De foto is uit 1974, dat klinkt mij nog zo vertrouwd in de oren, maar toch alweer 33 jaar geleden. Oma vertelt...
In deze voorstelling van Mugmetdegoudentand worden eerst de vier hoofdpersonen voorgesteld op film. Daarna zet de voorstelling zich voort in een decor opgebouwd uit eikenhouten kastdeurtjes. Het café in deze voorstelling wordt gerund door de Turk Ergun, aan de bar zitten Bertie, verwijfd type en Diederik, de snelle zakenman. Terwijl de drie aan de bar moppen tappen en zich bezighouden met kroegpraat komt een sjofele vrouw binnengeschuifeld die haar was gaat ophangen. Ergun blijkt een zoon te hebben die naar Uzbekistan is uitgezonden. Hij vliegt op een F16 en is ook nog homo. Hier neemt het verhaal een wending als de personages uit hun rol stappen omdat ze dit gegeven wel èrg ongeloofwaardig vinden. Dan blijkt de snelle zakenman Michiel van Erp te zijn, de documentairemaker, de vrouw is Joan Nederlof die in Hertenkamp speelde. Frank Houtappels is heel zenuwachtig omdat hij zich na de toneelschool vooral bezighield met toneelschrijven en niet met spelen en Marcel Musters heeft o.a. met Maria Goos op de planken gestaan. Na een kort onderhoud waar ook het publiek bij betrokken wordt gaat de voorsteling weer door. Tot Michiel het op een moment te oubollig vindt en van het café een homotent wil maken. Hup, discomuziek aan en andere verlichting en daar gaat het stuk weer verder. Ondertussen worden uitspraken van de spelers als stellingen geprojecteerd op de achtergrond. Zo gaat ´t het hele stuk door, pruiken gaan af en weer op, er wordt wat gezongen en tot slot mag het publiek reageren op de stellingen. Aan het einde van deze voorstelling komen de spelers het publiek in met Turks Fruit en kunnen we bij het verlaten van de zaal de CD van de zingende barman Ergun kopen.
Goh, dat ik nu niet uitgenodigd ben voor het boekenbal, nu ik toch zo vlijtig aan mijn web-log schrijf!
Kijk, achter deze zin had nu uitstekend het nieuwe ironieteken kunnen staan. Het is bedacht door Jörgen Raymann en gisteren gepresenteerd op het Boekenbal.
Wel spannend, zo'n nieuw teken, dat gebeurt niet vaak.
Ben benieuwd of het aanslaat.
De lelijke reclametekst eronder is te erg om te laten zien.
Mark Haddon beschrijft in het boek 'Een akkefietje' de chaotische voorbereidingen voor een huwelijk. George, de hoofdpersoon, ontdekt een raar plekje op zijn heup en vermoedt dat hij huidkanker heeft. Hij dreigt in een enorme depressie te schieten en gaat zich steeds vreemder gedragen. Zijn vrouw Jean leidt al jaren onder hun afstandelijke huwelijk en heeft een verhouding met George's ex-collega Dave. Ondertussen twijfelt dochter Katie of ze goed doet aan haar voorgenomen huwelijk met Ray die niet uit haar milieu komt maar wel erg lief is voor haar en haar zoontje. Zoon Jamie tobt met zijn vriend Tony. Om de familie niet voor het hoofd te stoten wil hij Tony niet meenemen naar de bruiloft waarop die op hoge poten hun huis verlaat. Drama genoeg, waarbij George steeds schizofrener gaat doen en alles uit de hand dreigt te lopen. Mark Haddons boek leest als een trein, je kunt je helemaal inleven in alle personen en hun reacties. Of het goed afloopt? Lees het zelf, dit boek is echt een aanrader.|
