Koninginnedag

Tja, we vieren allemaal koninginnedag, dan mag die vlag ook wel uit.

Zalig zijn de schelen

Grappig dat vandaag het boek Zalig zijn de schelen werd aangeprezen in het boekenprogramma Boeken, van de VPRO. Het wordt opnieuw uitgegeven, maar is al 40 jaar oud. Het staat al jaren bij mij in de boekenkast. Het is geschreven door Herman Pieter de Boer en Betty van Garrel, die om de beurt een stukje schreven waarbij ze associeerden op elkaars verhaaltje. Als er even niets te binnen viel keerden ze weer terug naar de schele en loensende medemens. Een heel leuk concept, hierbij passeren vele interessante, fantastische en grappige anekdotes de revue. Minstens even leuk zijn de gekke ouderwetse illustraties. Leuk om Betty van Garrel geïnterviewd te zien worden, ze is nu dus alweer 40 jaar ouder dan de leeftijd waarop ze het boek schreef, een grande dame... Herman Pieter de Boer kon niet rechtstreeks in beeld komen, maar toonde zijn immer charmante zelf via een filmpje.
Misschien nog wel leuker dan Zalig zijn de schelen is het boek Het papieren badpak, variété littéresque, dat door Herman Pieter alleen werd geschreven.

Verkadefabriek

Als ik in Den Bosch woonde zou ik er vaak zitten: in de Verkadefabriek. Niet om de koekjes want die worden er niet meer gemaakt maar wel om het culturele aanbod dat er is. Zo zijn er vijf filmzalen, twee theaterzalen en er hangt een fotoexpositie. Ook is er een restaurant waar je heerlijk kunt lunchen, ik spreek uit ervaring. Het enige bezwaar was dat de portie wat aan de kleine kant was zodat we wel iets zoets toe móesten nemen, overmacht!
Leuk altijd zo'n oud industrieel gebouw wat weer wordt gebruikt, alles is lekker hoog en ruim. Alles ziet er ook verzorgd uit. Het toilet is betegeld met een collage aan gefotoprinte tegeltjes, er staan sloophouten stoelen in de foyer waar de muren fantasievol beschilderd zijn, in de restaurantruimte met vrolijk gekleurde stoeltjes hangen enorme lampen die uit grootmoeders tijd lijken te komen en buiten schreeuwt het transformatorhuisje je al toe dat je bij Verkade bent. Even buiten het centrum, maar vlakbij het station, een prima plek ook nog eens.

Groots en meeslepend

Ik kende Steven de Jong vooral van Starla, het ietwat melige smartlappenduo, en van de Alpenoperette die alweer een stuk leuker was. Maar sinds gisteren weet ik dat hij een komisch talent is en ook nog eens goed kan zingen.
De voorstelling Groots en meeslepend vindt plaats in de oefenruimte van de Firma Rieks Swarte, in de voormalige kaarsenfabriek. Daar zit Steef al te zingen achter de piano als het publiek op de tribunes plaatsneemt. Hij steekt van wal en vertelt het verhaal over zijn oma Nellie, die op 15-jarige leeftijd meeging met een acrobatisch duo en na een uitgebreid tournee pas na zes jaar weer terugkwam bij haar ouders. Nu, jaren later, heeft Steven nog een adres van  een van de acrobaten en hij besluit de man in Wenen op te zoeken. Ondertussen heeft hij ook verteld over zijn liefde voor operette en ons het een en ander laten horen op een oud pickupje. Dan begint het verhaal pas echt en kruipt Steven in de huid van diverse personages. De oude acrobaat blijkt te zijn overleden, diens bovenbuurman wordt vermoord,  er doet een roodharige femme fatale mee en Rudolf, de zoon van keizerin Sissy blijkt een oogje op Steven te hebben, het verhaal wordt hoe langer hoe gekker en grappiger en Steven switcht van het ene naar het andere personage en blijkt een geweldig komisch talent te zijn.
Het decor is van een ingenieuze naïviteit: wat een simpele kartonnen doos lijkt blijkt een multiuitklapbaar decor te zijn met hierin verborgen: een pop-up doodskist en graf, een complete slaapkamer, een bierstube, een huiskamer en een rozenboog, allemaal zeer vernuftig in elkaar passend. De oude televisie vertoont beelden die op verrassend precieze wijze inhaken op de liedjes die Steven zingt, zo zien we bijvoorbeeld ineens drie flapkannen in beeld, die 'meezingen' met hun flap, geweldig getimed en heel grappig. En dan nog de piano, die blijkt ineens een eigen leven te leiden en zelf liedjes te kunnen spelen. Al met al een geweldige voorstelling, als je nog een kansje hebt om te gaan: aangrijpen! Groots en meeslepend wil ik leven van Steven de Jong en de Firma Rieks Swarte.
(foto is van het Haarlems Dagblad)

Hundertwasser, de mens en zijn omgeving

Würth is een groothandel in montagemateriaal waarvan een van de bedrijfsvoerders kennelijk een enthousiast kunstliefhebber is. Hij brengt de kunstcollectie van de firma graag onder de aandacht door deze op te hangen in het bedrijf. 'Als men het mooi vind is dat meegenomen en ach, slechter zal men er niet van worden' aldus de gastvrouw van Würth, die ons in het bedrijfspand in Den Bosch verwelkomde, want dat is het aardige, ook buitenstaanders mogen er een kijkje nemen. Momenteel is er een tentoonstelling over Hundertwasser, de excentrieke Oostenrijkse kunstenaar.
Al bij binnenkomst stuit je gelijk op een model van de Regenboogspiraal in Limburg die ik al eerder had bezocht (zie hier), en die ook in miniatuur schitterend is. Verder hangen er werken in allerlei druktechnieken, die moeiteloos, volgens echtgenoot, in het Dolhuys bij de tentoonstelling over Japanse outsiderkunst konden hangen. Al die spiralen en herhalingen, het werkt bijna hynotiserend. Sommige werken zijn tegen het kitscherige aan, zoveel glimmend materiaal is er in verwerkt en de etsen vind ik weer erg sober, bijna saai. Wel weer erg leuk is een schaalmodel van een toiletgebouw, uitgevoerd in mozaïek en met wanden waarin flessen zijn verwerkt voor een zonnige doorkijk. Waarbij ik me dan wel weer afvraag of er in het uitgevoerde gebouw óók geen deuren hadden gezeten zoals in het model en of dat niet ietwat onpraktisch was voor een toiletgebouw....
Een filmpje over de handel en wandel van Hundertwasser maakt de expositie compleet.
De tentoonstelling, die trouwens goed bezocht werd gisteren, is verlengd tot einde van dit jaar.

Oranje

Voor je het weet is het weer koninginnedag. En nu niet piepen dat je niks om aan te trekken hebt, bij de Schalm ligt de hele oranje collectie weer keurig uitgestald. (Slechts 1 euro per stuk). Dus.

De Monkees

Speciaal voor de meisjes van vijftigplus, weet je nog wel: De Monkees? Vandaag kwam ik dit boek tegen bij de kringloop, Goed gek met de Monkees, achteraf een titel om van te ijzen, maar toen ik dertien was vond ik het geweldig. Ik had het boek niet zelf maar het kwam me allemaal zeer bekend voor toen ik het weer inkeek, de strips, de idiote interviews en de foto's, ik denk dat een vriendinnetje het wel had en dat ik het daar verslonden heb.
Ach ja, Davy Jones, de leukste Monkee, is dit jaar alweer overleden, 66 jaar oud.

Uil (2)

Niet alleen in het Kenaupark huizen stadsuilen, in de Wester Bogaardstraat woont er ook een.
Zou het vast een voorproefje zijn voor de Vijfhoekkunstroute?

Première

Op zoek naar de praalwagens van het bloemencorso belandde ik vanmorgen in een heel andere gebeurtenis van belang: een heuse filmpremière! Daar stond warempel Karin Bloemen een interview te geven, op de voet gevolgd door een andere ster waarvan ik geen idee heb wie het is, maar er was een camera op haar gericht èn ze was verkleed. De film leek over piraten te gaan, er stonden tenminste twee neppiraten erg druk te doen om het publiek te entertainen en een enkele gast had een papegaai op de schouder, bij wijze van dresscode neem ik aan.
Goh, spannend hoor, in Haarlem gebeurt het toch allemaal maar....

De film bleek: The Pirates, Band of misfits te zijn, een animatiefilm van de makers van Chicken Run.

Verborgen schoonheid uit Japan

In het Dolhuys is vandaag een tentoonstelling over Japanse Outsiderkunst geopend, kunst gemaakt door mensen met een psychiatrische achtergrond of een verstandelijke beperking. Het is zeer gevarieerd wat er te zien is: schilderijen, tekeningen, maar ook poppen gemaakt van stof, een rij piepkleine poppetjes gemaakt van sluitstrips, gedetailleerde keramiek, poppen gemaakt van papier en plakband en borduursel. De tentoonstelling is erg mooi vormgegeven, rustig en harmonieus. Wat verder een toegevoegde waarde heeft is de uitgebreide, liefdevolle beschrijving van elke kunstenaar en diens werk. Zo lees je dat de ene kunstenaar er een jaar over doet om iets te produceren en de andere slechts 2 tot 3 minuten. Frappant is dat veel kunstenaars steeds hetzelfde beeld herhalen, de een tekent steeds maar weer zijn naam, de ander borduurt alleen maar cirkels, een derde tekent weer dag na dag hetzelfde portret met minieme verschillen. Sommigen stoppen met schilderen als er een liefde in het spel komt, zodra dat voorbij is pakken ze de draad weer op alsof het niet zeven jaar geleden maar gisteren was. Een vrouw mist haar moeder erg en tekent vellen vol kleurige strepen, die pas op het tweede gezicht figuurtjes blijken te zijn met armen en benen. 'Dat is mijn moeder' zegt zij erover. 'Het lijken wel liefdesbrieven aan haar moeder' staat er zeer juist opgemerkt op het bordje.
Erg de moeite waard, deze expositie, nog tot september te zien.