Filmfabriek Hollandia

Idee van filmmaker Marius Bruijn: een filmavond met vertoning van oude zwart-witfilms van de Haarlemse filmfabriek Hollandia, gecombineerd met nieuw Haarlems werk. En zo geschiedde donderdagavond in de Doelenzaal in Bibliotheek Haarlem.
Rommy Albers, medewerker bij EYE, wist uitputtend veel feiten over Maurits Binger, de directeur van Hollandia. Hij wilde ze ook graag allemaal met het publiek delen, wat ietsje te veel van het goede was. Maar de films maakten veel goed. De nieuwe korte filmpjes waren stuk voor stuk de moeite waard. Allemaal geïnspireerd op het werk van Binger. Zo maakte Marcella Kuiper Tijd, waarin ze oude zwart-witstadsbeelden samenvoegt met hedendaagse kleurenbeelden. Onderin het beeld loopt de tekst van het gedicht Tijd van Rutger Kopland, een poëtisch geheel.
Van de oude films was vooral Zeeuwsche meisjes een hoogtepunt. Twee struise deernen (Annie Bos en Christine van Meeteren) zitten al etend en kwebbelend in de tram naar Zandvoort waar ze zich in badkostuum hijsen om te gaan pootje baden. Bij vlagen hilarisch en een erg leuk tijdsbeeld. In de film Carmen van het Noorden verscheen heel even het bordes en de deur van (nu) Coffeestar in beeld, op ons eigen Doelenplein, bijzonder!
De films werden deze avond van live muziek voorzien door Niels van der Weiden.

Snorrr

Knutseldeknutsel, wat is knippen en plakken toch heerlijk ontspannend.
En hier zien we meteen het bekende gezichtsbedrog, meet het maar na: beide snorren zijn even groot.

Lente

Eindelijk is het wat minder koud. Snel aan de slag met je nest. Voor je het weet is het mei....
Heeft deze pimpelmees zijn oog laten vallen op ons nestkastje? Ik ben er nog niet achter.

Spreuk

'Alles komt altijd goed'.
Ik zeg het vaak bij mezelf, ter bezwering, maar vaak klopt het ook echt.
Et voila, achter het Meterhuis, staat het op de muren geschreven.
Nou, dan moet het wel waar zijn.

Benefiet

Ik had vandaag drie redenen om naar de Kokstraat te gaan: Gerrie Hondius trad op in haar hoedanigheid als zandtekenkunstenares, de locatie was een mij onbekende schuilkerk en de opbrengst van dit optreden was bestemd voor Alpe d'Huzes.
Via een poortje en een steegje betraden wij de trap die leidt naar de schuilkerk, een onverwacht gebouw op deze plek en zo te zien momenteel in gebruik als kantoor of galerie. Een ruime hoge zaal met een tonvormig blauwgeverfd plafond, cherbubijntjes op de muren.
Petra Hondius (ja, zus van) heette ons van harte welkom en vertelde dat zij zelf door kanker was getroffen en herstellende van haar laatste operatie. Binnenkort beklimt zij de Alpe d'Huez, het goede doel van deze benefietvoorstelling. Goed zo Petra, zet hem op!
Daarna vertelde zus Gerrie op geheel eigen wijze het sprookje Roodkapje. Met zand dus, via een beamer zagen we haar de plaatjes maken. Een illusie waar je moeiteloos in meeging, tot ze even een foutje moest herstellen en hup, daar werd het hele tableau met stoffer en blik opgeveegd. Er ging even een aah door de zaal.
Een leuke kleine voorstelling en deze Roodkapje bleek uiteraard de echte Hondiustwist te hebben.

Voor mijn zusje

Intrigerende roman: Voor mijn zusje van Heather Gudenkauf. Een complexe geschiedenis over een adoptiekind en tienermoeders die afstand van hun baby deden.
Allison is 21 als ze wordt ontslagen uit de gevangenis waar ze jaren gevangen zat voor een ernstig misdrijf. Ze krijgt werk in een boekhandel en het leven lijkt haar weer wat toe te lachen, maar juist in de boekhandel haalt haar verleden haar in. Elk hoofdstuk heeft de naam van degene die het vertelt, dus het verhaal ontrolt zich vanuit verschillende standpunten. En steeds loopt het net iets anders dan je denkt.
Origineel en spannend.

Vogelvlucht

Toch een beetje lente als je kijkt naar deze frisgeschilderde vogels van Hannes Kuiper.
Te zien in het speeltuintje aan het Wilsonsplein in Haarlem.

Bok staan

Weet u het nog? Hoger! Kop in! Kreten die je vroeger hoorde bij het buitenspelen als het de tijd was van bok springen. Zie je het ooit nog wel eens een kind doen? Kunnen kinderen tegenwoordig überhaupt nog wel bokkie springen?
Op de foto het beeld dat Kees Verkade maakte in 1968. Het staat op het Julianaplein in Heemstede tegenover de bieb.

Beeld van Beatrix

In het Loo in Apeldoorn zagen we naast de tentoonstelling over Wilhelmina ook de expositie Beeld van Beatrix. In de pers is hier al veel aandacht aan geschonken: meer dan 2000 onderdanen portretteerden hun koningin.
Uit al deze inzendingen zijn er 75 uitgekozen voor deze expositie. Opvallend is de diversiteit van de inzendingen. Er hangt bijna geen 'gewoon' schilderij bij, de kunstwerken zijn gebreid of geweven, van glas  of koffiecupjes gemaakt, uit staal gestanst of gemozaïekt van resthout. Ook is vaak gekozen voor een symbolische weergave: alleen hoed en haar, of juist het weglaten hiervan. Erg leuk om eens met eigen ogen te bekijken.
Op de foto mijn favoriet van Diederick Kraaijeveld, een pop-art achtige Bea gemaakt van rest- en sloophout.

Wilhelmina

Waar eens de jurkjes van Maxima te bewonderen waren, namelijk in het Loo, hangen nu de gewaden van Wilhelmina. Uiteraard zijn er verschillen in maat en snit, maar toch is het erg leuk om ze te kunnen bekijken. Wilhelmina had niet het makkelijkste figuur, maar haar japonnen zijn zeker het aanzien waard door ingestikte plooitjes, borduurwerk en strikken.
Op deze tentoonstelling (getiteld Wilhelmina's levensavond) is nog veel meer te zien: schilderijen, fauteuils en bureautjes. Ook verschillende voertuigen zoals haar schilderspipowagen, een flessegroene Mercedes-Benz Cabriolet, een koninklijke opoefiets, ja, zelfs een draagstoel voor toen ze slecht ter been werd, en ietwat luguber, de witte lijkkoets plus in het wit gestoken paarden.