Pelgrimeren kun je leren

Zou ik haar nog herkennen vroeg ik me af, zonder Theo en Theatandjes en zoveel jaar later? Maar alleen al aan de doorgerookte grogstem herken je Tosca Niterink. Gisteren stond ze, samen met vriendin Anita ('Annie') Janssen in de bieb om te vertellen over hun wandeltochten. De dames bewandelen al jaren samen langeafstandspaden, Tosca schrijft daarover in NRC, Annie maakt de foto's.
Hun verhaal is opgewekt en rommelig, daarbij bijgestaan door een als immer haperende geluidsinstallatie. Deze keer liet ook de verbinding met de laptop het constant afweten, wat keer op keer tot de kreet 'Winston!' leidde, waarop de technische barman weer kwam opdraven. Later verzekerden de dames de bibliotheekmedewerkster dat het helemaal niet erg was, zo bleven ze zelf bij de les en konden weer eens improviseren.
Enfin, de avond verliep gezellig. Tosca vertelde dat ze bij de allereerste wandeling, van Amsterdam naar Haarlem, al na 5 kilometer haar teen brak, 'goddank', want toen was ze nog niet zo besmet met het wandelvirus. Langzaam maar zeker beviel het wandelen echter steeds beter en nu hebben de dames de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella al twee keer gelopen, de laatste keer vanaf Granada. Tosca vertelde smeuïg over hun belevenissen en de ontmoetingen die ze onderweg hadden en las stukjes voor uit hun boek: Klimmen naar kruishoogte. Annie voorzag de korte filmpjes van droog commentaar: 'het was niet alleen maar mooi weer' (beeld van gietende stortregen) 'en dan loopt daar een lint van gekleurde quasimodo's' (beeld van wandelaars met rugzakken en poncho's). De trailer van het boek geeft een idee, klik hier)
Het volgende project van de dames is een roeitocht over de Ganges ('we zijn dol op India, maar zo hoef je niet steeds al die schoolkinderen van je af te slaan'), we zullen er ongetwijfeld weer over kunnen lezen in NRC.

Nebraska

In de film Nebraska denkt Woody Grant, een man op leeftijd die af en toe wat warrig begint te worden, de prijswinnaar te zijn van een miljoen dollar. Het is hem niet uit het hoofd te praten dat het slechts een reclamestunt is en hij is er zeer op gebrand de prijs persoonlijk op te halen, desnoods te voet, want hij mag geen auto meer rijden. Zijn zoon Dave kan dat niet aanzien en besluit dan maar pa zelf naar Lincoln te brengen, zodat hij met eigen ogen kan zien dat de prijs nep is. Tijdens hun trip doen ze onderweg de geboorteplaats van Woody aan en raakt Woody bijna beroemd als er bekend wordt dat hij een 'miljonair' is.
De personages in de film zijn bijna weerzinwekkend, een kijvende echtgenoot, twee apathische neven, een kluitje broers zwijgend voor de televisie en alle klanten in de bar. De steden waar ze doorheen rijden zijn om deprimerend van te worden, een en al beton en asfalt, maar toch blijft de film boeien en is af en toe ook erg komisch. Zoon Dave zorgt op het laatst nog voor een feel-good moment waardoor je toch tevreden de zaal verlaat.

We are the best

Aardige film over puberperikelen: We are the best van Lukas Moodysson. De film speelt in 1982 als de punkmuziek al bijna uit de mode is. Twee meisjes van dertien, (die er wel heel erg als jongetjes uitzien) gaan toch een punkbandje opzetten, voornamelijk  omdat ze geen instrument beheersen. Zoals alle meiden van dertien vinden de hoofdpersonen iedereen stom, horen ze niet bij de groep en liggen ze in de clinch met hun ouders. Innemende sfeerbeschrijving van het leven van tienermeisjes en levensecht geacteerd.

Hollandse vrouwen

Leuke activiteit van de bieb vandaag op vrouwendag: een lied- en poëzieprogramma over Hollandse Vrouwen, gecombineerd met een high tea.
Renee Harp, sopraan en Anneke Volbeda op piano brachten een selectie van veelal middelnederlandse liedjes en Lidwiene Vermeij droeg haar gedichten voor.
Gecombineerd met heerlijke hapjes was dat geen gekke manier om de zaterdagmiddag door te brengen. Het servies was te koop en dat vond ook gretig aftrek.
Ideetje, binnenkort bibliotheek annex porseleinwinkeltje?

Kenau de opera

Mylou Frencken als Kenau. Ik zou het zelf niet zo gauw verzinnen maar de blonde vrouw met de liefelijke uitstraling speelde haar rol met verve. Gisteren in de Lichtfabriek was de première van Kenau de Opera, een project van Zangstudio Haarlem. Het toneel was opgesteld als catwalk, handig, vond mijn vriendin M., dan kan iedereen degene zien waarvoor hij komt, doelend op het grote koor van Haarlemmers dat meezong. De tekst was niet allemaal even goed te verstaan, maar het was wel duidelijk dat Kenau een vrouwenvendel wilde organiseren om daarmee te strijden tegen de Spanjaarden. Dat gaat haar in eerste instantie goed af, vooral de scène dat de vrouwen zich wapenen met emmers en pannen, geeft goed de illusie weer van kokende pek van de torentransen smijten. Het Kenaulied, dat mijn eigen koor ook zingt, maar dan een stuk eenvoudiger, werd erg mooi uitgevoerd.
Verder gedenkwaardig: de muziek en de vele geluidseffecten, het fanatieke gezicht van de dirigente die zich geweldig inleefde en de vrouw in het koor die een dikke sigaar 'opstak' zodat, zoals ze ons later vertelde: men snapt dat ik een man ben, want ik zing mee met de mannenpartijen.

Ochtendgloren

Bavo in het maartse ochtendzonnetje.

Moderne architectuur in Barcelona

Wegens groot succes vorig jaar geeft Suzanne Roelofs weer drie lezingen in de bibliotheek over architectuur, deze keer over drie buitenlandse steden. Gisteren was Barcelona aan de beurt, een stad waar ik al vaker ben geweest, maar nu ik er Suzanne over heb gehoord weet ik dat ik er toch nog een keer heen moet om alles te zien wat ik nog gemist heb.
Gelukkig heb ik wel met eigen ogen de 'vis' gezien van Frank Gehry, bedoeld als een soort wegwijzer naar het Olympisch dorp tijdens de Spelen van 1992. De vis, die zo'n 50 meter lang is, is ontworpen aan de hand van nieuwe spraakmakende computerprogramma's en zichtbaar vanaf de verschillende stranden.

Fiets- en wandelbeurs

Dit weekend namen we een kijkje op de fiets- en wandelbeurs in de Rai. We waren niet de enigen. Er is, op zijn zachts gezegd, nogal wat belangstelling voor met name wandelen. Een grijze massa dromde rond de kraampjes, tasje op de rug, de wandelschoenen alvast aan.
Bij de fietsafdeling was er heel handig een fietsparcours uitgezet waar je allerlei rijwielen kon uitproberen. Een jonge vrouw stepte vrolijk voorbij, twee oudere mensen tuften ingespannen op een tandem achter haar aan. Een man op een ligfiets raakte uit de bocht en moest door een begeleider rechtop worden gehouden, als een klein kindje dat leert fietsen. Even later zagen we hem met een verzaligde lach op zijn gezicht weer langskomen, zijn begeleider er op een drafje naast, kijk mama ik fiets los!
We kwamen thuis met een tas vol folders die nu allemaal moeten worden doorgeploegd.

Photo clash in Hutspot

Hartstikke hippe winkel: Hutspot, aan de Rozengracht 204 in Amsterdam. In het grote pand kun je koffie drinken, met je laptop ergens aan een tafel werken, die tafel kun je vervolgens ook weer kopen, je kunt er terecht voor brillen en kleding en je kunt er opgezette dieren kopen. Alles ziet er ook nog eens smaakvol uit. Echt iets van deze tijd want de afzonderlijke onderdelen worden allemaal door andere ondernemers gerund.
Gisteren werd er ook nog een evenement georganiseerd door Converse, die van de basketbalschoenen. Publiek kon een foto twitteren waar vervolgens een aantal kunstenaars mee aan de slag gingen om deze te verfraaien, de live versie van een filter over je foto gooien. Leuk idee en het gaf een hoop reuring in de tent.

Boekengala

Gisteren vond het Haarlemse Boekengala plaats. Nou ja, Boekengala, dat is wat teveel gezegd, ik zag zelfs een joggingbroek voorbijkomen. Mijn eigen paillettenstropdas was nog het meeste gala geloof ik. Alhoewel het rode kanten jurkje van Judith Uyterlinde ook een plaatje was. Zij was dan ook de gastvrouw van deze avond.
Na een welkomstwoordje van Rob Luckerhof, een praatje van Cornelis Mooy (onverwacht geestig: 'Ze vroegen mij het kort te houden en het hoefde nergens over te gaan') en twee gedichten door Nuel Gieles introduceerde Judith wonderkind uit de jaren zestig Lev Bont die een stuk voorlas uit zijn boek Theo Bee. Hierna hield ze een kort interview met Renate Dorrestein die nooit verlegen zit om een anekdote en met Joost Zwagerman over zijn nieuweling Americana (1200 bladzijden!). Het programma werd verder verluchtigd door Mylou Frencken met een paar geestige liedjes. Samen met Dorine Wiersma zong ze, toepasselijk op een boekengala, een 'ode' aan het Antiglamourboek van Carice van Houten en Halina Reijn (klik hier als je het wilt horen).
(Vergeet ik nog helemaal het Ampzing Genootschap te noemen, maar ja, zij zijn zo immer overal aanwezig dat ze daardoor bijna niet meer opvallen).
Ja, en toen was het tijd voor het bal. De stoelen werden opgeruimd terwijl het publiek een glaasje champagne nuttigde en de beentjes konden worden losgegooid op muziek van Vic van de Reijt. Zijn muziekkeus was prima voor het middelbare publiek, evergreens uit de jaren vijftig, zestig en zeventig en er werd ook best druk gedanst, maar al snel leek het feestje toch op een schoolfeestje uit je jeugd. Waar bleef toch die ene leuke jongen en iedereen leek om twaalf uur thuis te moeten zijn. Nee, en van decors van de muren trekken om twaalf uur zoals bij het echte boekenbal was natuurlijk helemaal geen sprake.