Rondje Haarlem

Ik was vandaag nog een dagje toerist in eigen stad, of beter gezegd, òm eigen stad, want we fietsten vandaag het Rondje Haarlem. Deze route begint bij station Overveen, maar je kunt op elk punt aanhaken, gewoon de geel-groene bordjes volgen en je fietst langs de leukste plekjes rondom Haarlem. De tocht begint lommerrijk, langs Kraantje Lek en door Aerdenhout en wordt landelijker bij de weilanden van Schalkwijk en langs de Liede. Het is best een aardig ritje, volgens de beschrijving zelfs 50 kilometer, maar je kunt hem natuurlijk ook in twee gedeeltes fietsen.
Het is een zeer groene route en al fietsende verbaas je je gewoon over zoveel natuur vlakbij huis. Beslist een aanrader!

Verser dan vers

Vandaag nam ik de laatste*) kans waar om op stap te gaan met stadsdichter George Moormann, samen met zo'n circa 25 grijze dames met verstandige schoenen aan. George leidde ons rond de Grote Markt waarbij hij ons op anekdotes en gedichten vergastte. Ondanks de kleffe hitte deed George het goed bij de dames, hij wist veel te vertellen over dichters en schrijvers uit het Haarlemse en ontzenuwde en passent menig sterk verhaal. De gedichten, van o.a. Bomans, Bilderijk en Moormann zelf lagen goed in het gehoor. Ook weet ik nu dat er niet alleen lof- maar ook vloekzangen bestaan, dat Lodewijk van Deyssel op de Grote Markt wenste te wonen (en niet in de Barteljorisstraat) en dat Louis Ferron zo'n beetje dagelijks in de Uiver te vinden was.

Leuk om als toerist in je eigen stad rond te lopen en dan ook nog iets nieuws te zien, zoals dit boek op het pand van de sleutelservice op de Grote Markt.

*) Wegens succes geprolongeerd: in augustus nog twee maal de kans om mee te lopen.

Kunstfort Vijfhuizen

In Fort Vijfhuizen is nooit iemand gesneuveld, er is zelfs geen strijd gevoerd. Kunstenaar Hans van Houwelingen werd door dit gegeven gefascineerd en legde daarom rondom het fort een Sluipweg aan van grafstenen. De stenen zijn hem geschonken door de nabestaanden. Merkwaardig is dat sommigen stenen slechts een paar jaar oud zijn. Het pad is nog niet klaar, er liggen nog flinke stapels stenen om verder te bestraten. Bizar, maar ook bijzonder.
Het hele fort is trouwens wel een fietstochtje waard. Er zijn ateliers in ondergebracht en er is een expositieruimte. Op dit moment staat er een tentoonstelling van Andy Holden; zelfgemaakte stalagmieten en van elpee’s gemaakte schalen. Je kunt er zelf een plaat opzetten met zijn muziek: Compositie met strijkkwartet, piano en knikkerspel. Voor de liefhebber.
In het fort vindt je verder een restaurant en zelfs een hotel. De eetzalen zijn best prettig ingericht, maar toch, misschien door de leren stoelen, of gewoon de hele entourage, verwacht je elk moment dat er een generaal binnen komt stappen met zijn liefje aan de arm. De geestige lampen in de bar zijn een knipoogje naar de oorsprong van het fort.
Tot slot noem ik hier het terras, prettig rustig, heerlijk schaduwrijk op een hete dag.

Kiekje

Een oud fotoalbum vinden met daarin deze foto:

mmmm! Mijn hele dag goed!
Het bijschrift meldt:
Jubileumfeest Nood-Zuid holl. tram.
De oude paardentram van stal gehaald; gekiekt in de Jansstraat, Haarlem.
Geen jaartal, hoewel de andere foto's in het album gedateerd zijn rond 1932. Volgens het boekje Haarlem, zo was het, dl. 3, werd dit jubileum in 1938 gevierd. De paardentram reed tot 1913 in Haarlem.

Ouwe kranten

Soms zie je het wel eens op straat liggen, zo'n bundel kranten waar de krantenjongen geen zin meer in had, verregend en verfrommeld. Hans Jürgen Simon maakt kunst die er zo uit ziet. Van oude kranten en tijdschriften maakt hij sculpturen. Een stapel kranten gevouwen, gewaaierd of versneden en daarna bewerkt met kunsthars.
Geinig wel. En als je dan toch in Galerie 37 bent, in het souterrain hangt een selectie foto's uit de archieven van Parool en Trouw. Sommigen herken je zo, zoals die over het prikkeldraad springende soldaat in Berlijn en de gegijzelde kinderen uit Bovensmilde. Anderen zijn weer sfeerfoto's van een voorbije tijd: de pocketboekenautomaat, en de schrijver van het pamflet Het Nozem-probleem.
Leuk om even binnen te wippen.

Nozems

Nozems. Wie gebruikt het woord nog?
Welke jongere van tegenwoordig kent het überhaupt nog?
In een Panorama van 1966 wordt het ‘klassenstelsel van de jongerenmaatschappij’ uitgelegd.

En deze rebelse langharigen zijn nu allebei minstens 60 en opa of oma…

Filmtip

Liedjes van Abba gezongen door Meryl Streep, het leek mij een huiveringwekkende combinatie. Niets is echter minder waar, want Mama Mia blijkt een vrolijke meeslepende zomerfilm te zijn. Het verhaal in ‘t kort: meisje op een zonnig Grieks eiland gaat trouwen en wil daarom weten wie haar echte vader is. Ze heeft daartoe de drie (zoals ze in haar moeder’s dagboek heeft gelezen) kandidaten uitgenodigd voor de bruiloft. Gevolg, een vrolijke chaos met een toch wat onverwacht einde. Het is even wennen dat op de gekste momenten de acteurs in gezang uitbarsten, maar ja, het is nu eenmaal een musicalfilm. Bride to be Sophie heeft weliswaar een wat erg overdreven oogopslag, maar ze zingt mooi. En haar moeder, Meryl Streep, blijkt een onverwacht zangtalent! En hoe aardig om Pierce Brosnan te horen kwelen!
Een aanrader voor een regenachtige vakantiedag!

Daarentegen had ik hoge verwachtingen van Happy-Go-Lucky en die vond ik weer erg tegenvallen. De trailer over de film met het vrolijke, zonnige, naïeve gansje was eigenlijk leuker dan de film zelf. Er gebeurt eigenlijk niks bijzonders: vrolijk schooljuffie maakt vogelmaskers met haar klasje, ze heeft een pestend jongetje in de klas en ze heeft rijles van een knorrige man met psychopaatachtige neigingen. Na een uur was ik haar gegiechel onderhand wel beu en dan blijkt dat het pestende jongetje alleen maar is ingezet om Poppy in contact te brengen met haar a.s. vriendje, de schoolpsycholoog. En de oplossing van de woedende rijinstructeur is: stoppen met lessen. Wel wat erg simpel, net zoals Poppy zelf.

Gevonden schatten

Twee Amersfoorttips: Jans Pakhuys waar deze fantastische beschilderde bank stond…
…en het Vindselmuseum, waar museumdirecteur Trudy Beekman je persoonlijk welkom heet. Het museum is eigenlijk een variatie op het botanisch kabinet, alleen is het opgebouwd uit vindsels. Een vindsel is iets wat op je pad komt en erom vraagt om opgeraapt en gekoesterd te worden. Tevens een levensles lijkt me. In het vindselmuseum zie je veertjes, stenen, zaden en zaaddozen, botjes en nog veel meer. Alles gesorteerd: een verzameling veren op een muur geplakt, of doosjes en mandjes waarin een kleine schat zit zoals poezelig zachte katjes. In een hoek staat een mand met voeldingen: een grove denneappel of een stekelige plantenstengel. En alles in het museum mag je aanraken, optillen, betasten en bewonderen. Achterin het kleine gebouw geeft Trudy workshops en kun je een royale collectie natuur- en schetsboeken bekijken.
Een bijzonder museum, ook voor kinderen, vol verborgen schatten.

Tot gauw!

Ik ga een paar dagen weg, daarom vast een gezellige vakantiekaart
uit sfeervol Rhenen!

Waar ik overigens niet heen ga.

Hogenbijl

Tussen een stapeltje ansichten van de kringloop zat deze foto. Leuk, dat ouderwetse kwartet, die snorren, en dat Philips logo! Nog leuker dat op de achterkant een stempel staat van muziekhandel Hogenbijl.
Jarenlang zat deze platenzaak aan de Oude Groenmarkt, hoek Lange Veerstraat. In de kelder stonden de elpees en singletjes, met hokjes waar je ze af kon luisteren, of waren het alleen koptelefoons? Ik herinner me dat niet precies meer. Wel vaag dat er een lange spiegelwand was, zodat je stiekem die leuke jongen in de gaten kon houden, die je natuurlijk nooit van zijn leven durfde aan te spreken. En elke week haalde je hier de nieuwe top-40 die zaterdagmiddag op de radio werd afgespeeld.