Kabouterloop

Naast alle volwassen hardlopers die vandaag in Haarlem en omstreken rondrenden draafde er ook een groep kabouters rond. Grappig hoe fanatiek die kleine beentjes doorrenden. Hoe meer achteraan in de groep, hoe kleiner het grut werd en hoe sneller de traantjes kwamen. Aan het eind van de stoet renden de pappa's en mamma's met het kroost in de armen. Op weg naar de medaille.

Modeshow

Het zonnetje scheen heerlijk, de stoeltjes stonden klaar. Vandaag was er een modeshow op de Binnenweg in Heemstede. Irene Moors, die zelf in Heemstede woont en er vaak winkelt zoals ze zelf vertelde, was de aangewezen gastvrouw om de show te presenteren. En dat deed ze op nonchalante wijze: 'Dit jasje is van Gerry Weber, waar is die winkel eigenlijk?'
Tot de mannequins behoorde ook Arno Koek van boekhandel Blokker die koket met de nieuwe Donna Tartt over het plankier schreed.

Met mijn vader in bed

Met mijn vader in bed (wegens omstandigheden) is een toneelstuk opgebouwd uit telefoongesprekken tussen vader en dochter. Uit de gesprekken blijkt dat de vader, na kort weduwnaar te zijn geweest, snel een andere partner heeft gezocht en opnieuw is getrouwd. De dochter begrijpt dit niet en heeft daar verdriet van vooral als blijkt dat zij het roer in handen neemt als het gaat over spullen van mama wegdoen. Na de eerste telefoontjes, die eigenlijk alleen maar over onnozelheden als het weer gaan, komt de dochter ter zake en legt haar klacht op tafel. De vader (René van 't Hof met een onbegrijpelijk accent) doet dat eerst af, maar gelukkig blijkt hij uiteindelijk wel begrip voor zijn dochter (Marieke de Kleine) te hebben.
Een wat saai stuk, mede door de eindeloze herhalingen, maar wel goed gespeeld.

Boomsnor

Snorren zijn weer helemaal hip.
Ook deze plataan in Heemstede draagt er een.

Dure armoe

Dit is het gerenoveerde Stationsplein.
Het heeft ik weet niet hoeveel geld gekost, maar een fatsoenlijk bankje om even op te zitten is er niet te vinden.

Groen

Het stoplicht staat op rood. Ik sta even te suffen als het licht op groen springt. Achter me hoor ik een opgewekte stem: ' Groener wordt ie niet hoor!'.

Leestijd

Evening time is reading time staat er op dit uithangbord. Het rondje is het trekkoord van een rolgordijntje. Dus gordijnen dicht en uit die tv en lekker met een boek op de bank.
Dit uithangbord is een kunstwerk van Allen Ruppersberg en maakt deel uit van Call of the Mall.

Vijfhoek Huiskamerfestival

Bij de naam Vijfhoek Huiskamerfestival dacht ik aan iets waarbij creatieve Vijfhoekers, die bijvoorbeeld leuk konden zingen, in hun eigen huiskamer optraden, maar het bleek veel professioneler. Veel jonge talenten uit het hele land, die later dit jaar ook optreden in de Toneelschuur of de Schouwburg.
Moeilijk kiezen was het uit de 12 acts, jammer dat je niet morgen nog een rondje kan maken. Ik zag Piepschuim, met gekke originele Nederlandstalige liedjes, (onder meer een liefdesliedje naar aanleiding van iemands oorsmeer),  Oeloek, een hilarisch slapstickachtig gezelschap à la Waardenburg en de Jong en Evi de Jean, een Belgische zangeres met op verzoek lekkere, intense of mooie liedjes zong.
Op de foto boven René Snoeks die het festival als een soort voddenman op de bakfiets opende en onder gezelschap Oeloek.

Zwaanswijk in Castellvm Aqvae

Je moet er even een klimmetje voor over hebben want het ligt op de top van de Hoge Duin en Daalseweg, maar Castellvm Aqvae is de moeite waard. Een ronde betonnen bunkerachtige ruimte, het zou een hypermodern gebouw kunnen zijn maar het is een oude watertoren. Ingegraven in het duin, ooit gebruikt als waterreservoir voor 76 huizen maar nu in gebruik als galerie.
Vandaag opende de expositie Pieter Zwaanswijk, een keuze,  in de serene bijna kapelachtige ruimte, het is de perfecte locatie voor de absurde kunst van Zwaanswijk. Zijn zeer herkenbare schilderijen met meestal model Wigbolt Kruyver komen goed uit op de kale wanden. Langs het raam en in de buitenruimte staan objecten, een hertengewei met lederhosen, een in jute geklede kruipende man met een touw om zijn nek, een hertje doorboord met penselen.
In een kelder even verderop, weer zo'n knots van een bunkerachtige ruimte, staat de installatie De dood van Kim Jong Il, een schilderij vol met wenende en weeklagende Wigbolts gecombineerd met geluid van jammerende mensen. Je kunt er even plaatsnemen ter bezinning.

Poetry Slam

Een Poetry Slam, wat zou het zijn? Op de een of andere manier dacht ik altijd aan dichters met bokshandschoenen aan in een boksring. Of wie het hardst, tegen elkaar in, zijn gedicht kon voordragen. Nou, zo was het dus niet. Gisteren in de bieb vond de voorronde plaats van het NK Poetry Slam en dat ging er toch redelijk voorzichtig aan toe. De zeven deelnemers mochten eerst twee rondes een paar minuten hun werk voordragen waarna de punten van de jury werden geteld en de strijd verder ging tussen Robin Veen en Sannemaj Betten. Uiteindelijk kwamen ze praktisch gelijk uit de strijd maar besliste de jury dat Sannemaj (18 jaar!) won vanwege haar presentatie. Zij was ook mijn favoriet, een mooie stem, een wat theatrale voordracht en de enige die alles uit haar hoofd deed, wat bij mij een soort theatergevoel opriep. (Alhoewel ik me ook wel kon vinden in de opmerking van Cestmir Bergsma, de dichter uit Enschede, dat een echte dichter voorleest uit zijn notitieboekje).
Aardig was het ook om het oordeel van de jury te horen, streng maar opbouwend, met tips hoe verder te gaan.
Op de foto Joshua Baumgarten, de energieke en enthousiaste host van deze avond, tossend met de twee eindstrijders, de jury op de achtergrond.