
Bryson is geïnteresseerd in zo'n beetje alles en overlaadt ons dan ook met feitjes en cijfers maar alles op een aardige en speelse manier. Als Amerikaan die al veertig jaar in Engeland woont kijkt hij toch nog steeds als een buitenstaander naar gewoontes in dit land en vertelt daar heel humoristisch over. Ook kan hij zich erg opwinden over de manier waarop er soms achteloos met landschap of stadsbeheer wordt omgegaan.
Hilarisch is zijn ontmoeting met een vrouw die haar hond midden op een wandelpad laat poepen. Als hij er wat van zegt bedekt ze de hoop nijdig met wat bladeren waardoor de hoop stront nu, volgens Bryson, in een 'faecalisch mijnenveld' veranderde. (Of zoiets, ik kan het zo gauw niet terugvinden).
Bryson houdt van Engeland en dat vindt je terug in dit boek. Als je het hebt gelezen wil je er eigenlijk zelf ook zo snel mogelijk weer eens naartoe.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten