Velorama

In Nijmegen aan de Waalse Kade staat het fietsmuseum Velorama. Het is een particulier museum, duidelijk gerund door liefhebbers want alles is piekfijn verzorgd. Je staat versteld van de hoeveelheid en kwaliteit van de fietsen die er staan.
Eerst werd de loopfiets uitgevonden en van daaruit bedacht de mens allerlei manieren om op een gemechaniseerde manier vaart te maken, met de voet of de hand, draaiend of zwengelend tot uiteindelijk de kettingoverbrenging werd bedacht. Naast al de fietsen is er ook een collectie fietslampen en allerlei ander klein spul zoals rokkenklemmen, onontbeerlijk voor de vrouw die vroeger geen opwaaiende jurk wilde riskeren.
Klapstuk van de verzameling (vond ik tenminste) is de vol bagage bepakte fiets van mijn held, wereldfietser Frank van Rijn, waarvan ik de boeken verslonden heb. Als bewijs staat er een foto bij van Frank, poserend met dezelfde fiets voor het museum.

Buiten spelen

Leuk initiatief: in Nijmegen zag ik op verschillende plekken in de buitenlucht een piano staan die mocht worden bespeeld. Die in het Kronenburgerpark stond vanmorgen nog netjes onder een zeiltje maar in de winkelstraat werd er al ééntje bespeeld.
Je kunt de organisatie die dit mogelijk maakt steunen via crowdfunding: klik hier.

De weg naar Little Dribbling

Voor zijn boek De weg naar Little Dribbling trok Bill Bryson een kaarsrecht lijn door Groot-Brittannië van Bognor Regis naar Cape Wrath en reisde vervolgens in een zeer kronkelige lijn tussen beide plaatsen. In dit boek doet hij daar op zijn heel eigen wijze verslag van.
Bryson is geïnteresseerd in zo'n beetje alles en overlaadt ons dan ook met feitjes en cijfers maar alles op een aardige en speelse manier. Als Amerikaan die al veertig jaar in Engeland woont kijkt hij toch nog steeds als een buitenstaander naar gewoontes in dit land en vertelt daar heel humoristisch over. Ook kan hij zich erg opwinden over de manier waarop er soms achteloos met landschap of stadsbeheer wordt omgegaan.
Hilarisch is zijn ontmoeting met een vrouw die haar hond midden op een wandelpad laat poepen. Als hij er wat van zegt bedekt ze de hoop nijdig met wat bladeren waardoor de hoop stront nu, volgens Bryson, in een 'faecalisch mijnenveld' veranderde. (Of zoiets, ik kan het zo gauw niet terugvinden).
Bryson houdt van Engeland en dat vindt je terug in dit boek. Als je het hebt gelezen wil je er eigenlijk zelf ook zo snel mogelijk weer eens naartoe.

Eise Eisinga

Hij was een wonderkind en kon al op 15-jarige leeftijd de ingewikkeldste wiskundevraagstukken oplossen: Eise Eisinga, geboren in 1744. Hij verdiepte zich in de sterrenkunde en kon daardoor later de voorspelling weerleggen dat er vier planeten op elkaar zouden botsen omdat ze  in een bijzondere stand stonden. Hij bouwde hiertoe een planetarium om mensen te laten zien hoe de planeten om elkaar draaiden en dat er geen gevaar te duchten was. Hij deed dit naast zijn werk als wolkammer en deed er jaren over. Maar het planetarium bestaat nog steeds en werkt feilloos. Aangedreven door een Friese staartklok zie je de stand van de planeten, de datum en het sterrenbeeld. Op het zoldertje kun je het uurwerk zien van het planetarium, een vrij grof uitgevallen stelsel van tandraderen met spijkertjes. Het is geweldig om te beseffen dat het altijd goed heeft gewerkt en dat nog steeds doet. Bovendien ziet het er mooi uit net als het hele museum trouwens, alles even verzorgd. Grappig is het filmpje waarin André Kuipers een interview heeft met Eise Eisinga en hem vertelt dat er mensen op de maan zijn geweest. Je beseft meteen weer wat een vlucht de wetenschap sinds die tijd heeft genomen.
Eisinga is vrij oud geworden en heeft gelukkig zelf lang van zijn planetarium kunnen genieten. Het planetarium bevindt zich in zijn woonhuis in Franeker.

Ruurd Wiersma

In het Friese plaatsje Burdaard staat een piepklein museum. Dit was het woonhuis van Ruurd Wiersma. Toen zijn oliekachel nogal walmde en zijn muren een vettige laag kregen zag hij geen andere oplossing dan de boel opnieuw te behangen. Het witte behang vond hij nogal kaal en hij besloot, geïnspireerd door Panorama Mesdag, om zelf ook een panorama in zijn huiskamer te maken. Het kostte hem vijf jaar om alle wanden te beschilderen, elke wand toont een ander seizoen.
De gids van het Ruurd Wiersma Hûs vertelt ons dat Wiersma's schilderingen precies zijn persoonlijkheid weergeven. Hij schilderde vrouwen nogal groot want hij was wel van ze gecharmeerd. De ramen van de huizen die hij schilderde stonden heel vaak open, waarschijnlijk omdat hij zelf astma had en zich vaak benauwd voelde. Van perspectief had hij geen kaas gegeten, wat achter elkaar lag verscheen bij Wiersma gewoon boven elkaar op het doek.
De huiskamer is bont beschilderd met taferelen met weiden, koeien, boerderijen, vogels en de zon. Nogal amateuristisch kitscherig zou je zeggen maar na het enthousiaste verhaal van de gids kijk je er toch met andere ogen naar. Nadat zijn wanden klaar waren ging Wiersma verder met zijn kolenkit, zijn schoenen en zijn keukenkastjes en begon in opdracht schilderijen te maken. Hiermee verwierf hij een bescheiden status als naïeve schilder.
De gids vulde met zijn stem en gestalte bijna zelf al helemaal de kleine woonkamer van Wiersma en de rondleiding ging ook niet verder dan deze kamer. Maar hij vertelde het levensverhaal van Wiersma met zoveel enthousiasme dat die echt ging leven voor ons.

Een Nederlandse fietsvakantie

In het echt valt het  altijd mee...

De Huiskamer van Haarlem (7)

Achter in de Huiskamer is een groep dames bezig hun 'stem te bevrijden'. Het ziet er gezellig uit als ze allemaal hun schouders moeten ophalen of hun kaken los laten hangen en daarbij ook geluid moeten maken. Later hoor ik dat ze hun naam moeten roepen op een zelf te verkiezen manier. Bij een naam als Els of Loes ben je dan toch wat beperkter dan bij Annemarie.
Voor in de Huiskamer zit een man relaxed de krant te lezen. Met zijn oren is hij ook bij de stembevrijding want nu en dan vliegt hij op en grijpt zijn fototoestel om er wat foto's te maken.

Zand in Zandvoort

Er is weer een zandsculpturenwedstrijd gaande in Zandvoort. Tot en met morgen strijden zes 'carvers' om het Europees Kampioenschap. Het is altijd een beetje tussen Kunst en Kitsch wat ze maken, maar toch altijd leuk om te zien. Vooral (maar misschien is dat wel het makkelijkst) als het zand zo glad als een gestucte muur wordt gestreken, zo helemaal niet zanderig, zoals de grachtenpandjes op de foto.

De Huiskamer van Haarlem (6)

De piano van Julia Henneman in de Huiskamer van Haarlem is inmiddels helemaal wit en er is een klein bootje op geschilderd zag ik afgelopen maandag.
Op de foto vormt de piano een mooi drieluik met de andere scheepjes in de Huiskamer.

De Huiskamer van Haarlem (5)

Elke maandagavond geeft Hans Bossmann een workshop blokjes tekenen/kleuren voor volwassenen in zijn huiskamer in de Vishal. Je kunt natuurlijk ook gewoon in de huiskamer gaan zitten en lekker voor jezelf gaan tekenen, bijvoorbeeld de motor die daar nonchalant achter een bank staat geparkeerd, voor de kenners, een heuse AJS.