Van harte!

Vandaag is ze jarig, Beatrix.
Persoonlijk vind ik het koningshuis altijd een bron van vermaak. Wat doen ze, en met wie? Wat dragen ze? Hoe worden de baby’s genoemd? Hoe trouwen ze?
Het lijkt me vreselijk om tot het koningshuis te behoren. Erg fijn dat iemand anders het wil doen. Dus, nog vele jaren Majesteit!

Je brengt wat je haalt wat

Vanmorgen was ik er weer even, in kringloopwinkel De Schalm in de Zijlstraat. Wat is dat toch altijd een paradijsje om in rond te lopen. Het geeft mij het gevoel dat ik op de rommelzolder van een geliefde tante mag neuzen. Vaak word ik helemaal nostalgisch als ik oude kinderboeken zie die ik vroeger zelf ook heb gelezen, of meubels herken die we vroeger thuis ook hadden. En hoe handig is het om huisraad bij elkaar te scharrelen, voor een krats, en veel leuker dan in de gewone winkel. Omdat we zelf niet groot wonen moet ik er noodgedwongen ook vaak iets heen brengen.
Dus, de Schalm is eigenlijk mijn zolder.

En soms doe je een vondst!
Zoals dit kopje, compleet met barst!

Lente?

Sneeuwklokjes, okee

maar narcissen in januari?

Ze snappen het zelf ook niet helemaal.

Ted Dobson

Ted Dobson fotografeerde in 1973 verschillende families, waarschijnlijk vrienden en bekenden, de meeste wonend in Haarlem. In 1979 fotografeert hij ze nogmaals. Misschien heeft hij het plan om hier een regelmatige herhaling van te maken. Maar dan verhuist hij zelf naar Nicaragua en duurt het tot 1996 voor er weer een serie foto's komt. Daarna komt geen er vervolg, Ted Dobson overlijdt. Piet van Leeuwen besluit de serie af te ronden en maakt van alle personen de laatste foto's.
Hier een foto van het echtpaar van Dijk in 1973, zo te zien een alternatief gezinnetje, houten vloer, PSP poster aan de muur, de kinderen zijn nog klein.

En hier het echtpaar in 2006:

De kinderen zijn uitgevlogen, de inrichting is degelijker geworden, het echtpaar 33 jaar ouder en nog steeds bij elkaar. Een heel leven geleefd.

De tentoonstelling is te zien in de SBK in Haarlem tot en met 24 februari. Ga beslist eens kijken want het is echt fascinerend om te zien hoe mensen groeien, ouder worden, families zich opsplitsen en verder gaan. Ik hou erg van 'toen en nu' foto's en kwam hier helemaal aan mijn trekken. Eigenlijk gaat het over het leven, de levensloop: als je jong bent lijkt het onbestaanbaar dat jij zelf eens oud zult zijn, maar deze foto's bewijzen dat het onherroepelijk gebeurt.

Zoek de vijf verschillen

En ik vond in eigen collectie nog een kaart die de Grote Markt laat zien vanaf precies hetzelfde standpunt als de kaart van de Slegte.
Weet iemand ze te dateren?

Meneer Linh

Vanmorgen heb ik 'Het kleine meisje van meneer Linh' van Philippe Claudel uitgelezen.
Een heel mooi boekje over meneer Linh, die is gevlucht uit zijn vaderland. Daar is zijn vrouw al jaren geleden gestorven, en door de oorlog is zijn zoon gedood en diens vrouw. Hun kleine kindje, net een paar dagen oud is door meneer Linh meegenomen op de boot naar het nieuwe land. Op een wandelingetje bij het vluchtelingencentrum leert hij iemand kennen, meneer Bark. Ze spreken elkaars taal niet, maar er ontstaat een diepe vriendschap. Als meneer Linh gescheiden wordt van meneer Bark neemt hij het kleine meisje mee en gaat op zoek naar meneer Bark. Het einde is onverwacht en doet je meneer Linh ineens beter begrijpen. Het is heel mooi en eenvoudig beschreven, het lijkt soms wel een kinderboek.
Een aanrader.

Poëzie op zolder

Zò is het een lawaai van dertig saxofoons op de Doelenzolder, zò is het thema ‘stilte’ bij de poëzieavond op de gedichtendag 2007. De avond werd gepresenteerd door P.M.Delèfre, beatdichter, en Gerrie Hondius, striptekenares en dichteres. Zij openden de avond met ‘Ode aan de stilte’. Twintig dichters droegen deze avond hun gedichten voor.
Het is zeker geen gebeuren voor alleen ouderen, ik heb minstens drie dichters onder de 20 jaar voorbij zien komen. Eén van hen, Emma Zijm, won de prijs voor aanstormend talent. Deze prijs is zeker verdiend, voor haar vrij lange gedichten. Het voegt niet altijd iets toe als dichters hun schrijfsels voorlezen, het kan soms zelfs storend zijn, maar Emma deed het zeer charmant. De hoofdprijs werd gewonnen door Fekke Bijlsma, een oude rot in het vak.

30 Dulfers in 2 uur

De wervende tekst van de saxofoonworkshop belooft ons: in 2 uur kunt u nummers spelen van Candy Dulfer of Miles Davis! En dàt zonder noten te kunnen lezen! Dat willen we natuurlijk allemaal wel en daarom verzamelden gisteren zo’n 30 aspirantsaxofonisten zich op de doelenzolder van de Stadsbibliotheek. Daar stond een rij prachtige saxofoons klaar.
Maar nu de truc om er geluid uit te krijgen! Een t-geluid maken, gevolgd door een f is het advies van Hein Peijnenburg, de workshopleider. Nou, dat valt nog niet mee! Net als je denkt er de hele avond voor spek en bonen bij te zitten lukt het ineens tòch en kun je meetoeteren. Hein gebruikt een eenvoudig systeem: gekleurde stickertjes staan gelijk aan de vingers die je gebruikt. Een kleurtje betekent de klep induwen en blazen. Met het geluid van een ritmisch C.D.tje op de achtergrond lijkt het zelfs wel swingend! Na een half uurtje gaan we zelfs akkoorden spelen, aangegeven door verschillende kleurtjes. Hein vindt het allemaal prachtig en wij ook.
En inderdaad speel je na anderhalf uur makkelijk met Prince mee! Dat hij Candy Dulfer daar nou voor gevraagd heeft, dat hadden wìj ook wel willen doen!
Na 2 uur is de workshop afgelopen en heb ik het gevoel 3 luchtbedden te hebben opgeblazen met een baksteen aan mijn nek! Vermoeiend dus, dat saxofoon spelen, maar wel erg leuk om eens gedaan te hebben.

Winter?

Zou het eindelijk gebeuren?

Dit trof ik gisteren aan in een emmer in mijn tuin:

Beppe Costa

Een keer in de maand plaatst Orkater in de Philharmonie een componist in de spotlight. Gisteren was dat de Italiaanse Nederlander Beppe Costa. Beppe werd aangekondigd als: een klein jongetje, dat uitgroeide tot een klein mannetje, aldus Michel Sluysmans, (zelf ook een klein mannetje) die hem interviewde. Beppe Costa (hier in de rol van ingenieur in Ja zuster, nee zuster) is acteur, zanger en musicus. Als klein kind was hij geintrigeerd door een encyclopedie van muziekinstrumenten, die hij nu zo'n beetje allemaal kan bespelen. Hij is zeer geinteresseerd in de volksmuziek en verbaasde zich over het verschil hoe we nu met muziek bezig zijn, ieder voor zich. Alleen bij een concert beleef je de muziek nog samen, terwijl vroeger iedereen meezong of meespeelde. Dat hij met een speciaal oor naar geluiden luistert blijkt wel als hij vertelt dat een prachtige bas, die niet met een instrument is te maken, klinkt als een grote brug dicht gaat.
Deze avond zong Beppe ook wat liedjes waarvan eentje klinkt, zoals hij zelf zegt, als Tom Waits door een Italiaan die geen Engels verstaat. Dan zijn daar nog de Boys in the Band, die prima spelen en twee zangeressen met prachtige stemmen: Jacqueline en Mo.

De volgende aflevering van Boys in the Band is op maandag 19 februari.