Verborgen schoonheid uit Japan

In het Dolhuys is vandaag een tentoonstelling over Japanse Outsiderkunst geopend, kunst gemaakt door mensen met een psychiatrische achtergrond of een verstandelijke beperking. Het is zeer gevarieerd wat er te zien is: schilderijen, tekeningen, maar ook poppen gemaakt van stof, een rij piepkleine poppetjes gemaakt van sluitstrips, gedetailleerde keramiek, poppen gemaakt van papier en plakband en borduursel. De tentoonstelling is erg mooi vormgegeven, rustig en harmonieus. Wat verder een toegevoegde waarde heeft is de uitgebreide, liefdevolle beschrijving van elke kunstenaar en diens werk. Zo lees je dat de ene kunstenaar er een jaar over doet om iets te produceren en de andere slechts 2 tot 3 minuten. Frappant is dat veel kunstenaars steeds hetzelfde beeld herhalen, de een tekent steeds maar weer zijn naam, de ander borduurt alleen maar cirkels, een derde tekent weer dag na dag hetzelfde portret met minieme verschillen. Sommigen stoppen met schilderen als er een liefde in het spel komt, zodra dat voorbij is pakken ze de draad weer op alsof het niet zeven jaar geleden maar gisteren was. Een vrouw mist haar moeder erg en tekent vellen vol kleurige strepen, die pas op het tweede gezicht figuurtjes blijken te zijn met armen en benen. 'Dat is mijn moeder' zegt zij erover. 'Het lijken wel liefdesbrieven aan haar moeder' staat er zeer juist opgemerkt op het bordje.
Erg de moeite waard, deze expositie, nog tot september te zien.

Nachtwacht

Zoek de verschillen:

De onderste Nachtwacht staat in de etalage van Gerard Smit, de hobbywinkel, en is gemaakt door Miep Felix Perquin (en kan het zijn dat ik van haar nog handwerkles heb gehad op het Mendel?).

Sloop

Zal het beter worden dan het was?
Zijlstraat anno 2012.

Eläkaläiset

Simpele hoempamuziek, maar genoeg om de zaal uiteindelijk polonaise te laten lopen. Dat kreeg de Finse groep Eläkeläiset gisteren voor elkaar in het Patronaat. Daar was een Finse delegatie bijeengekomen plus wat hardcore Nederlandse fans, voornamelijk jongemannen met zwarte t-shirts en paardestaarten (en ikzelf dus met mijn parelkettinkje haha). De vijf muzikanten zaten op een stoel en zo af en toe sprong er een op om iets wilds te doen, voornamelijk de toetsenman die een rondje door de zaal met zijn viool deed of woest te keer ging staand (en liggend!) op zijn klavier. Grappig, maar het deed ook wel wat geregisseerd aan.
Vrolijke muziek, maar wel veel van hetzelfde, alles werd met een hoempasausje overgoten. Zo hoorde ik zelfs Jump, The Lemon Tree, en Dutch Mountains op zijn hoempa's!

Mooij

Na het wildbreien is nu ook het wildhaken in opmars. De regenpijp van De Mooije Benjamin aan de Gedempte Oude Gracht heeft een colletje gekregen, nou ja zeg maar Col. Het kaartje dat eraan hangt vertelt dat het gemaakt is door Ronja Mooij.
Bij De Mooije Benjamin kun je trouwens ook heerlijke broodjes eten, er zijn muziekoptredens en je kunt er yoga doen.

Hoofdkantoor

Ik fietste vandaag naar het Hoofdkantoor voor de expo De krant verbeeld(t). Wel een aardige expositie, de kat van Lennaert Nijgh ligt er met daarachter Nijgh's portret, er hangen zeefdrukken op krantenpapier, een tekening van Loutje met een I-pad, en héle leuke tasjes gemaakt van kranten.
Nee, wat ik ècht leuk vond was de kelder waar de jongens van de NZH hobbyclub hun domein hebben. Daar lopen enorme modelspoorbanen door de ruimte, half aangekleed met huisjes en bergen en overal slingert gereedschap. Niets is af, want dat is juist de lol: geknutseld moet er worden. Met geconcentreerde ijver sleutelen de mannen aan spoorbaan en wagons. Hier en daar lijkt er een kleine ramp te zijn gebeurd in de miniatuurwereld, maar dat kan ze niet boeien, omgevallen poppetjes mogen daar best een tijdje blijven liggen. Enkele levensechte coupé's doen dienst als zitje en uiteraard liggen er tijdschriften als de Modelbouwer op de leestafel.
Aan de wanden hangen trofeeën: een oude telefoon, een bordje 'noodrem', borden met spooraanduidingen, NS-emblemen, wissellijsten met vergeelde foto's. In vitrines in de gang bevinden zich modellen van bussen, treinen en auto's, lukraak naast elkaar, enige logische volgorde lijkt niet van belang, de heb daar gaat het om. En alles onder een dikke laag stof, dat spreekt vanzelf.
De enkele vrouw die er rondliep had haar territorium rond de bar waar de frituur al op temperatuur kwam. Want het is een jongenswereld die modelbouwwereld en soms zou je best wel eens voor eventjes een jongen willen zijn.

Uil

Zo, ik heb ze nu zelf gezien: de stadsuilen die hun intrek in het Kenaupark hebben genomen. Ik dacht er pas aan toen ik langs reed en een groepje vogelaars zag turen, maar daardoor ben ik wel even afgestapt en heb ze met eigen ogen gezien (en beter dan op de foto..).
Grappig hoe een paar vogels de gemoederen bezighoudt. Wildvreemden die dan ineens afstappen en elkaar wijzen waar de uilen zich ophouden, je zou bijna denken dat ze er met opzet zijn neergezet, ter verbroedering.

Schoolherinneringen

Vandaag opgebouwd door de werkgroep Historisch Schoten in Bibliotheek Noord: de tentoonstelling Schoolherinneringen.
Neem je ouders mee en haal je grootouders uit het bejaardentehuis want hier kunnen ze weer terug in de tijd tuimelen. Alles over de scholen in Schoten, het tegenwoordige Haarlem-Noord, is hier te bekijken. Trek er wel een paar uurtjes voor uit want het is veel leeswerk en wellicht kom je nog oude klasgenoten tegen...
Morgen om 12.00 uur wordt de tentoonstelling geopend door wethouder Jan Nieuwenburg.

Stadszwaan

Het is niet eenvoudig om in de hoofdstad je nest te maken...

Het Muizenhuis

Ik had er al veel over gehoord, over het Muizenhuis dat Karina Schaapman maakte als basis voor een kinderboek, maar nu heb ik het met eigen ogen gezien en het is echt geweldig. Het staat in de OBA, de bieb van Amsterdam, op de jeugdafdeling, veilig achter glas. Je kunt er wel een uur bij blijven kijken zo leuk is het en zo gedetailleerd. Het is bijna 3 meter hoog en bevat bijna 100 kamertjes, gangetjes en vertrekjes, alles even zorgvuldig ingericht.
Het is echt geweldig dat het deze plek in de OBA heeft gekregen, het enige wat ik mis is een keukentrapje zodat je ook in de bovenste kamertjes kunt kijken.
Op de foto zie je een kamertje aan de zijkant van het gebouw.