The comfort of strangers

In de serie boekverfilmingen draaide vandaag in de OBA de film: The comfort of strangers. Stine Jensen, Ian MacEwanfan, (naar wiens boek de film is gemaakt) leidde de film bijzonder enthousiast in zodat ik me daarna makkelijk kon laten meeslepen. De inhoud heel kort: jong stelletje raakt verstrikt in een relatie met een vreemd echtpaar met enge trekjes. De film speelt in Venetië, voor mij eigenlijk de reden om hem te gaan zien, een geweldige locatie voor dit sinistere onderwerp. Christopher Walken schittert als griezelige opdringerige heer. De mooie maar wat sombere muziek draagt zeker bij tot de sfeer van de film. Alweer twintig jaar oud deze film, maar nog zeer genietbaar.

Pa's meubelshow

We misten net de allerlaatste voorstelling van Badmutsz vandaag bij Pa's Meubelshow, ze speelden voor een volle bak. De tien Amsterdamse dichters (waarom geen Haarlemse?) die daarna optraden deden de zaal weer wat leegstromen. Maar ach, het was gezellig, en de bar was open...

Crackers

Het is een Rock Café: Crackers, en dat maakten ze gisteren waar met drie pittige bandjes. Aanstormend talent Good Meat opende de avond. Het schijnt dat de zanger pas 17 is, laat het 18 zijn, maar wat een stem! Indrukwekkend. Daarna Thin Pillow, een aardig bandje met een zangeresje dat wat (qua stem) aan Grace Slick deed denken. En dan natuurlijk Bat Country, de reden dat ik daar was, met een energiek optreden. Het damesclubje van de 50+ fanclub stond gisteren weer ouderwets bovenop de banken!

Collage

Omdat Kees Bierman De Vishal Kunstprijs won is er een tentoonstelling aan hem gewijd. Zelf zocht hij wat collega's uit die zich op hetzelfde vlak begeven: de collage. Je ziet meteen dat deze techniek op heel verschillende manieren kan worden ingezet, er hangen weelderige plantentaferelen, grafische collages, tekenwerk, foto's met kleurpotlood ingekleurd, en er staan houten sculpturen en een grappige 'kettingkastvogel'.
Omdat Bierman veel landschapskunst doet staat er ook een, ja wat is het, een koepel bedekt met gras. Iets wat je ook af en toe moet water geven bleek tijdens mijn bezoek. (En misschien ook wel moet maaien, of draaf ik nu door?).
Tot slot speelde er weer een erg leuk stop-motion filmpje van Rob Carter, waar ik eerder (klik hier) al iets van zag, nog het best vergelijkbaar als een kruising tussen de oude Monty Phytonfilmpjes en een pop-up prentenboek.
Dit allemaal dus in de Vishal.

Optreden

Morgenavond treden ze weer op: Bat country. In Crackers, Lange Veerstraat 34 in Haarlem.
De fanclub is er klaar voor.

Het leugenhuis

Nadat ik Het leugenhuis van Anne B. Ragde had gelezen ontdekte ik dat het het eerste deel van de Neshovtrilogie was. Fijn, want het was een mooi boek wat nieuwsgierig maakte naar meer. Inmiddels heb ik Het wenshuis en Het droomhuis ook gelezen.
De Neshovtrilogie gaat over drie totaal verschillende broers die al jaren geen contact meer hebben. Doordat hun moeder sterft en de onechte dochter Torunn van een van de broers na jaren in beeld komt, komen ze weer enigszins nader tot elkaar. Het boek speelt in Noorwegen op een armoedige varkensboerderij waar Torunn haar vader gaat helpen en de bezem door de boerderij en de familie haalt.
Anne Ragde kan heel goed beschrijven hoe verschillend alle broers zijn, hoe de een van zijn varkens houdt en de ander dol is op zijn luxeleventje met zijn rijke vriend en de derde weer bloedserieus is met zijn werk als begrafenisondernemer. Daartussendoor speelt Torunn een grote rol door op haar eigen pittige manier te proberen de familie bij elkaar te brengen.
Het boek is wel wat vergelijkbaar met Boven is het stil.

Monsieur Lazhar

In de film Monsieur Lazhar krijgt Bachir Lazhar, een uit Algerije gevluchte man, een baan als onderwijzer in zijn nieuwe vaderland Canada. De onderwijzeres die hij vervangt heeft zelfmoord gepleegd in haar eigen klas, wat door een paar kinderen gezien is. Terwijl Bachir worstelt met het lesgeven, vreest leerling Simon dat hij schuldig is aan de dood van zijn juf omdat hij heeft doorverteld dat ze hem omhelsd heeft toen ze hem wilde troosten. En dit soort intieme aanrakingen zijn verboden, misschien begrijpelijk in deze tijd vol zedenmisdrijven, maar ach, hoe armoedig eigenlijk.
Mooie rustige film waarin de sympathieke hoofdpersoon een heel verleden blijkt mee te torsen.

Meerkoeten

Zullen we eens een nest op een fiets maken? Er liggen er hier genoeg....

(Deze fietsen zijn niet zomaar in de Brouwersvaart gevallen, ze worden 's nachts door dronken malloten in de plomp gegooid. Erg leuk maar niet heus.
Tip: maak je fiets altijd aan de brug vast...)

Kees de jongen

Het is eigenlijk een heel voor de hand liggende combinatie: muziek van De Kift, gecombineerd met theater van Frank Groothof, gebaseerd op het boek Kees de jongen van Theo Thijssen. En dat klopt ook wel, de 'rockopera' Kees de jongen is een prachtig geheel van alledrie.
Het boek is al zo mooi, Thijssen leeft zich zo goed in in de wereld van een kind in de crisisjaren waarvan de vader overlijdt en de moeder de eindjes aan elkaar moet knopen.
In het theaterstuk speelt Frank Groothof zeer overtuigend de twaalfjarige Kees, die de tegenslagen in zijn leven met veel fantasie het hoofd biedt. Daar past ook weer heel goed de soms wat weemoedige tijdloze muziek van de Kift bij. De muzikanten spelen zelf mee waar het nodig is. Vader en moeder Heijne, (die bij de Kift respectievelijk trompet spelen en C.D.'s verkopen) als de opa en opoe van Kees, drummer Wim ter Weele als de meester, en zanger Ferry Heijne hier en daar het alter ego van Kees. Kiki Heessels vervult vele rollen waaronder de belangrijkste van Rosa Overbeek, waar Kees heimelijk verliefd op is. Uiteraard wordt ook de zwembadpas gedemonstreerd en een mooi moment is als aan het einde opa en opoe, niet de makkelijkste grootouders, ook in zwembadpas over het toneel zwieren.
Ik vraag me af wat de kinderen in de zaal van dit stuk vonden, voor hen staat het wel erg ver van ze af. Wat is bijvoorbeeld een bovenmeester en zouden zij het snappen dat je op je twaalfde van school afgaat om als jongste bediende in betrekking te gaan?
Niettemin, ik vond het een prachtig en ontroerend stuk.

Soldaten huilen niet

Soldaten huilen niet van Rindert Kromhout is een jeugdroman over een alternatieve familie die in het begin van de vorige eeuw in Engeland leefde.
Quentin en zijn broer Julian wonen met hun moeder, haar minnaar en zijn vriend in een dorpje in Sussex, hun vader woont met zijn vriendin in Londen. Bij elkaar is het een warme, ietwat ongewone familie. Quentin wil schrijver worden net als zijn tante, Virginia Woolf. Hij is dan ook de verteller van dit verhaal terwijl zijn tante hem hier en daar corrigeert of aan het denken zet hoe hij iets moet opschrijven. Dat is op zich al een interessant gegeven, maar ook de familie waar hij toe behoort is bijzonder: zijn moeder is Vanessa Bell, een beroemde schilder die deel uitmaakte van de Bloomsburygroep, een invloedrijke groep schrijvers, schilders en intellectuelen.
Julian is erg in politiek geïnteresseerd en gaat naar Spanje om daar in de burgeroorlog te vechten. Als hij daar sneuvelt is dat de reden voor Quentin om dit boek te schrijven.
Schrijver Rindert Kromhout heeft zich erg goed ingeleefd in de wereld van een puber die er langzaam achter komt dat zijn familie niet bepaald standaard is. Als de bekende namen in het boek je niets zeggen is het evengoed een aantrekkelijke ontwikkelingsroman, maar ben je bekend met de Bloomsburygroep dan is dit boek extra interessant. Hier en daar zette Kromhout de geschiedenis naar zijn hand, maar in grote lijnen klopt het verhaal wel met de werkelijkheid. Hij schrijft hier uitgebreid over in zijn nawoord.