. De man vertelde dat de baby pas zeven weken was en nog niet zo veel mocht lopen. 'Het is wel handig zo'n wandelwagen' zei hij, en vervolgde met enige zelfkennis, 'maar je loopt wel voor gek'.

Magnetisch

Ze staat voor me aan het inlichtingenbureau en kijkt me verlangend aan. Een oudere vrouw, het windjack lekker hoog dicht geritst. Ze lijkt wat simpel. 'Heeft u een groot stuk papier voor mij, want ik kan alleen blokletters' zegt ze. Ik laat haar zien dat ik alleen een klein bloknootje heb. 'O' zegt ze teleurgesteld, maar ik kan alleen blokletters'. Als ik vraag of ik voor haar iets zal opschrijven klaart ze op. 'Ja, graag! Dan moet u opschrijven: maggenetische prullebak. Kent u dat? Een maggenetische prullebak. Dat is als je je hand erboven doet en dan gaat hij vanzelf open. Dat is nieuw! Heeft u dat wel eens gezien?' Ik wil de pret niet voor haar bederven door te vertellen dat ik dat jaren geleden al eens zag, dus ik zeg: 'Echt? Goh, wat handig!'. Ze lacht breeduit en zakt door de knieën  van enthousiasme. 'Ik ga naar Blokker' zegt ze, 'zouden ze hem daar verkopen?' 'Vast wel' leef ik mee en geef haar het velletje papier. 'Bedankt hoor' zegt ze, 'u heeft mijn hele dag goed gemaakt.' Als alles toch eens zo eenvoudig was.