Parksessies nr.1

Dat had ze goed bekeken, Coco Groothuis, om wat reuring in de Hout te brengen. Gisteren was de eerste versie van de Parksessies waar een stukje Hout veranderde in een king-size picknickveld. Het veld was aangekleed met kleurige vlaggen en een enorme lap, gemaakt van oude paraplu's, die in de bomen hing. Er werd fanatiek gehoelahoept en (wie kent het nog!) twister gespeeld. Aan een picknicktafel leerden meisjes elkaar haken met garen gemaakt van plastic zakjes. Het resultaat hing later in de bomen, met kleine lichtjes erin. Vogelhuisjes met laddertjes van mensenhaar (van Chrystl Rijkeboer) zorgden voor een vervreemdend effect. De aankondigingen in het Neder-Amerikaans van Joshua Baumgarten en het zwoele zomerweer maakten het prettige summer of lovesfeertje compleet.
En er was muziek. This Leo Sunrise is de lyrische naam van een aardig folkachtig bandje, waarvan het geluid af en toe helaas nogal rondzong, misschien was dat de reden dat een buurtbewoner klaagde en het volgende bandje Isaac Bullock moest uitwijken naar Storing. Sneu, want daar stonden zij voor anderhalve man en een paardekop te spelen in plaats van voor een gezellig vol grasveld.
Volgende week weer een aflevering van Parksessies, komt allen want dan spelen mijn zoons met hun band Bat Country.  En de Marginalen, ben ik ook wel benieuwd naar.

Opluchting

Kattenliefhebbers zullen ongetwijfeld het gevoel herkennen, dat akelige ongeruste gevoel: de poes is weg, een hele dag, een lange nacht, wanneer hebben we hem precies voor het laatst gezien? Geschrokken van een hond, weggelopen, aangereden, hij zou toch niet per ongeluk opgesloten zitten in een schuurtje terwijl de bewoners net op vakantie gaan? Mijn fantasie sloeg onmiddellijk op hol toen Fritz, onze bangerd, die altijd rond het huis hangt, een etmaal weg was. Net toen ik een reddingsplan had opgesteld was hij daar ineens weer, niets aan de hand. En kroop als vanouds bij zijn baasje op schoot, snorrend en kopjes gevend.

Vanochtend vroeg vertrokken

Vanochtend vroeg vertrokken van Kate Atkinson bleek al deel 4 in een reeks met dezelfde held te zijn. Er spelen zo'n vier verhaallijnen door elkaar, dus het is concentreren geblazen. Maar het is erg boeiend geschreven, dus erg moeilijk is dat niet. Jackson Brodie, die ook de hoofdpersoon uit de andere delen is, is op zoek naar de biologische ouders van een geadopteerde Nieuw-Zeelandse vrouw. Ondertussen koopt Tracy, ex-politieagente, het kind van een prostituee, het klinkt idioot, maar het is in het boek heel voorstelbaar, en een bejaarde actrice begint de grip op haar leven te verliezen. Ook zijn er kinderloze echtparen die hunkeren naar een eigen kind en de Nieuw-Zeelandse blijkt niet de enige te zijn die niet door haar eigen ouders werd opgevoed. Er gebeurt zoveel in het boek dat ik me na afloop afvroeg of alle verwikkelingen nu ontward waren, eerlijk gezegd geloof ik van niet, maar dat is niet eens zo belangrijk. De uitgebreide gedetailleerde beschrijvingen van de hoofdpersonen zijn alleen al de moeite waard om dit boek te lezen.
Echt een vakantietip, maar dan zou ik met deel 1 beginnen: Oude zaken.

Zonnige zondag

Een ideale dag om lekker door de duinen te fietsen.

Naar zee

Geen zeegezicht zonder stormachtige grijze wolkenlucht erboven; als je de schilderijen in de Hallen bekijkt bij de tentoonstelling Naar zee, lijkt het of we nooit wolkenloze hemels hebben in Nederland. Of misschien zijn die te saai om te schilderen, kan ook. Over saai gesproken, een schilderij met alleen een bruingrijze zee met een grijze lucht erboven leek in eerste instantie heel saai, maar bleek toch wat hypnotiserends te hebben. Het heet De Zuiderzee, geschilderd door Willem B. Tholen. Een tijdgenoot zegt hierover volgens het bordje: Zelden is de liefde van de Hollanders voor hun grijze wijde zee zoo eenvoudig en verrukkend uitgesproken. Mmm, ja, daar kan ik me wel in vinden.

Een dergelijk tafereel hangt ook op de zolder, maar dan als foto, een grote kalme blauwe zee lijkt saai, tot je de titel leest: Zeebrugge (Belgium) March 6 1987: The Herald of Free Enterprise capsizes just about the harbour of Zeebrugge killing 192 people. Plotseling krijgt de foto een heel andere lading.
De tentoonstelling is zeer gevarieerd, er hangen schilderijen van Mesdag en Israels, maar ook Wolkers en Jan Cremer zijn vertegenwoordigd.
Verder staat in het Paviljoen (het zoldertje van de Hallen) een minibioscoopje waar ik een leuk filmpje zag over de werkwijze van Teun Hocks. Hij schildert eerst zijn decor, poseert er vervolgens zelf in en maakt met de zelfontspanner foto's, drukt die af en bewerkt die weer met dunne verf. Resultaat, vaak grappige, wat surrealistische, Alex van Warmerdamachtige schilderijen.

Tous ensemble

Aardige Franse film, Tous ensemble. Vijf bejaarden zijn al jaren dik bevriend en besluiten, als ze beseffen dat het alleen maar bergafwaarts met ze zal gaan, samen in een huis te gaan wonen. Uiteraard gaat dat niet zonder slag of stoot. Zo werpt een overspelige relatie (veertig jaar geleden) nog de nodige stof op. Het is een luchtige film geworden, goed voor een glimlach maar niet erg diepgaand.
Apart is de casting, de drie bejaarde mannen zijn ook echt grijze bejaarde mannen, maar de twee dames zijn zichtbaar oud maar hebben (uiteraard) géén grijs haar (de een zelfs pikzwart) en het figuurtje van een achttienjarige (Jane Fonda, 75 jaar!) of zelfs van een dertienjarige (Geraldine Chaplin, 68 jaar). Met andere woorden, ze zijn niet bepaald representatief voor de leeftijdsgroep, 't is zelfs bijna eng.

Vooroordelen

Sta je zomaar bij iemand naar binnen te gluren! Zo lijkt het maar we staan hier gewoon het project Vooroordelen in de Leidsebuurt te bekijken wat Annemarie Jongbloed gedaan heeft met groep 7 van de Peppelaer. De kinderen moesten hun oordeel geven over buurtbewoners die ze niet kenden. Daarna werd de persoon door ze geïnterviewd en het resultaat vergeleken met het vooroordeel. De foto's plus interviews hangen voor de ramen van buurtbewoners in de Clercqstraat. Grappig om te lezen en leuk om te zien hoe de kinderen het zelf ervaarden. Gelukkig zaten ze er lang niet altijd naast. 'Ons vooroordeel over Ismaïl was dat hij aardig was en dat was hij ook' of over de vrouw op de foto hieronder: 'Wij vonden het erg leuk om Rietje te interviewen. Ze was erg aardig en alles wat op ons bordje stond klopte'. De mooie foto's zijn van Marisa Beretta.

Haarlem vastgelegd

Leuk zijn ze, deze schilderijen en gouaches van Jacqueline Emmens. Geschilderd in een vlotte snelle stijl legt ze Haarlem vast vanuit een ongebruikelijk gezichtspunt. Ongebruikelijk voor een schilderij dan, het oog herkent het onmiddellijk. Een stuk asfaltweg met uitzicht op de Bavo bijvoorbeeld, een tunneltje van het station of een bushalte op de Gedempte Oude Gracht. Origineel!
Te zien in Bibliotheek Noord tot 17 september.

Wevershuisje

Het Wevershuisje in Leiden, ik was er al eerder geweest (klik hier), maar het blijft apart om in zo'n stokoud pandje rond te kijken waarin nog een poepdoos staat en een simpel zelfgetimmerd aanrechtje met een kraan en een bakje sunlight zeep.
In het achterhuis en op de zolder is momenteel werk van Margaret Sabee te zien.
Margaret maakt als weefster zeer verschillend werk. Er is haute couture te bewonderen van haar hand, maar ook het imposante werk Oerbos, uitgevoerd in natuurtinten, jammer alleen van de glittertjes die ze voor het gebladerte gebruikte. Na een bijnadoodervaring heeft ze zich toegelegd op het maken van kleden die als lijkwade kunnen dienen, tamelijk uniek. Hiervoor gebruikt ze als materiaal soms ook takken waardoor bijvoorbeeld een tunnelvorm ontstaat. De wades zijn tentoongesteld op de zolder, een passende onttakelde omgeving.
Nog te zien tot en met 5 augustus.

Alceste

Wat is erger: dat je dood gaat, of dat je geliefde je plaats inneemt om te sterven zodat je alleen door het leven moet? Dat is het onderwerp bij de opera Alceste, een project van Koor Lokaal. De setting is naar de moderne tijd gehaald, het sterven van Admete speelt zich af in een ziekenhuisbed met de koorleden als verplegend personeel eromheen. Het hele toneelbeeld is vrij strak en sober, wel passend bij het onderwerp eigenlijk. Enige komische noot is de komst van Hercules, met engelenvleugeltjes en plastic zwaard waar een duidelijke knik inzit door zijn riem gestoken. Het maakt het verhaal net wat luchtiger. De zang is prachtig, daarvoor zijn naast het koor solisten als Mark Omvlee (Admete), die al eerder meedeed bij Il Pirata, en Julia Westendorp (Aleceste) aangetrokken.
Eindelijk eens een opera in de Schouwburg, zowel voor Koor Lokaal als voor de Schouwburg een noviteit, maar voor herhaling vatbaar. Wel gek om steeds hoofd en schouders van dirigent Wim Dijkstra te zien bewegen terwijl het orkest diep verscholen zat in de orkestbak.