Belgicum

Stephan Vanfleteren fotografeert de rafelrand van België. Niet de mooie oude steden of het schone platteland maar verweerde koppen, verveloze interieurs en eenzame zielen.
Stephan zag de kust volgebouwd worden met afzichtelijke gebouwen, wat voor hem betekende dat vooruitgang juist een afscheid betekent van iets wat er eerder was.
Uit zijn foto's blijkt zijn hang naar het bijna verloren gegane België en zijn liefde voor het land. Tot 6 januari te zien in het Fotomuseum in Antwerpen.
In de inleidende tekst bij de tentoonstelling staat: Vroeger, tijdens een college vroeg de leraar "wie kan nu iets hebben tegen de vooruitgang?" Toendertijd durfde hij niet zijn hand op te steken. Nu wel.

Koninklijke koek

Ik was een paar dagen in Antwerpen.
En ook daar doen ze het. De koninklijke familie op de koektrommel zetten.
En daar lig je dan, op de rommelmarkt. Voor 3 euro.
Ik heb het niet gekocht. Maar wel gegniffeld.

Groeten uit Haarlem

Ach, hoe blij kun je zijn met een aankoop van 10 cent!
Vanmorgen gevonden bij de Schalm:

Heerlijk rustig was het die (zondag?)middag om 13.45 uur. Wat was het stationsplein ruim en overzichtelijk.
Het zal eind jaren zestig geweest zijn.

Barbie

Meisjes van 50 weten jullie het nog?

Hoe we van raamkozijn naar raamkozijn renden om te kijken naar de Barbie die daar in haar standaardje te pronk stond? Welk pakje zou ze vandaag aanhebben?
Wij wisten precies op welk adres je een goedgeklede Barbie kon aantreffen. Ik weet nog een huis op de Hooimarkt waar we op weg naar de bibliotheek altijd even gingen kijken. Daar stond een Barbie die steevast de nieuwste gekochte outfit droeg. Jaren heb ik een folder met Barbiekleertjes gekoesterd, maar om daadwerkelijk zo’n setje te kopen, dat lag ver buiten mijn bereik. Mijn Barbie droeg couture van eigen hand.

De foto is uit het ‘Barbie verzamelboek’ , zeer geschikt voor het nostalgische gevoel.

Alles is liefde

Super Hollands, dit verhaal dat begint bij de intocht van Sinterklaas in Amsterdam. Het scenario van Kim van Kooten, met alle verschillende verhaallijnen die bij elkaar komen, is leuk. De acteurs zijn goed; Carice van Houten, Thomas Acda, Daan Schuurmans, Michiel Romeyn om er maar een paar te noemen. Amsterdam ziet er op zijn voordeligst en meest romantisch uit.
Maar toch, er mist iets. Misschien omdat ik al zoveel voorstukjes had gezien en in elk tijdschrift en elk tvprogramma wel aandacht aan de film besteed werd dat ik er onwillekeurig iets heel groots en meeslepends van ging verwachten. En dat is hij niet. Het is gewoon een hele leuke film, maar eigenlijk is dat goed genoeg.
Alles is liefde, voorlopig draait hij nog wel even, dus ga er heen en oordeel zelf!

Control

De groep Joy Division is in mijn idee net zo'n cultband als The Grateful Dead, ik ken er bijna geen nummer van, maar toch kom ik steeds weer die naam tegen en heel veel muzikanten zijn er door beïnvloed.
De film van Anton Corbijn, Control, gaat over Ian Curtis, de zanger van Joy Division. In zwart-wit beelden schetst de film het korte leven van deze in zichzelf gekeerde sombere en door zijn epilepsie tot medicijnen veroordeelde man. Doordat hij zich ook nog eens verdeeld voelde tussen zijn jonge echtgenote en dochter en zijn minnares voelde hij zich kennelijk zo verscheurd dat hij de toevlucht nam tot zelfdoding op 23-jarige leeftijd.
Corbijn maakte een interessant tijdsbeeld van het Engeland uit de 70-er jaren, van zowel het huiselijke leven als de muziekscene. Mooi om te volgen hoe de band zich ontwikkelt en fascinerend te beseffen dat ze met slechts twee albums inderdaad een cultstatus hebben bereikt.
(Ik herkende trouwens best veel muziek, dus dat viel weer mee)

Huiselijk

Het is herfst. Dat merkte ik vanmorgen gelijk toen ik wakker werd…

De natuur gaat zijn gang

Elke spontaan aangewaaide boom moet je koesteren in deze CO2-rijke tijd.
Dat vind ook de Gemeente Haarlem, afdeling Kade- en Walkantonderhoud.

Speldjes

Wie spaarde ze niet vroeger? Niemand die ze op zijn jas speldde, je verzamelde ze op een stuk schuimrubber of in een speciaal album. Voor € 2,50 kocht ik een doosje vol nostalgie op de rommelmarkt.

Drie glazen melk per dag!

Pril, gut ja, de naam van dat afwasmiddel !

En Derk de Vries was kennelijk een zelfingenomen sigarenroker.

Lodalientje was de vertegenwoordigster van Loda, een merk schoonmaakmiddelen.

De Vara deed ook mee met de speldjesrage, ik heb er nu maar liefst vier!

En tot slot Flipje, het bessenmannetje van de Betuwe.
Deze speldjes zijn denk ik veertig jaar oud, al die tijd zorgvuldig bewaard!

400 Jaar wonen (2)

Vandaag was de themadag 400 jaar wonen in het Noord-Hollands Archief. Aan het publiek was gevraagd om interieurfoto’s ter beschikking te stellen. Dat leverde een bonte verzameling op waarbij opviel dat er vroeger bijna geen interieurfoto’s gemaakt werden. Foto’s maakte je van je kinderen of van je gezin of als er een baby werd geboren, maar niet zomaar van een tafel met een paar stoelen. De onderstaande foto van mijn opa en oma zou er naadloos tussen hebben gepast.

We zien een kleine woonkamer, waarin de eettafel met pluche tafelkleed een centrale plek innam. Mijn opa zit op een rookstoel, zo’n stoel met verstelbare rugleuning waarin je een uiltje kon knappen. In mijn herinnering staat er zo’n staande asbak naast met een geheimzinnige drukknop waarmee je alle peuken weg kon laten roetsen. Aan de muur achter hem een plankje met borstel om je kleren te schuieren en daaronder een krantenrekje. Opa en oma waren lid van een boekenclub, vandaar de rijk gevulde boekenkast. Naast oma de radio waar al snel een televisietoestel zou prijken. Aan de muur een koperen kandelaar. Op de grond een Perzisch tapijt met franje. Er was een speciale kam om die franje netjes te houden.
Het is ergens tussen 1955 en 1960. Een etage hoger woonden mijn ouders.