Maarten Spruyt

Hij is één van de weinige stilisten die ik van naam ken: Maarten Spruyt. Laatst ontdekte ik dat hij ook tentoonstellingen maakt en vandaag ging Avro's Close Up over hem.

Erg interessant om te zien hoe hij te werk gaat bij het vormgeven van een tentoonstelling. In de documentaire zien we hoe hij het vervallen slot Oranienbaum bij Berlijn moet inrichten. Hij laat zich volkomen leiden door het verval, de schimmelplekken en de scheuren in het behang. Onderstukken van vitrines worden beplakt met een print van een detail van de kachel die er staat. Prenten die het licht niet kunnen verdragen worden voorzien van gordijntjes bedrukt met een print van de haveloze muren van het kasteel. Uiteindelijk kun je bijna wel zeggen dat er niet alleen kunstwerken worden getoond op de expositie maar dat de hele tentoonstelling een compleet kunstwerk vormt.
Ik blijk zelfs enkele tentoonstellingen van zijn hand gezien te hebben, bijvoorbeeld Rood in het Tropenmuseum en Fabulous Fifties in het Gemeentemuseum in Den Haag, maar helaas, helaas, ook heel wat gemist te hebben.
Maarten Spruyt komt in de docu vriendelijk en bescheiden over en wat ik dan zelf weer erg innemend vind is dat hij een nogal rommelig gebit heeft. Gestileerd is gelukkig niet hetzelfde als perfect.
Je kunt de aflevering hier terugkijken.

Slagwerk

Dit weekend vindt de tweede editie plaats van de Haarlemse Lente, een evenement dat georganiseerd wordt door alle Haarlemse tentoonstellingsruimtes voor hedendaagse kunst. De flyer beloofde diverse openingen en allerlei evenementen. Ik bofte want toen ik de Vishal binnenliep om de expositie te bekijken begon daar net een demonstratie van leerlingen van slagwerkdocent Ans Rietbergen. Het eerste stuk werd gespeeld op oliedrums waar ze eerst met stofdoeken overheen poetsen om vervolgens steeds ritmischer te gaan trommelen. Daarna speelden ze een stuk op drumstel en trommels.

Hierna was het tijd voor een workshop. In eerste instantie aarzelde het publiek om mee te doen, maar Ans drukte de mensen voortvarend een shaker of kleppers in de handen en zo had ze toch snel zo'n veertig man publiek in actie gebracht. Dat de touwtjes van de kleppers allemaal in de knoop zaten kon Ans ("Wie heeft er een schaar?") niet deren.
Het begin van het stuk zou 'spooky' zijn en moesten wij met plastic zakjes ritselen en daarmee de wind verbeelden. Bij een volgend deel had Ans zich laten inspireren door de Vishal zelf en moest een deel van het publiek in de maat zonnevis, zeeduivel of rog zeggen. Arme buitenlandse toeriste die het woordje rogggg amper uit haar mond kreeg. De shaker diende gehanteerd te worden met een 'stiff wrist' zoals Ans in het Engels doceerde en de plankjes moesten op ritmische wijze tegen elkaar geklapt. Dit alles onder de verbaasde blikken van toevallig door het raam kijkende voorbijgangers. Ach en wat is het dan leuk als je daar staat met je zakje en je plankjes en de meiden op de drumstel en op echte pannen tekeergaan. Net op het moment dat je bijna emotioneel zou worden is het afgelopen en zegt Ans Rietbergen: "Kijk, en dàt is nou muziek maken." En zo is het.

ULO

Gezien bij de Schalm, dit Engelse leerboekje van de ULO (onderhand vergelijkbaar met de tegenwoordige Havo vermoed ik). Volgens het schutblad ooit het bezit van leerlinge Annie Vink.
Prachtig die letters.

Gambit

Amusant, de film Gambit met Colin Firth en Alan Rickman in de hoofdrollen (daarom alleen al eigenlijk een aanrader). Firth speelt een kunstkenner die het zat is afgeblaft te worden door zijn baas, miljonair en kunstverzamelaar Rickman, en wraak wil nemen. Daartoe 'ontdekt' hij een Monet, een vervalsing van zijn chauffeur en partner in crime. Het schilderij zou zogenaamd in het bezit zijn van PJ Puznowski (Cameron Diaz). Terwijl de drie onder één hoedje moeten spelen lijkt het hele plan mis te lopen, zeker als Firth zich op Pink Panter-achtige wijze gedraagt in een hotel à la John Lanting, erg grappig. Met twee andere hoofdrolspelers zou dit een melige film kunnen worden, maar met deze rolverdeling is Gambit een aanrader voor een ontspannen avondje.

Ze zijn er weer

De krokussen.

Bedien u zelf

Het bestaat nog, ouderwets vertrouwen in de klant. Kijk maar bij Fixet aan de Zijlweg. Bovendien hebben ze een groot assortiment en altijd voldoende en deskundig personeel, ik geef het hier maar even door.

Eindelijk

Een hele dag zon. De krokusjes waren er ook erg aan toe.

Visafslag II

Grote belangstelling vandaag bij de veiling van de werken van de tentoonstelling Visafslag in de Vishal.
Net toen ik binnenstapte kwam het 3-D beeldje van Eric van Straten onder de hamer (bij wijze van spreken uiteraard) en dat had ik mij inderdaad niet kunnen veroorloven: € 1900,- bracht het op. Fijn voor de kunstenaar en fijn voor de Vishal uiteraard want die krijgt 30 % van de opbrengst. Hiermee worden de bezuinigingen opgevangen en zo kan de Vishal hopelijk nog lang laagdrempelige tentoonstellingen maken. Veel van de werken werden verkocht en vaak ook boven de vraagprijs. Voor de nietverkochte werken is er deze week nog een kansje, ze blijven te koop voor de richtprijs.

Vlaskoorts & Koper

Zo, daar knap je van op!  Dat was weer een energiek concert gisteren van De Kift. Ze speelden nu het tweede deel van hun jubileumconcerttour: alle nummers van de CD's Vlaskoorts en Koper. Waarvan vooral het deel Koper, na de pauze, goed viel bij de fans die Wie streelt mijn kreukelkaken? massaal meebrulden. Wat nou Houten Haarlemmers? Het viel ook zanger Ferry Heijne op die er zelfs Haarlemmer Olie bijhaalde.
Dit concert een keertje zonder vader Heijne, die een dagje oversloeg in het drukke programma, maar wel weer met Frank van den Bos, die tot enige jaren geleden de toetsenist was (op de foto met blazer Patrick Votrian).

Pol

Dat gevoel als je een geliefd oud kinderboek weer in handen krijgt!
Ik verslond vroeger de boeken van Pol, een aapachtig beertje die dikke vrienden was met een inktvis, een zeerob en een pelikaan. Het zijn stripverhalen maar waar tegenwoordig praatwolkjes worden gebruikt kon je in de oudere drukken aan het icoontje voor de zin zien wie er sprak. Vooral de eenvoud sprak mij aan denk ik nu: Pol belandde op een onbewoond eiland, zaagde alle bomen om, timmerde er een huis van en vertrok weer. Koloniaal gedrag denk ik nu. Of hij holde een boomstam uit om daar een kano van te maken. Enfin, dat gevoel om ze weer terug te zien toen mijn jongste zoon er op zijn beurt verslaafd aan was! Ik kende sommige bladzijden uit mijn hoofd, zo vaak had ik ze kennelijk gelezen.

Ik kwam ze van de week weer tegen, wie weet vinden de kleindochters ze ook nog leuk.