Café Globaal

Hoe ze verliefd op elkaar werden vroeg Frénk van der Linden aan het Ghanees/Nederlandse stel. Nou, simpel, ze botsten al fietsend tegen elkaar op en het was gebeurd! Romantisch! Frénk van der Linden en Annet de Groot promootten gisteren in Café Globaal hun boek Let's make love, 27 onmogelijke stellen. Twee van die stellen waren gisteren in het stadhuis waar, ter ere van Prinsjesdag, gisteren het Café Globaal werd gehouden. Ik had niet het idee dat de echtparen veel last hadden van multiculturele verwikkelingen, al was wel duidelijk dat het ene paar veel meer woorden nodig had dan het andere.
Behalve dit aardige interview waren er deze avond nog meer agendapunten: Peter Bruyn was gekozen om de Houtrede uit te spreken. Hij gaf het stadsbestuur enige tips mee: Haarlem autovrij door middel van de Velib, (de vrije fiets die in Parijs een groot succes is), een forensen-tax en een baan-om-de-hoekpremie, en de strijd aanbinden met telemarketeers door alle 023 nummers voor hen te blokkeren. Ik zou zeggen, dames en heren, doe er uw voordeel mee!
Vervolgens deed een mevrouw haar standpunt uit de doeken over kernenergie. Zij wilde vooral de jongeren bewust maken omdat die niet erg op de hoogte zijn van de voors en tegens. Er zat nauwelijks een jongere in de zaal dus ze schoot er niet veel mee op.
Ontspanning was er ook: Larry Cook ofwel Maarten Veldhuis speelde wat prettige liedjes van zijn CD The love interest en Hans Plomp die alweer 40 jaar schrijver is las zijn gedichten voor.
Een leerzame avond, voor een helaas wel wat slechtgevulde zaal.

Letterboom

Eindelijk heb ik Joost Swarte’s glas-in-loodraam bij avond gezien, zaterdag na het verlaten van het Bakenessergrachtfeestje.
Overdag is het raam te bewonderen voor de bewoners van het Johannes Enschede Hofje zelf, ‘s avonds voor de andere Haarlemmers, allebei wat!

Haarlemse hectiek

Haarlem bruiste weer gisteren met het Korenlint en de Stad Als Podium. We maakten een rondleiding in de schouwburg (zo goed als af), jammer alleen dat we niet op het toneel zelf kwamen, dat was mijn geheime agenda eigenlijk… (Leuk uitzicht trouwens vanuit een van de ruimtes back-stage). Daarna holden we van koor na koor. We genoten tussendoor nog van een terrasje (mèt optreden van een koorlid van Vol Vuur dat niet meer te stoppen was) en waren bij een voorstelling van de Boomfanfare. Ik dacht: dat spreek je natuurlijk uit als ‘Boemfanfare’, maar ze zitten/hangen echt in een boom, dus ‘Bóómfanfare’. Leuke Balkanmuziek van jonge Belgjes.

En ‘s avonds natuurlijk flaneren langs de Bakenessergracht voor het bootjesconcert. Van tere vioolmuziek (die helaas wat wegviel) tot smartlappenkoor, van alles dreef er langs. Sfeervol en gezellig!
Op de foto het Ampzinggenootschap in de boot van Arthur Velu.

Vallende ster

Een eenvoudig, maar mooi decor: donkere blokken die coulissen vormen, drie gele ladders en een blauw achtergordijn. In dit decor speelt René van ‘t Hof de gewezen cabaretier Wim Witteman die aan alzheimer lijdt. We zien het geworstel met woorden, het niet begrijpen van zijn omgeving. Toch is het geen loodzware voorstelling, als hij herinneringen ophaalt aan zijn cabaretverleden staat daar een raskomiek. Zijn tegenspelers, vader, moeder en vriendin, allemaal gespeeld door Gerrit Timmers, verschijnen op beeldschermen die steeds heel ingenieus het toneel opglijden. Gaandeweg de voorstelling horen we ook het verhaal van zijn autistische broertje, dat jong is overleden.
Gevoelig, verrassend en komisch, een aanrader, deze mooie voorstelling.

ABC

Ik hou nogal van knippen en plakken maar bij het zien van deze maquette zakte de moed me in de schoenen. Dit is de markt van Brussel, bestaande uit een kleine duizend onderdelen, schaal 1 : 303. Toch heeft iemand het voor elkaar gekregen deze bouwplaat in elkaar te zetten, en ook het Empire State Building, de Amsterdamse Poort en de Oude Bavo. Allemaal te zien in het ABC Architectuurcentrum in Haarlem. Tot wanneer vermeldt de niet helemaal actuele website niet.
Geestig zijn de stickers voor de ramen, in de vorm van ‘glurende buren’.

Nieuws

Wat een vreselijk nieuws vandaag in de krant.

Ik bedoel natuurlijk het bericht over de postbode die maar liefst 20.000 brieven verdonkeremaand heeft!

Gelukkig was daar ook goed nieuws. De telefoongids (die 'sexy' wil worden, belachelijk! We hebben het hier over een telefoongids!) die om de zoveel maanden ongevraagd en volkomen onnodig in de brievenbus valt kun je tegenwoordig ook afzeggen. Dat kan bij www.stopdetelefoongids.nl .

Sokken stoppen

Het is 1966. Emancipatie was nog een raar modern woord. En een man die huishoudelijke klusjes deed was wel erg lachwekkend.

Ik geloof niet dat mannen ooit sokken zijn gaan stoppen. Ze gooien ze gewoon weg als ze stuk zijn. En vrouwen zijn dat ook gaan doen.
Alleen ìk stop ze nog. Ik vind het nog leuk ook, een lekker rustgevend karweitje. Ach, de één mediteert, de ander pakt de stopkous.

De illustratie is van B.Nordberg.

Hofdames

Ik weet nooit wat ik hier nou van moet vinden, zo’n modeshow van kleren waar je nooit iemand in zult zien lopen. Toch was het wel een sfeervolle belevenis vandaag in de tuin van het Frans Halsmuseum. Modellen toonden ontwerpen van studenten uit Antwerpen. Ze paradeerden door de bosjes of stonden geruime tijd stil zodat iedereen de kleding uitgebreid kon bekijken. Daarbij klonken sfeervolle klanken en watergeluiden.

Voor de nieuwsgierigen: de kleding is samen met de ontwerpen nog te zien t/m 19 oktober in Galerie 37.

Spica

Gisteren was ik bij de eerste try-out van Spica, een stuk van Orkater. Het verhaal is gebaseerd op de film: The cook, the thief, his wife and her lover. Het decor kan zo uit VT-Wonen komen, een zeer trendy keuken (buitenkeuken zelfs, hoe hip!) van roestvrij staal, met hout en matglas. Het zag er allemaal zeer gelikt uit. Daarin een drumstel en vier zangeressen met merkwaardige make-up. Yorick van Wageningen speelt de kok, wiens restaurant geterroriseerd wordt door een criminieel wiens vrouw een minnaar heeft. Een andere hoofdrol is voor de muziek: de zangeressen werden begeleid door basgitaar, saxofoon en percussie. Onder de voorstelling wordt druk gekookt, gesneden, geroerd en gebakken, etensgeuren drijven de zaal in.

Er is voldoende kwaliteit aanwezig, maar op de een of andere manier wil het stuk toch niet echt boeien. Het lijkt te gewild, te geposeerd. De zangeressen hebben prima stemmen, maar hun samenzang is wat saai, het lijkt ook allemaal erg op elkaar.
Maar misschien ligt het gewoon aan mij, ik hou niet van koken en al helemaal niet van trendy keukens.

(De foto is van Ben van Duin.)

Handwarmers

Vroeger zag je het best vaak op straat: mannen op grote transportfietsen die bestellingen rond brachten. Ik spreek hier over de vroege jaren zestig, …oma vertelt… In de winter waren dan aan het stuur grote leren kappen bevestigd, zodat de leveranciers niet steeds handschoenen aan en uit hoefden te doen. De winters waren toen nog streng ja. Die handwarmers zie je nu nooit meer, trouwens die leveranciers op hun fiets ook niet.
Hoe typisch, dat ik dan na jaren, op één en dezelfde dag, twee maal in een winkeltje leren handwarmers tegenkom! Het was in Dordrecht, zou het daardoor komen?
(Klik op de foto voor een vergroting).