Slim

Ze zijn toch zo verschillend die twee kleindochters. De jongste was vandaag in de ban van een schuifpuzzeltje en bleef daar verbeten en zeer geconcentreerd mee bezig. Toen ze uiteindelijk verzuchtte dat de laatste drie stukjes niet lukten zei haar oudere zus, die meer van de Franse slag is: "O, dan zeg je toch gewoon dat het zo klaar is...'

Betrapt

Er gaat toch een wereld voor je open als je kunt lezen. Dat ontdekt kleinkind ook als ze bij oma komt eten: 'oma, waarom staat er ijsjes op dit lijstje?'

Meer meer meer

Schattig, kindertheater met je eigen (klein)kind. Vandaag werd in de Egelantier het stuk Meer meer meer gespeeld, bedacht en uitgevoerd door kinderen van 6 tot 10 jaar. Eén van de acteurs had het vlak voor de voorstelling nog te kwaad gekregen en eer die weer tot bedaren was gebracht waren we een half uur verder, maar geen nood, iedereen was familie dus kon er begrip voor opbrengen. Van de plankenkoorts was later niets meer te bekennen, de kinderen huppelden vrolijk over het podium als adelaar, hamster of prinses. Bij het opkomen van elk nieuw acteurtje of actricetje was meteen duidelijk waar de familie zat: daar waar de fototoestellen aangingen. En zonder op te scheppen: het middelste prinsesje op de foto kon werkelijk heel echt 'ik vervééél me' zeggen.

Reuzenrad

Kleindochter wilde wel mee in het reuzenrad, helemaal niet eng. We zagen de molen, het Spaarne en de gevangenis en 'Heb je die gouden toren gezien oma?'

Floor van het Nederend

Bonne Reijn organiseerde al een paar maal een expositie met bevriende kunstenaars in zijn eigen woonkamer. Deze keer pakte hij het anders aan, hij vroeg vriend Floor van het Nederend te exposeren in kraakpand De Slang. Gisteren was de drukbezochte opening. De tekeningen van Floor hebben vaak een wat donkere dreigende stemming en een stripachtig karakter. Spannend, en zeer gewild onder het publiek. (En wat ben ik trots want Floor is mijn zoon). Nog dit weekend te zien in de Spuistraat 199 in Amsterdam.
Klik hier voor een interview met beide mannen.
Op de foto wordt de aankoop van 'Jungle' vastgelegd.

Fantasie

Ik luister mijmerend de conversatie van de kleindochters af. Wat hebben ze toch een leuke onschuldige fantasie.
'Ik was een lief meisjesschildpadje en was vriend met alle zeedieren'.
'In het echt was ik een waterkonijn en jij was mijn baasje'.
'Ik pakte een boekje voor mijn baby'.
'Pas op, er komt een onzichtbare reus, dat is mijn vriend'.
'De mijne ook'.
En dan vanuit het niets: 'Ik pakte een mes en sneed zijn benen doormidden, toen viel ie op de grond'.

Wensen

'Dit is een wensbloem' zegt kleindochter als ze de pluisjes van de paardenbloem wegblaast. 'En later wordt het een zonnebloem.
O nee, een paardenbloem'.
Bijna goed.

De bol

Vandaag inspecteerden de kleinkinderen de speeltuin in de Leidsebuurt. Het speelkasteel is weg, maar 'eigenlijk' zei kleindochter, 'paste ik daar toch niet meer in'. Ze draafden rond als piraat 'Ik ben de kapitein! Ga jij naar dat draaiding, daar ligt de schat!' en zwaaiden met een stok bij wijze van zwaard.
Het nieuwe grote klauterrek was nog wat te hoog maar de zilvergrijze halve bol bleek nog steeds zijn magische aantrekkingskracht te hebben.

De familieblues

Een boek over familieverhoudingen: De familieblues van Yvonne Kroonenberg. Op haar eigen nonchalante wijze babbelt Kroonenberg over de rol die je in kunt nemen in je familie. Aan de hand van allerlei voorbeelden laat ze zien hoe families in elkaar zitten, waarom het moeilijk is om het een schoonmoeder naar de zin te maken, waarom sommige moeders kleine meisjes zijn gebleven en wat voor invloed oma's hadden.
Ook onderstreept ze hoe het kan doorwerken wat er een generatie eerder in jouw familie is gebeurd.
Erg interessant, heel herkenbaar en zeer toegankelijk geschreven.

Kermis

Een jaar of wat geleden hoorde ik binnen 24 uur twee maal een mij volkomen onbekend woord: hogatie.
Collega N. (oorspronkelijk uit Tilburg) vertelde dat zij jarenlang in de veronderstelling was dat hogatie de benaming was voor het reuzenrad. Om er nog niet zo lang geleden achter te komen dat het gewoon een soort bijnaam was, afgeleid van: 'Kijk, hóóg gaat ie!'
De volgende dag hoorde ik Kluun (ook Tilburger), praktisch hetzelfde verhaal vertellen. De hogatie is in Tilburg kennelijk een begrip, terwijl ik er nog nooit van gehoord had.
Enfin, de kermis staat er weer, zo kom ik erop. Sommige dingen blijven altijd hetzelfde: touwtje trekken met de kleinkinderen gaat net zoals vroeger met mijn zoons. Een eeuwigheid wachten tot ze hun prijs hebben uitgekozen die eenmaal thuis standaard binnen een kwartier weer kapot is.
Alleen wipte kleindochter wel weer vrolijk uit de draaimolen in plaats van een keel op te zetten omdat ze nog een rondje wilde, zoals jongste zoon vroeger deed.

P.S. Collega N. dacht dat de schrijfwijze hooggaatie is en zij kan het weten...

Doornroosje

De wipkip is weg. De wipkip en de wipmotor die op het speelplaatsje stonden zijn verdwenen, weggehaald om gerenoveerd te worden. Het was trouwens niet eens een kip, maar een 'ding'. Nu is het verlies van de kip niet zo groot, de kleindochters waren daar altijd na anderhalve minuut alweer op uitgekeken, maar erger is dat het kasteel ook weg is. Het rood-geel-blauwe speelkasteel waar ook een glijbaantje aan vast zat en de jongste al voor ze kon lopen het trappetje wist te beklimmen. Waar de oudste mijmerend op het balkonnetje ging staan met de hand onder haar wang, de ogen dicht. En toen ik vroeg 'Wat is er kind, heb je hoofdpijn?' zij, bijna verontwaardigd, uitriep 'Néé oma, ik ben een prinses die in slaap is'. Dat kasteel willen wij dus wel graag terug. Alhoewel ik laatst zag dat oudste er al bijna uit is gegroeid. Maar zo voelt het nog niet voor haar, niet zolang er nog prinsen onderweg zijn. En wie weet komt er wel een groter kasteel voor terug?

Een echte Floor

Tadaaa!
Wij hebben een echte Floor van het Nederend in de gang hangen! (De tekenaar van het boekje The Thunderhertz).

Mega

Je ziet pas goed hoe lang die gigantische steunkous is als de kleinkindjes even bij de boom poseren.

Voetbal

'Kijk, juf heeft me geschminkt! Dat is voor de voetbal!'
'En wie gaat er winnen Mia?'
'Papa!'

Bat Country

De zonen traden weer op, gisteren in Storing. Geen foto van de band deze keer maar wel van fans met de setlist, (waar een zeker iemand in heeft zitten rommelen...). Het optreden ging waardeloos zei jongste zoon (in andere bewoordingen), maar ach, moeders vinden alle producten van hun kind toch mooi?

m u s

"Kijk oma, ik kan al schrijven!"
"Kind, wat knap! Een m, een u en een s, wat staat er dan?"
"Vogel!"

Lieve foto

Laatst ontdekte ik de website DearPhotograph. Hierop staan tientallen foto's van oude kiekjes in dezelfde omgeving als zij toendertijd genomen zijn.
Is het gewoon leuk of een poging de tijd stop te zetten? Onherroepelijk blijkt dan juist het voortschrijden van de tijd, geen enkele foto zal hetzelfde zijn als het origineel. Het is wel fascinerend om naar de overeenkomsten en verschillen te zoeken.
Hieronder mijn eigen poging. Het viel nog niet mee om de foto precies in het kader te passen.
Ook hier blijkt dat we niet kunnen terugkeren in de tijd. Deze schattige peuter werd vandaag 25 jaar.

Robstock

Echtgenoot was jarig en had een muziekavondje op zijn verlanglijstje staan.
Dat kreeg hij. Optredende zoons, verrassingsacts, gastoptredens en dj's op zijn eigen feestje. En heel veel gasten, cadeautjes en bier.

Vandaag doen we het heel rustig aan.

Muziekavondje

Gisteren traden ze weer op, de zonen. Met Bat Country stonden ze in een stampvol Patronaatcafé. Deze keer met een heus voorprogramma: de lieftallige Lucia Hoenselaars. 18 Jaar en dan mondharmonica èn gitaar kunnen spelen, je eigen liedjes schrijven, goed kunnen zingen en er nog leuk uitzien ook ..... je zou om minder jaloers worden!
Daarna trad Bat Country op, maar ik heb ze hier en hier al bejubeld dus daar zal ik niet over uitweiden.
Het werd een hele gezellige avond met veel vrienden, familie, buren, collega's èn ons eigen 50+ fanclubje.

Oppassen

'Omaaa..'
'Ja kind?'
'Heeft Barbie al een jurk?'
'O gut helemaal vergeten. Zullen we nù een jurk maken?
'Ja, een blauwe.'
'Ik heb geen blauwe lapjes, wel een deze rode of een zwarte met rode streepjes.'
'Nee, ik wil een blauwe jurk.'
'Nou, dat gaat niet want ik heb geen blauw lapje.'
'Maar ik wil een blàuwe jurk.'
'Volgende keer maken we een blauwe jurk, maar nu niet want ik heb geen blauw lapje.'
'Nou, dan maar die zwarte met rode streepjes.'
'Moet het een lange jurk worden?'
'Ja, een lange jurk tot haar voeten en met een dikke rok.'
(Een dikke rok?)
'Een dikke rok?'
'Ja, zodat ze kan dansen.'
'Oo, je bedoelt een wijde rok, nou dat zullen we eens even fiksen.
Zo, wat vind je hiervan?'
'Ja mòòi!
Omaaa..'
'Ja kind?'
'Heeft Barbie al schoenen?'