Kunstlijn

Vandaag vast een rondje Kunstlijn gedaan. In de refter hing al een leuke tentoonstelling van portretten, onder andere koppen van driedimensionaal draadwerk van Michèle Baudet. Erg mooi vond ik de portretten van Helma Pantus, niet eens heel fijntjes geschilderd maar wel met een fotografische uitstraling. Zoals het niet flatteuze maar wel erg energieke portret van Agnes Jongerius.

Uncle Sue

De tekening is gemaakt toen de band nog even wachtte op het publiek en lijkt het wel een suffe vergadering op kantoor maar hun optreden was swingend en funky. Uncle Sue heet de band en ze traden gisteren op tijdens de onvolprezen Badkamergalm in het Badhuis.

Fietsenstalling

Iedere keer als ik mijn fiets stal in de ondergrondse stationsstalling denk ik: ha, er zijn plaatsjes onderin vrij zodat ik niet mijn fiets bovenin het rek hoef te hijsen. Maar steeds word ik teleurgesteld: er zíjn helemaal geen 11 plaatsen vrij onder, sterker nog, er is er niet één! Een medewerkster vertelde mij dat het al bijna een jaar duurt dat de informatie niet klopt. Zucht.

Badkamergalm

Het seizoen is weer begonnen en daarmee ook de Badkamergalm in het Badhuis op het Leidseplein. Vandaag met het duo Maarten Eysker en Roelof Ruis, gitaar met accordeon, een fijne combinatie. Veel nummers had ik al eerder gehoord bij de Open Badkuip, maar ze zijn erg mooi dus alleen maar leuk. Na de pauze trad Maarten op met Rob van Duuren op dobro.
De Badkamergalm is elke laatste zondag van de maand.
Ook leuk dat ik me zomaar in het gezelschap bevond van twee medetekenaars.

023 Minuten

Gisteren deed Frenk van der Linden weer zijn interviewmarathon: 17 gasten werden 23 minuten ondervraagd, dan een paar minuten rust om even de benen te strekken en hup, door naar de volgende. Het was weer erg leuk, ik ben tenminste van begin tot eind gebleven wat ik niet van mezelf had verwacht. Het kon nu ook omdat het niet meer samenvalt met het drukke Korenlint en Open Monumentenweekend.
De gesprekken gaan natuurlijk niet alleen over de passies, ondertussen probeert Frenk nog wel iets meer los te krijgen uit zijn gasten. Af en toe speelt hij daarbij de psychiater: 'En waar komt dat vandáán denk je?' (over de faalangst van Viggo Waas) of: 'Wat was je memorabelste moment' of 'wat was jouw dieptepunt?' En zo krijg je toch de aardigste gesprekken.
Alzheimerspecialist Philip Scheltens vertelt dat hij het vreselijk vindt om bij zijn dementerende moeder op bezoek te gaan. Eddie B. Wahr vertelt langs zijn neus weg dat hij acute leukemie kreeg en Jan Slagter raakt geëmotioneerd als hij over zijn vader vertelt die in de Sint Bavo op het orgel speelde.
Opmerkelijk genoeg had Frenk maar één vrouwelijke gast tegenover zestien (!) mannelijke. 'Wat zou Freud dáárvan zeggen?' om met hemzelf te spreken. En dat is Sylvana Simons. Haar passie is dansen en verder vertelt ze: 'ik ben opgegroeid als enig kind maar mijn vader heeft buiten dit huwelijk nog 15 kinderen', ook niet bepaald doorsnee.
Je mocht geen foto's maken, dan maar wat tekeningetjes...

Baden

Gisteren zag ik de voorstelling Baden: een theatrale ode aan het Badhuis. Heel toepasselijk werd de voorstelling gespeeld in het Badhuis op het Leidseplein. De toon werd meteen gezet doordat de drie actrices via de ramen hun entree maakten, heel verrassend. De dames bleken badjuffrouw te zijn in het badhuis dat die dag zou sluiten en reageerden daar elk weer heel anders op. Het stuk was opgebouwd uit vrolijke sketches, soms bijna een beetje slapstickachtig, bovendien blijken de dames ook nog mooi te kunnen zingen. En aangezien ze steeds met badolie in de weer waren rook het ook nog heel lekker.
Erg leuk, zo'n toepasselijke voorstelling op deze locatie.

Collecte

Wat een deprimerende bedoening om collectant voor de kankerbestrijding te zijn in mijn wijk. In mijn straat deed driekwart niet open, hetzij doordat de bel het niet deed of niet gehoord werd of er zelfs helemaal geen bel was, hetzij doordat men dacht: ach het is maar een collectant (denk ik dan kwaadaardig). Van de wel openers was er een die zei 'niet aan dit soort dingen te doen', en een mevrouw die zei : 'ik zit te eten.' (Ja? Dus?) Van de goedwillenden had bijna de helft weinig tot geen geld in huis want betaalde alles met de pin. Tja, zo schiet het niet erg op natuurlijk.
Eénmaal schoot ik echt in de lach, en dat was toen Bello open wilde doen.

Laptopvrij

Grappig dit bordje op een tafeltje bij Bar Wolkers aan het Spaarne. En gelijk hebben ze, de tafel heeft uitzicht pal op het Spaarne, zonde om dat te vergeven aan iemand die er niet van geniet.

Geintje

Is het een nieuwe hype? Geparkeerde fietsen op z'n kop zetten? Gisteren kwam ik dit groepje tegen tijdens mijn avondwandelingetje en vanochtend zag ik een dergelijke foto op internet maar dan van elders in het land.

Badkamergalm

De vijfde editie van de eerste jaargang van de Badkamergalm was weer verrassend. Het stapellied van Jan-Willem van Velzen (dat is een lied a la Catootje naar de Botermarkt) was een groot succes. Alles kwam voorbij, de Albert Heijn en het Badhuisplein tot Happy Snack en een kippenhok en dan als refrein: Ooh, die moohooie (3x) Leidsebuurt!
De avond werd geopend door het trio Tout Miel dat, omdat het thema meezingen was,ook echt populaire franse liedjes bracht. Het publiek voelde zich niet te beroerd om Non, je regrette rien mee te brullen. Hun pianist speelde daarna nog drie eigen nummers.
Na de pauze een wat merkwaardig optreden van 'de kleine Friese Mug', die waarschijnlijk denkt dat er een stand-up comedian in hem schuilgaat. Ik begreep het niet helemaal, maar goed, daar is een open podium ook voor. Ferenc Schneiders las een zelfgeschreven verhaal voor over een professor en een operazangeres, zo toch aanhakend bij het thema. Hij heeft een prettige voorleesstem en het verhaal had een leuke onverwachte twist. Laatste nummer van de avond werd gezongen door de 3 J's, de twee Jan Willems en Jarvis zongen een ode aan de Leidsebuurt op de melodie van Ooh, Waterlooplein, een waardige afsluiter van het seizoen.

Stokrozen

Het is werkelijk een plaatje, dit muurtje met stokrozen. Allemaal spontaan opgekomen, resultaat van géén onkruid wieden! Gezien in de Prins Hendrikstraat, hoek Wilhelminastraat.

Dag van de Architectuur 2017

Marjolein van Eig ontwierp het brugwachtershuisje dat bij de Melkbrug staat. Het huisje was vandaag te bezichtigen omdat het Dag van de Architectuur was. Het huisje is maar klein dus veel tijd kostte het niet maar het was toch wel heel leuk om even in de schoenen van de brugwachter te mogen staan.
Maarten Busker, die min of meer het voortouw had genomen met het initiatief tot de bouw introduceerde Marjolein. Ze vertelde dat de verkiezing van haar huisje (voor de voorgeschiedenis klik hier) haar de stap heeft doen zetten om als zelfstandig architect te gaan werken. Het huisje moest hufterproof worden, reden voor Marjolein om de gevel uit te voeren in in- en uitspringende bakstenen, daar kun je geen mooie graffity op maken. Ze koos ook voor baksteen omdat het dan mooi aansloot op de bestrating. Omdat  ze aan allerlei maten gebonden was koos ze ervoor om de werkruimte boven te maken. Zo heeft de brugwachter een goed zicht op beiden zijden naar het Spaarne. Niettemin is het bedieningspaneel van de Melkbrug toch buiten geplaatst, zo heb je meer contact met het publiek. Dat dat handig was bleek wel meteen toen de brug open ging, de brugwachtster kon een niet oplettende mevrouw even waarschuwen dat de boom naar beneden ging.
Het dak van het huisje is afgewerkt met leisteen, aan de zuidzijde afgewisseld met leien waarin zonnecellen verwerkt zitten. De goot is heel subtiel in dat dak weggewerkt en de afvoerpijp loost meteen op het Spaarne zodat het riool niet onnodig belast wordt. Het huisje is binnen inderdaad piepklein maar heel praktisch ingericht. Mocht het niet  meer in gebruik zijn dan kan er een vakantiehuisje worden gerealiseerd, slim. Als finishing touch is het huisje versierd met een haan en een hond waar 's avonds subtiel licht doorheen valt. Deze dieren waren vroeger symbolen van energie en waakzaamheid, een verwijzing naar het transformatordeel onder het huisje.

Sams Wijsje

Na eerdere versies in andere steden was er nu ook in Haarlem een 'Wijsje'. Sams Wijsje wel te verstaan, waarbij Sam staat voor de drie voorletters van de dames die het organiseerden. Het idee is om op verschillende plekken in de binnenstad een voorstelling in de ruimste zin van het woord bij te wonen. Dus liepen we gisteren achter de man met de vlag aan die ons naar interessante plekjes leidde. Achter de schermen van de oude V & D zagen we een dansvoorstelling en in het voorleeskeldertje van de bieb vertelde een jongeman over techno en dancemuziek. Je moet ervan houden maar de echte lieffhebbers mochten ook zelf aan de knoppen zitten. Vervolgens ontving straatpastor Joris Obdam ons in Stem in de Stad waar we in de kelderkapel getrakteerd werden op soefimuziek. Sfeervol en passend in de ruimte. Op een volgende locatie zong Marta Rosa voor ons. Ze heeft een mooie stem en werkte met een loop waardoor het geluid wat voller werd. Als laatste waren we te gast bij Hein Bierman waar een vrolijk trio de bank had veroverd. Ze heten Pinata en speelden vrolijke Latijns Amerikaanse muziek. De afterparty was in het Patronaat waar de grote broer van Pinata optrad, een feestelijk slot. Leuk initiatief dit Sams Wijsje, heel gevarieerd en als geheel prima geslaagd.

RIP2016live

Dat niemand ooit eerder op het idee kwam zou je bijna zeggen: een muziekavond met nummers van in het voorgaande jaar overleden muzikanten. Het concert RIP2016live gisteren in het Patronaat was veel leuker dan ik had verwacht.
De avond opende met de opwindende klanken van Emerson, Lake & Palmer die mijn generatie zo goed kent van de plaat en stoomde zo de hele avond door. Een klassieker als Waarheen, waarvoor werd door Mrs Einstein vertolkt als een soort polonaise, en Bob Fosko mocht Michel Delpeche eren 'omdat ik een huis in Frankrijk heb'. Yorick van Norden zong het prachtige A day in the live van de Beatles (producer George Martin overleed in 2016). Het nummer is al 50 jaar oud en ineens realiseer je je dat je zelf ook alweer aardig wat jaartjes ouder bent. Een ander prachtig nummer was het Amsterdam Huilt van Zwarte Riek dat Beatrice van der Poel zong, ontroerend. Mindel Koning en Bob Fosko brachten een vrolijke noot met Kijk eens in de poppetjes van mijn ogen van Annie de Reuver (foto). Verder moet ik nog even Maarten Veldhuis noemen die Leon Russell eerde met The letter en ook nog een nummer van Leonard Cohen speelde. Vanity Six kwam nog langs, Prince, David Bowie, zelfs Johan Cruijff met het nummer Oei,oei, oei, enfin, het werd een dolle avond, zo één in de trant van de I love... reeks en echt iets om te herhalen. En dat gaat ook gebeuren, het wordt een traditie belooft het Patronaat. Dus voortaan kun je je verheugen als er een artiest overlijdt.

Grootste band van Nederland

Oud of jong, rijp of groen, dit was dé dag om je 15 minutes of fame te pakken. Iedereen kon meedoen in de Grootste Band van Nederland, de recordpoging die vandaag gedaan werd op het terrein achter de Lichtfabriek. Een band met 600 spelers moest het worden. Ik heb geen idee of het gelukt is, maar iedereen die meedeed had zo te zien een topmiddag.

Humor (2)

De vervolgexpositie op de expo Humor in de Hallen is ook heel aardig. Hert meeste getoonde werk is een persiflage op bestaande kunst: een vitrine met variaties op de Mona Lisa, de Donald Duck en Suske en Wiske die schilders in hun verhalen verwerken maar ook zes werken van Gerrit van Dijk die varieert op zes bekende kunstenaars (zie foto). Van zijn hand is ook het wervelende tekenfilmpje Frieze Frame dat op heel speelse wijze het ene schilderij in het andere laat overlopen.
Een kunstenaar die ik miste is Piet Zwaanswijk, is hij niet bekend genoeg? Wel absurd genoeg lijkt me. Enfin, mijn kwartetspel is compleet. Trouwens ook nog een compliment voor de mooie uitgebreide (gratis) catalogus.

Humor

Een origineel  onderwerp voor de zomerexpo in de Hallen: Humor: 101 jaar lachen om kunst. De tentoonstelling begint met werk van Dada, de ontregelende kunstenaarsgroep uit de vorige eeuw. Een 'beeld' van Johnny Woodhouse, met als accordeon zijn bef en zijn knopen. Her en der in het gebouw zijn strips van Herr Seele op de muur geschilderd en er is veel werk te zien van Wim T. Schippers. Onbedoeld hilarisch is het commentaar bij het filmpje dat vertelt over het leeggieten van een limonadeflesje in de zee en het voertuig vol met papierproppen (van de hand van Willem de Ridder) dat door Amsterdam trok. Verder hangen er werken van Teun Hocks, Joost Swarte en een briljante dansende pop, 'Dancing white man' van Leonard van Munster.
De tentoonstelling is gelieerd aan het Frans Hals Museum. Een leuke marketing truc is het verzamelen van kwartetplaatjes die her en der in de expositie liggen. Om je kwartetspel compleet ter krijgen moet je ook even naar het Frans Hals Museum waar de expositie verder gaat.
Nog de hele zomer te zien, humor om te lachen...

Handsome Harry

Door het mooie weer was het deze keer niet zo druk in het Badhuis, maar wie er wel was heeft een mooi concert gezien van Handsome Harry and the Hummingbirds. Deze band trad hier al eerder op, toen nog met zanger Nils Verkooijen (klik hier). Met de nieuwe zanger klonken de liedjes ook weer prima, mooie stemmen en instrumenten als mandoline, ukelele, banjo en wasbord, sfeervol en aangenaam. Om de middag goed af te sluiten was daar weer een maaltijd, couscous en harirasoep gekookt door de vrijwilligers, heerlijk!

Vijfhoekkunstroute

Het is dit weekend weer druk in de vijfhoek, daar vindt de Vijfhoekkunstroute plaats, alweer voor de elfde keer. Misschien word ik wat blasé maar ik vond wat ik dit jaar gezien heb wat minder dan voorgaande jaren. Niettemin een leuke activiteit voor de zondagmiddag. En heel leuk dat mijn bieb weer meedoet dit jaar. Deze vis van Ap Esenbrink wijst je de weg.

Koffie?

Als Ivo van der Bent foto's van iemand moet maken wordt hem vaak eerst koffie aangeboden. Die momenten heeft hij vastgelegd en daarvan is een selectie te zien in De Gang, de expositieruimte van de Doopsgezinde Kerk. Mooie kleurige portretten van bekende Nederlanders, net weer even wat anders. Nog te zien tot 29 juli.