Martha Wainwright

Ze komt uit een zeer muzikale familie deze Canadese Martha Wainwright: haar moeder is al sinds jaar en dag een duo met haar tante (Kate en Anna McGarrigle), haar vader zingt (Loudon Wainwright III) en haar broer Rufus heeft onderhand als enigszins excentrieke zanger een cultstatus bereikt.
Zoveel mensen als bij een concert van Rufus krijgt ze niet op de been, maar gisteren was Paradiso toch aardig gevuld. Ze heeft een stem waar je glas mee kunt snijden maar die in de paar Franse liedjes die ze zong toch ook weer warm en zwoel klinkt. Met wat charmante Nederlandse zinnetjes palmt ze de zaal in en gaat los met haar enorme volume.
Het geluid is niet super, af en toe knalhard of rondzingend, maar aan Martha ligt het niet, die gooit alles in de strijd. Wat Lee Towers heeft met zijn arm heeft Martha met haar been, een soort majorette-knieoptrek-beweging. Ze zingt niet alleen haar eigen nummers maar ook See Emily play van Pink Floyd en een fantastische bewerking van Stormy Weather als laatste toegift.
Nu wil ik graag nog de rest van de familie zien optreden.

Nepklinkers (3)

Dit is het hek dat Joost Swarte heeft ontworpen voor het Johannes Enschede Hofje. Een mooi, zich herhalend patroon, helemaal Joost Swarte.
Plotseling kreeg ik me daar een geweldig idee! Als Joost nu eens een patroontje ontwerpt voor de nepklinkers…Zo zouden we Haarlem helemaal op de kaart kunnen zetten, wereldwijd. Drommen toeristen zouden vanaf het station op hun Haarlemse huurfiets het Joost Swartepad kunnen volgen! En, nog beter, we doen geen profiel, maar een printje!! Fietsers ook blij. Een slingerend lint door de stad van attractie naar attractie. Misschien moet dat dan toch met een soort wals gebeuren, een stempel, maar dat probleem lost Joost vast ook wel op.
Kan iemand hem vast inseinen?

Beestje

Dit beestje vind ik hier en daar in mijn tuin. Ik heb de hele ‘Tirion insectengids’ al doorgeploegd maar daar kan ik hem niet in vinden. Iemand een idee?
En moet ik hem zien kwijt te raken, of juist koesteren?

Nepklinkers

'Keurig fietspad' denk je, als je over de Gedempte Oude Gracht rijdt.
Tot je een klein aanhechtingsfoutje ontdekt. Deze klinkers zijn nep!
Er is kennelijk iemand met een profielwals over het nog natte asfalt gereden.
Was dat nou niet iets voor de Grote Houtstraat geweest? Lekker gauw klaar en geen verzakkingen.

Herman van Veen

De paar keer dat ik Herman van Veen heb zien optreden, jaren geleden, was ik erg onder de indruk. Gisteren zag ik hem weer in de Philharmonie. Eigenlijk viel het wat tegen. Hij gaf de hele voorstelling het gevoel het publiek aan een touwtje te hebben. De zaal zat vol met fans, maar het was wel wat makkelijk. Veel gegoochel met pingpongballen en zilveren confetti, en een soort potpourri van oude succesnummers. Zijn nieuwe liedjes waren wel mooi, maar zijn stem, hoe vol en prachtig vaak, raakt toch wat sleets. En om tot drie maal toe een mop met een baard te vertellen, tja, dan zie je daar toch ineens een oude opa staan. Het hoogtepunt vond ik het lied wat zijn gitariste, Edith Leerkes, en violiste Jannemien Cnossen, samen zongen, prachtige stemmen.
Wat het weer goed maakte was dat hij na twee korte toegiften zich niet te groot voelde om nogmaals terug te komen toen een handjevol diehard-fans maar door bleven klappen. Voor een driekwart lege zaal zong hij een laatste liedje. Kijk, en dat is dan weer erg sympathiek!

Breen

We hebben hem! De foto die Henk Breen maakte van de Heilig Hartkerk in het Kleverpark en vervolgens op de één of andere manier bewerkte en prachtig inkleurde. We hadden er al een tijdje een oogje op. Vorige week hing hij nog in de Jopenkerk tentoon en nu bij ons in de huiskamer. We hebben nu dus een echte 'Henk'.

Kiek

Net gelezen, het boek 'Een kleine kans' van Marjolijn Hof. Hoofdpersoon is het meisje Kiek. Haar vader is arts in oorlogsgebieden en Kiek is altijd een beetje bang als hij weg is. Ze probeert op haar zelfbedachte manier de kans dat er iets ergs met hem gebeurt te reduceren. De kans dat je een vader èn een huisdier hebt die allebei doodgaan is kleiner dan dat alleen je vader doodgaat, dus wil Kiek een muis die het niet lang meer zal maken.
Helaas raakt haar vader vermist en de spanning die dat bij haar, haar moeder en haar oma geeft wordt heel direct verteld, met geen woord te veel of te weinig. Het is een kinderboek, het loopt goed af in zoverre dat haar vader weer gevonden wordt maar een been moet missen omdat hij op een landmijn is gereden. De woedende reactie van de oma is wel typerend voor de stijl van het boek: 'Ik ben pisnijdig. Ik heb hem op de wereld gezet en toen was alles nog heel!'
Een aanrader voor alle mensen vanaf een jaar of 9.

Vijfhoekkunstroute (3)

Wat is het toch leuk, zomaar een huis binnen te wandelen, een beetje rond te kijken naar de tentoongestelde schilderijen of beelden en een kletspraatje te maken met de bewoners, of andere aanwezigen. Je 'doet' dan de Vijfhoekkunstroute, maar ondertussen (en ik ben vast niet de enige) is het heel leuk om een beetje te gluren hoe andermans tuin, keuken en huiskamer eruit zien. En wat een leuke huizen staan er in de Vijfhoek! Als ik al niet zelf een huis naar mijn zin had, kreeg ik nu acuut verhuisplannen...

Trouwens, de geborduurde schilderijtjes blijven me achtervolgen, nu weer op Place du Tertre/Sophiaplein, waar Gerrit van Dijk uitverkoop/uitdeling/ruilbeurs hield. Ik heb stand gehouden en niets meegenomen!

Na de vijfhoekwandeling belandden we in de Jopenkerk waar het Ampzing Genootschap zich sterk maakte voor het Haarlems lijflied. Ter opfrissing, (en nu àllemaal...) luister hier.

Vijfhoekkunstroute (2)

Vandaag gezien in de Jopenkerk, deze sfeervolle rangschikking van foto's, oude botjes en andere voorwerpen, van Gijsbert Lameijer.

Naast vele voorproefjes van de kunstroute ook deze beelden van Jules Kockelkoren, gecombineerd met dia´s, een mooi contrast met de oude verveloze ruimte.

En natuurlijk trad Electric Hannes op met op drums Mr. Luna ofwel Marcel Schmidt en op gitaar Koos? of was het Guus?
Hannes genoot zelf het meest: 'Ik ben Hannes de Vijfhoeker en ik speel de Vijfhoekblues!'

Tuttig

Ik kan er niets aan doen, ze komen steeds weer op mijn pad: tuttige handwerkjes.
Deze stond nota bene zomaar op straat op mij te wachten daags na koninginnedag (geen hond wou het kopen waarschijnlijk....). Helaas dreigde echtgenoot met scheiding als ik het mee zou nemen. Hopelijk heeft iemand anders dan de vuilnisman zich erover ontfermd.
En het stukje huisvlijt hieronder, riep dagenlang 'koop mij, koop mij!', vanuit de Schalm.
Echt iets voor mijn Haarlem collectie, maar ik heb het weerstaan.
Ik weet niet hoe lang ik dat nog vol blijf houden.