Boekencel

Het is een monument voor de schrijver Anton van Duinkerken, deze zuil vol met boeken in Bergen op Zoom, zijn geboorteplaats. Misschien is een enkel boek van zijn hand, de rest is willekeurig gekozen en op kleur gesorteerd. In 2013 is het monument opnieuw heropend, als dat een juiste benaming is voor een werk wat niet open kan. Helaas heeft vocht al enigszins toegeslagen in de onderste boeken. De cel is gemaakt door het kunstenaarscollectief Krot & Co en staat op het Markiezen hof, vlak bij de bieb.
Op de Grote Markt in Bergen op Zoom kwamen we langs een standbeeld van W.Asselbergs, waarvan ik nu weet dat dat het pseudoniem is van Anton van Duinkerken.

KunstBaan

Gezien in de Refter van het stadhuis, dit grappige kleurige object. Bij nadere bestudering blijkt het gemaakt te zijn van opgedroogde verfresten! Dat is echt wel superhergebruik.
Het is een produkt van de KunstBaan waar schilders met een verstandelijke beperking aan de slag kunnen. Op de tentoonstelling Kleurrijk Haarlem, Outsider Art hangen verder schilderijen van hun hand met als onderwerp de Kloosterpoot, de plattegrond van Haarlem en de Haarlemmerhout. Het lijken invulplaatjes, de schilderijen van de poort bijvoorbeeld lijken qua compositie verdacht veel op elkaar, dat is jammer. Maar qua invulling hebben de schilders zich allemaal op heel persoonlijke wijze uitgeleefd gelukkig. De poort is gestreept, bontgekleurd of gestippeld en waar dat nodig wordt geacht is er een prinses in getekend.

Vintage Africa

Ik geloof dat het gele mannetje op de muur van het pand van Jansje betekent dat daar een hippe winkel is gevestigd maar ik kan het nergens meer terugvinden. Maakt niet uit, het staat leuk en trekt in ieder geval de aandacht.
In De Gang, de exporuimte naast Jansje hangen nu prachtige kleurige foto's van Afrikanen, vrolijk gekleed in tweede- of derdehandskleding, afkomstig uit Europa. Het geeft te denken maar de mensen zien er schitterend en trots uit.
De foto's zijn gemaakt door Sander Stoepker.

37PK

365 Kleine houten paneeltjes, beschilderd met bijenwas en olieverf. Zo maakte Anke Roder een verslag van 2013 door elke dag een schildering te maken van lucht, land en wolken. Netjes gegroepeerd op diverse panelen vormt het nu de installatie Zon Maan Wolken, een staalkaart van het licht zoals ze zelf zegt. Vooral aantrekkelijk door de herhaling vind ik. Te zien in Galerie 37 PK.
Toen we weg wilden gaan viel de blik van vriendin A. op het plafonnetje in de hal, het leek even gezichtsbedrog dat het plafond gebogen en doorsneden was. Maar nee, de medewerkster van Galerie 37 PK vertelde dat het een heus kunstwerk betrof van Jan Maarten Voskuil. Het heeft nog geen bordje gekregen dus geef ik hem hier maar de eer die hem toekomt: Ceiling Piece van Jan Maarten Voskuil, 2004 Zanderzaal.

De Haakbrigade

Engelse drop, sushi en een tom pouce, lekker hoor. Allemaal gehaakt!
Al deze producten komen uit de keuken van de Haakbrigade uit Bloemendaal. De twee dames waaruit de brigade bestaat geven haakles aan kinderen en volwassenen. Slim, want haken is weer hartstikke hip.

Buitenplaats Beeckestijn (2)

Nog even aandacht voor de grappige vormgegeving van de expositie in het landhuis Beeckestijn. De vestingbouwer krijgt een plaatsje op een tekentafel met een geweer als tafelpoot en de buitenplaatseigenaar krijgt een pop-up van zijn 'buiten' op een bureautje met een stapel boeken als ondersteuning.
Ik zie mogelijkheden voor de afgeschreven boeken van de bieb!

Post!

De familie Haringa wil de post graag ontvangen in deze duiventil.
We zagen deze postbus op weg naar de follies in Beeckestijn, en kwamen zo al helemaal in de stemming. Alhoewel deze brieventil natuurlijk wel nuttig is, dus goed beschouwd geen folly...

Havensafari

Havensafari, het klinkt spannender dan het is. De safari is eigenlijk gewoon een rondvaart door de havens van Amsterdam. We stappen op bij de NDSM-pier op de oude IJveer XI. De gids slaat ons om de oren met talloze cijfers die ik meteen weer vergeet. Maar het is droog, de plensbui is voorbij en de lucht trekt open. Het is heerlijk om weg te soezen op het bovendek. Voor het safari element stappen we uit bij het Hembrugterrein en maken daar een wandeling in het geheimzinnige bos waar vroeger munitie werd gefabriceerd. Het terrein en de veelal op instorten staande gebouwen staan op de erfgoedlijst vertelt de gids. Veel gebouwen hebben een rond dak, dan zou in het geval van explosies de schade beheersbaarder zijn.
We stappen weer op de boot en varen langs overslaghavens, roll on roll off havens (het is een baan, de hele dag auto's in en uit een boot rijden...) en langs het vroegere REM eiland. Er is niet veel reuring in de haven, je ziet bijna geen mens op de schepen en er varen nauwelijks boten. Net als het echt saai begint te worden valt de schemering in en dat maakt het toch wel weer bijzonder, de Amsterdamse haven.

Buitenplaats Beeckestijn

Wij kennen het landhuis Beeckestijn als het mooie voorname witte gebouw maar een tentoonstelling op de benedenverdieping van het pand leert ons dat het sinds relatief kort pas weer in die staat is. De laatste eigenaren, de familie Boreel konden het niet meer opbrengen om het te onderhouden en het huis en de tuinen werden verkocht aan de gemeente Velsen. In de oorlog werd het in schutkleuren geverfd en militairen werden er ingekwartierd. Een familie uit de buurt die haar boerderij was kwijtgeraakt trok er in en uiteraard was er toen helemaal geen geld of mogelijkheid tot onderhoud en het pand verviel. In de keuken werden kippen gehouden om maar iets te noemen en veel originele details gingen verloren. In de tuin werden bunkers gebouwd als onderdeel van de Atlantikwal. Na de oorlog is het huis pas weer in zijn oude luister hersteld.
Op de expositie kun je een aantal luisterfragmenten horen van fictieve bewoners en beheerders. Zo vertelt een 18e eeuwse Amsterdamse zakenman hoe leuk het is om een buitenhuis te hebben in dit gebied. En, zegt hij voldaan zoals je dat tegenwoordig ook iemand zou kunnen horen zeggen, je bent er zó, met de koets of de trekschuit. Ook een middeleeuwse boer en een vestingbouwer vertellen iets over hun band met het landgoed. Verderop vertelt een tuinarchitect dat er als het ware tuinarcheologie is bedreven om te onderzoeken hoe de tuin er vroeger uitzag. Het resultaat is dat de waaiertuin, met heggetjes in waaiervorm, weer in ere is hersteld. Ondertussen loop je in de fraaie kamers rond die behangen zijn met vogelbehang en gemeubileerd met kleurige met sits beklede stoeltjes.
Rondom het gebouw liggen de in oude glorie herstelde tuinen, begonia's zijn in een krullerige vorm in het gras geplant en in een met groen overdekte wandelgang kun je in de schaduw flaneren. Uitbundige borders zijn omzoomd met buxushaagjes, het is geen straf om hier een uurtje te wandelen.

Follies

Ooit stonden er op Buitenplaats Beeckestijn drie follies, ofwel, nutteloze grappige onzingebouwtjes.Voor de tentoonstelling Zomeren op de buitenplaats zijn tien kunstenaars aan de slag gegaan om op hun beurt een interpretatie van een folly te maken. Dat leverde tien totaal verschillende kunstwerken op. Meteen achter het landhuis staat het kruisvormige sculptuur van Job Koelewijn, gemaakt van doorschijnende plastic baksteenvormen. Even verderop ligt een felgroen vierkant op de grond, precies passend tussen vier beelden. Het is een werk van Fransje Killaars en niet iets wat je direct met een follie associeert. Dat is wel even anders met het werkelijk fantastische huisje dat Maze de Boer maakte (foto rechtsboven). Het lijkt een simpel geschilderd eendimensionale afbeelding van een huisje, maar als je er langsloopt lijkt het met je mee te bewegen en verandert het perspectief, zéér ingenieus!
Berend Strik, die ik kende van zijn borduurwerk, bouwde een huis in draadvorm, hangend in de lucht boven de plek waar vroeger de kluizenaarshut ooit stond. Het gebouwtje dat Jean Bernard Koeman maakte is vooral opvallend door zijn afmetingen: het moderne gebouw is een uit de kluiten gewassen miniversie geïnspireerd op werk van Eileen Gray en Le Corbusier. Chikako Watanabe bouwde een Dog Folly omdat er zoveel honden worden uitgelaten in Beeckestijn (dat klopt, ervaarden we deze dag). Het houten gebouw is om een boom heen gebouwd en zit vol verrassende uitsteeksels en doorkijkjes (foto onder).
Hoog tussen de bomen hangt een dame in hoepelrok te schommelen, haar jurk is van iriserend plastic gemaakt. Ook niet echt een 'gebouwtje' maar wel zeker nutteloos en grappig.
In het landhuis staat een kleine expositie met informatie over follies in het verleden en foto's van hedendaagse bouwsels. De tentoonstelling staat nog tot eind september.