Omgekeerd lezen

Grappig idee, deze spreuken op het raam bij wijze van vitrage. Net als je in het voorbijgaan onopvallend probeert te lezen wat er staat zie je het enige zinnetje wat je vanaf de buitenkant wél goed kunt lezen: Lastig hè, omgekeerd lezen?

Seinwezen

Een bijzondere plek: het Seinwezen. Om er te komen moet je over een spannend weggetje langs Manege Vos, zo'n weggetje waarvan je niet wist dat ie bestond. Bijna aan het einde staat een oud NS pand, wat onlangs helemaal is opgeknapt. Je kunt het pand huren voor bijeenkomsten of vergaderingen.
Gisteren was er het Fort Festijn, een 'gezellig klein festijn met een mix van leuke cadeautjes voor de feestdagen, workshops en inspiratie' aldus de website. Hartstikke hip en VT-wonenachtig allemaal.

Mmmm...meelwormen!

Het was druk bij de insectenproeverij vandaag in de bieb. Nog voor kokkin Daisy van Bugbon haar hapjes had uitgestald stonden de eerste wachtenden al bij haar tafeltje. Dank zij de leuke aankleding met spanen bakjes en bananenblad zag zelfs de chocolademuffin met duidelijk zichtbare wormpjes er uitnodigend uit en werd er dapper geproefd. Deze nieuwe lekkernijen maakten duidelijk de tongen los want er werden veel vragen gesteld en levendige discussies gevoerd.
En dat allemaal naar aanleiding van het Nederland Leestgeschenk Erik of het klein insectenboek.

Kopstuk

Voor wie het ontgaan is: Haarlem bezit sinds kort een nieuw beeld.
Het is de kop van Harry Mulisch, zich koesterend in het zonnetje, alsof hij op een terrasje zit, daar op de Grote Markt.

Metamorfose

Persoonlijk vond ik er nooit veel mis mee, met de bovenverdieping van de bieb in Haarlem Centrum: praktisch en duidelijk, alles was goed te vinden, prima.
Maar nu! De etage heeft een metamorfose ondergaan. Ruim en licht en uitnodigend en met volop comfortabele zitplekken. Komt dat zien!

Zie hier het riante uitzicht vanaf de bank bij de afdeling Reizen en Geschiedenis.

Gekken en dwazen

Wat is dat toch voor rare geldingsdrang om overal je naam op te schrijven? Hier in de Hoofdwacht is het luik driftig beschreven.
Kennelijk heeft het een historische waarde want bij de laatste verfbeurt zijn ze niet weg geplamuurd.

Echt Hema

Hij stond er net nog, de kunstlijnetalage bij de Hema in de Kruisstraat, dus je kunt er op een holletje nog heen.
Gekleurde en lichtgevende vissen van Ap Esenbrink gemaakt van plastic afval (of zou het nieuw gekocht zijn, dat hoop ik maar niet), enfin, fris en kleurig. Bij de Hema dus.

Kunstlijn

Er was weer zoveel te zien deze Kunstlijn, dat het bijna verlammend werkte. Ik was vandaag in ieder geval al erg tevreden met een ommetje op de Grote Markt: de zeer gevarieerde overzichtstentoonstelling in de Vishal en even het stadhuis en de refter in en uit. Daarna een kijkje in de Hoofdwacht waar boven Rob Slooten, met kleurige strakke foto's, en Jack Prins, met fraai frutselig ijzerwerk exposeerden. Beneden Marjan Jaspers met keramiek en schilderijen met daarin een schermpje met bewegend beeld, heel hip. (Op de foto: hond kijkt geïnteresseerd naar een filmpje van zichzelf, heel grappig).

Tambú

De naam zegt het al: in het stuk Tambú, a freedom song van het Volksoperahuis speelt de tambú de hoofdrol. Een tambú is een trommel, maar ook een manier van dansen en muziek maken en een symbool voor de opstand van de slaven op Curaçao.

In het stuk verkoopt Johnny, die op Curaçao woont, de tambú van zijn vader aan het Historisch Museum (het zou erger kunnen zou je zeggen). Als zijn halfbroer, de hardloper Lorenzo, die in Rotterdam woont, naar Curaçao komt en dan ziek wordt weet Johnny het zeker, dat komt omdat de Tambú uit de familie is. Hij steelt hem terug en Lorenzo geneest en kan de marathon lopen.
Albert Schoobaar en Kees Scholten spelen niet alleen de broers, maar met evenveel gemak de stiefvader van Lorenzo, de museumdirecteur of twee vrouwen bij de begrafenis van de vader.
Belangrijk in dit stuk is uiteraard de muziek, verzorgd door een Caribische band, de massieve tambúspeler Ompi Tio, die ook nog enkele grappige kleine rolletjes meespeelt, en de drie zangeressen (waaronder Izaline Calister).
Een fijn stuk over verleden, familie en identiteit.

(Foto van Jochem Jurgen beeld: Bart Sparnaaij)

Fantasie

Ik luister mijmerend de conversatie van de kleindochters af. Wat hebben ze toch een leuke onschuldige fantasie.
'Ik was een lief meisjesschildpadje en was vriend met alle zeedieren'.
'In het echt was ik een waterkonijn en jij was mijn baasje'.
'Ik pakte een boekje voor mijn baby'.
'Pas op, er komt een onzichtbare reus, dat is mijn vriend'.
'De mijne ook'.
En dan vanuit het niets: 'Ik pakte een mes en sneed zijn benen doormidden, toen viel ie op de grond'.