Kopenhagen, Tivoli

Een pretpark, niets voor mij. Dacht ik. Maar nu ben ik in Tivoli geweest en dat vond ik enig.
Tivoli in Kopenhagen is één van de oudste pretparken ter wereld en werd gesticht in 1843. Nog steeds ademt het een sfeer van vervlogen tijden. Zo vind je de botsautootjes in een spiegeltent en staat er een schitterende ouderwetse draaimolen. Je kunt wedden  op rondrijdende mechanische postbodes op hun postfietsje, compleet met pakketje in het mandje (geen idee hoe het werkte maar het zag er leuk uit). Er is een carrousel met piratenbootjes die over de woeste baren vaart. Of vliegt kun je beter zeggen want het ging behoorlijk snel. Het bekende stripfiguurtje Pol (van Deense afkomst) heeft hier een speeltuin, compleet met zijn boot. Overal mag op geklommen en geklauterd worden.
Er is een coulissentheater met grappige decorwisselingen waarin paljas en harlekijn een rol spelen, simpel vermaak, maar o zo leuk om naar te kijken.
De octopus, die wij ook kennen van de Haarlemse kermis heeft smaakvolle vissen als schuitje en het bescheiden reuzenrad heeft bakjes in de vorm van ouderwetse luchtballonnen. Ook alle eettentjes zijn vermomd als nostalgisch winkeltje of kraampje, maar allemaal op een aanvaardbare manier. En het fijnste is, anders dan bij 'onze' kermis: er is geen gillende of schetterende muziek die dwars tegen elkaar inspeelt, heerlijk.
Mocht je overwegen om er eens heen te gaan, zorg dan dat je er bent tijdens de schemering. Als alle verlichting aangaat is het net of je weer in een ander park beland bent, het is van een smaakvolle kitscherigheid allemaal, prachtig.

Fietsen in Kopenhagen

Het viel meteen op tijdens ons reisje naar Kopenhagen: hier werd gefietst en hoe. Op royale brede fietspaden reden talloze fietsers op een sportfietsje, al of niet met een helm op. Bij elk rood stoplicht stopten ze, zelfs als ze rechtsaf wilden. Kalmte overheerste. Bij het voorsorteren naar links ging het anders dan wij gewend zijn: eerst oversteken en dan met de fiets half op het zebrapad plaatsnemen richting de afslag. Dat kan handiger dachten wij maar ja, ook hier geen wanklank. Wat we ook niet zagen waren fietstassen. Wie een gat in de markt zoekt: hier istie. Een enkel mandje voorop en een tas op de rug, dat is hoe de Denen hun boodschappen vervoeren.
Wij wilden ook fietsen, dus op naar de rent-a-bike. Een vrolijke bebaarde Deen heette ons hartelijk welkom. Ja natuurlijk konden we fietsen huren en zelfs tot de volgende dag. O, waren wij Nederlanders? Ja dan hoefde hij ons natuurlijk niets meer uit te leggen over fietsen. Wel demonstreerde hij even het ieniemienie slotje dat op de fiets zat. Er zat zelfs geen hangslot bij dus ik vroeg de man of onze fiets dan misschien bij hem 's nachts geparkeerd mocht worden in plaats van buiten voor ons hotel, want in Amsterdam...  'Ooo, Amsterdam!' lachte hij 'but you're in Copenhagen now!' Om dat te onderstrepen vertelde hij nog dat hij de volgende dag vroeg sloot, want ja, hij wilde ook wel eens vrij, maar als we uitgefietst waren mochten we de fietsen voor de deur parkeren en de sleuteltjes in de brievenbus gooien.
Daar gingen we. Heerlijk om zo door een nieuwe stad te rijden. Op van die brede fietspaden. En dat voorsorteren dat lukte ook op de Deense manier.
De volgende morgen stonden de fietsen gewoon netjes op de stoep voor het hotel waar we ze achtergelaten hadden. This is Copenhagen!

Paper art

In het Coda in Apeldoorn is weer zo'n bijzondere papiertentoonstelling te zien zoals twee jaar geleden. Van fijne natuurgetrouwe vogeltjes van Diana Beltran Heerrera tot grove, van karton gemaakte Chinese Tangpaarden van Couzijn van Leeuwen, die niet minder levensecht zijn trouwens. Ook levensecht is de motorfiets van Chris Gilmore. En hij doet het nog ook zou je bijna verwachten, zo echt.
Leuk is het informatieve filmpje waarop je kunt zien hoe diverse kunstenaars te werk gaan. Dan zie je dat Li Hongbo zijn sculpturen snijdt uit vellen op elkaar geplakt papier. Waarom hij ze alleen op bepaalde gedeeltes plakt snap je als je ziet dat hij zo'n beeld weer als een guirlande uit elkaar trekt.
Ook bijzonder is het werk Uitbraak van Rogan Brown. Bacillen beginnen aan hun opmars, fijngeknipt maar ook beangstigend in betekenis.

De laatste minuut

In de serie De zeven Deventer Moordzaken schreef Marcel Verreck deel zeven: De laatste minuut. Aanleiding om er een wedstrijd aan te verbinden en wel een bookbindchallenge. In de Bibliotheek Deventer liggen de inzendingen. Aardig is dat ze niet achter glas staan, je mag er kennelijk in bladeren en dat is ook wel het handigst. Zo kun je ook ontdekken hoe kunstig sommige banden in elkaar steken. In twee delen gebonden bijvoorbeeld met een deel op zijn kop, of alle bladzijden in repen geknipt met groen tule ertussen alsof het gras is. (Het verhaal speelt zich af op het voetbalveld) Veel is gebruik gemaakt van de kleuren rood en geel (clubkleuren van Go Ahead Eagles, de betreffende club) en er is zelfs een boek met echte voetbalnoppen. Fantasie te over. Boekbinder Eric Rietzschel schreef over zijn band waarvan de pagina's doodleuk in tweeën zijn geknipt: van voetbal weet ik weinig meer dan dat het uit twee helften bestaat.
Verreck schijnt met dit boek een nieuwe thrillergenre te hebben bedacht: de voetbalthriller. Dat kon wel eens een groot succes gaan worden.

StOK

Het is dat er op de begane grond van de bieb in Deventer een tafeltje van StOK stond met wat hele oude kinderboeken te koop anders had ik de stichting waarschijnlijk niet opgemerkt.
StOK is het kinderboekenleenmuseum en betekent: Stichting 't Oude Kinderboek. Deze stichting bewaart een collectie oude kinderboeken van ca 1880 tot ca 1990, voornamelijk verkregen uit schenkingen. De boeken kunnen geleend worden door bibliotheekleden uit het hele land. Zo kun je dus al je lievelingsboeken uit je jeugd herlezen.
De stichting huist boven de Bibliotheek Deventer en daar kun je ook binnenstappen om lekker te bladeren of te lezen. Dubbele exemplaren zijn te koop dus je kunt zelfs weer in het bezit komen van Karl May of Marjoleintje van het pleintje.

Amy

Hoe tragisch, dat is het enige dat je kunt denken bij het zien van de film Amy. In een wiebelige homevideo zie Amy Winehouse als getalenteerde puber even een liedje zingen en dan weet je al: dit wordt een ster. En een ster werd ze. Ze kon haar huis niet meer uit zonder honderden flitslichten van de fotografen die haar achtervolgden, je zou van minder gek worden. Daar kwamen nog alcohol, drugs, boulimia en een ongelukkig liefde bij. Ontluisterend is de scène als ze haar man Blake in de gevangenis gaat opzoeken, haar haar zit raar en ze ziet er doodongelukkig uit, toch blijven de paparazzi maar door filmen en fotograferen. Pijnlijk dat de song Rehab zo'n hit werd terwijl haar verslaving juist de oorzaak van haar ondergang werd.
Tja, tragisch, met dat gevoel verlaat je de filmzaal.

MORE

Stel je voor, je houdt van kunst en hebt toevallig een aardige collectie schilderijen verzameld. Dan zou je zomaar je eigen museum kunnen beginnen. Hans Melchers deed het. Hij kocht een groot deel van de collectie Scheringa op en liet zijn eigen museum bouwen. Dat museum heet MORE, Museum voor modern realisme en het staat in Gorssel. In Gorssel's voormalige gemeentehuis zetelt nu het restaurant van het museum en daarachter is het moderne stijlvolle museum aangebouwd. Het telt zeven zalen waarin op chronologische volgorde de tentoonstelling Scherp kijken te zien is. Er hangt werk van Charley Toorop, Jan Mankes en uiteraard Carel Willink. Een aantal zelfportretten van Philip Akkerman en foto's van Erwin Olaf.
Naast alle schilderijen staan er enkele objecten. Tobias Schalken maakte akelig levensechte figuren. In een ledikant ligt een naakt meisje op haar buik, haar handen beschermend om haar hoofd. Ze is klein in het grote bed, hoe oud is ze? Wat is er gebeurd? Haar voeten zou je zo kunnen kietelen, de tenen zijn wat gerimpeld alsof ze net gebaad heeft. De haren op haar onderbenen zijn nogal lang, het is nog net geen vachtje. Een ander figuur van Schalken is een meisje dat over een lessenaar gebogen ligt, haar vlecht hangt over haar rug. Slaapt ze? Het lijkt een vredig tafereel totdat je opmerkt dat haar linkerhand eng groot is, ja, het is een grove mannenhand. De titel van het werk is even raadselachtig: His unexpected return.
Gorssel is aardig op de kaart gezet met dit museum. Het was er behoorlijk druk toen wij er waren en dat terwijl de museumkaart nog niet eens geldig was.

Zand

Hij moest eens weten, van Gogh, dat zijn schilderij De Slaapkamer nu in zand is vereeuwigd. Alhoewel, vereeuwigd, over een paar maanden wordt het weer opgeschept.
In Zandvoort staan een tiental zandsculpturen verspreid door het dorp, vanwege het Europees Kampioenschap. Deze Slaapkamer is de winnaar, gemaakt door Maxim Gazendam. Hij is 'professional carver since 1999' meldt de flyer. Het is gewoon een beroep!

l'Arc en Ciel

Een werkelijk betoverend kantoorgebouw: l'Arc en Ciel (wat regenboog betekent) in Deventer. De gevel lijkt wel een schilderij van Hundertwasser en als je er langs rijdt verandert het door de weerspiegeling voortdurend van kleur.
Zo kunnen kantoorgebouwen er dus ook uit zien...

Schetsexcursie

Trudy Beekman kende ik nog van het Vindselmuseum. Haar museum bestaat niet meer maar Trudy is nog wel actief, ze organiseert teken- en schetscursussen en workshops.
Vandaag deed ze een schetsexcursie in Haarlem, dus dat kon ik niet laten gaan. In vogelvlucht leidde Trudy ons rond door de geheimen van het schetsboek, cirkels en ovalen teken je met de hele arm bijvoorbeeld, de beweging moet niet uit je hand maar uit je arm komen. Het concept 'mierenwandeling' is denk ik van haar hand, je kijkt naar je onderwerp en volgt dat met je pen op papier als een miertje. Elk hoekje en gaatje volg je et voilà, er ontstaat een heel ander soort tekening dan de voorzichtige schetsjes van het begin.
Dus dat groepje dames (en één man) dat vandaag op de Grote Markt rondhing, met hun neus in een schetsboekje, dat waren wij.