Theo Swagemakers Museum

Vandaag ben ik er eindelijk heen geweest, net voor het voorgoed zijn deuren sluit: het Theo Swagemakers Museum in de Stoofsteeg. Beneden bevindt zich een galerie met werk van verschillende kunstenaars, nogal uiteenlopend, en op de twee bovenste etages hangt werk van Theo zelf. Sfeervolle portretten, de stillevens en stadsgezichten vond ik wat minder. Het is een klein museum, nogal huiselijk, wat zeg ik, het lijkt wel het clubgebouw van de Theo Swagemakersfanclub! Niet alleen schilderijen zijn er te zien, maar ook zijn schildersezel, palet en zijn (waarschijnlijk favoriete) jasje, serviesgoed van de familie, zijn collectie pijpen, schedels en schelpen, ooit goed voor stillevens, identiteits- en lidmaatschapskaarten, medailles en erepenningen, foto's, brieven en bidprentjes. En niet te vergeten zijn bril en aftershave (Tabac). En vele vele plakboeken met foto's en krantenknipsels. Hierdoor is een bezoek aan het museum een aangenaam tijdsverdrijf, maar helaas! Morgen is het echt voor het allerlaatst open. Dus haast u!

The artist

Aardige film, The Artist. Filmster George Valentin gloreert in de tijd van de stomme films. Zodra de sprekende film opkomt is hij niet meer in tel, hij heeft een spraakgebrek zoals blijkt uit de twee woorden die we hem pas aan het eind van de film horen spreken. Het aanstormend talentje Peppy Miller daarentegen breekt met de komst van de sprekende film pas echt door. Als het leven er op zijn zwartst uitziet voor George redt Peppy hem met een plan: ze gaan niet spreken of zingen in de volgende film maar tapdansen. En en passent vinden ze elkaar.
Het leuke van de film is dat hij ook helemaal in zwartwit is gedraaid en dat er ook nauwelijks in wordt gesproken. Er worden, net als vroeger, titelborden gebruikt en er speelt een orkestje. Pas als de sprekende film is doorgebroken hoort George geluid bij het neerzetten van zijn glas en dat is het eerste geluid in de film op de muziek na. Als hij zelf wil praten komt er echter geen geluid uit zijn keel. Het hondje van George is schattig en speelt een geweldige rol.
Maar toch, het is allemaal net iets te lang, de trailer van de film deed mij meer verwachten. Niettemin, een bijzonder project en onderhoudend genoeg om te gaan zien.

Vossenblond

In de nieuwste roman van Rascha Peper, Vossenblond, wordt een oudere man hopeloos verliefd op een jong escortmeisje. Niet alleen lijkt zij onbereikbaar voor hem, de zaak wordt ook nogal gecompliceerd als ze misschien wel familie van elkaar blijken te zijn.
Ook in dit boek weer ingrediënten die ik inmiddels herken als typisch Peper: het commentaar van iemand in de zijlijn, in dit boek wordt dat gegeven door de hond van het meisje, en een hoofdpersoon die verstrikt is in zijn eigen wereldje, in dit geval de wereld van de archeologie. En Rascha Peper heeft zich weer uitstekend ingelezen, we krijgen een interessante kijk in het opgraven van beenderen in de Grote Kerk van Alkmaar, met alle ins en outs. En tot slot het einde van het boek; de hoofdpersoon zal zich moeten schikken in zijn lot waarin geen happy end voor hem beschoren ligt.
Aanrader.

Grote schoonmaak

Het is af en toe echt net een zolder, de Schalm! Wat je daar allemaal niet vindt.... Nu weer twee hoogst antieke huishoudelijke apparaten, het ene is denk ik een soort boenapparaat, elektrisch, met aan de onderkant twee ronde borstels. Voor 45 euro de uwe, nogal prijzig vind ik, maar ja, wèl een museumstuk.


Het andere is een houten rolveger. Zo'n ding was in mijn jeugd ook nog populair voor kleine klusjes waarbij je de stofzuiger niet wilde pakken. Mooie letters staan erop. Hoe oud zou ie zijn, tachtig jaar?
Al die tijd zuinig door iemand bewaard, bijzonder hoor.

(Ik heb ze niet gekocht hoor, dus als iemand nog interesse heeft...)

Kerstkaarten

Ooit gekocht, maar te mooi om te versturen... (ja, sorry mensen, misschien volgend jaar..)

Gelukkig kerstfeest!

Knus en kneuterig...

Gone with the wind

Eindelijk heb ik deze klassieker uit de Amerikaanse literatuur gelezen: Gone with the wind (vertaald als Gejaagd door de wind). Tot voor kort kende ik alleen vaag de naam Scarlett O'Hara, maar nu weet ik alles van haar, Rhett Butler, Melanie Hamilton en Asley Wilkes. Het is een enorme pil, ruim 1000 bladzijden, maar het verveelt niet. Het is ook geen stereotiepe roman met een romance en een happy end, integendeel. De verwende Scarlett O'Hara denkt dat ze iedereen wel kan krijgen, maar juist degene waar ze haar zinnen op gezet heeft, Ashley Wilkes, trouwt met iemand anders. Uit nijd trouwt ze zelf dan ook met iemand anders, Charles Hamilton, die echter al snel sneuvelt in de burgeroorlog. De oorlog, die ook als achtergrond dient voor het boek, en de bevrijding van de slaven in het zuiden maken het boek extra interessant. Door het hele verhaal heen duikt steeds de veel oudere Rhett Butler op, die meermalen tegen Scarlett zegt dat ze uit hetzelfde hout zijn gesneden, egoïstisch en zonder scrupules. Ze krijgen elkaar uiteindelijk maar maken elkaar niet gelukkig.
Toen ik deze pil eindelijk uit had ben ik meteen de film gaan kijken. Een heerlijke kostuumfilm met prachtige jurken, veel kitscherige plaatjes, zonsondergangen en dramatische muziek.
De tekst kun je bijna letterlijk meelezen in het boek, hier wordt strikt de hand aan gehouden, alleen zijn de gebeurtenissen hier en daar uiteraard wat ingekort. Wat wel opvallend is: de twee kinderen die Scarlett van haar eerste mannen krijgt bestaan in de film helemaal niet! Clark Gable (met eeuwige ironische glimlach) en Vivien Leigh spelen de hoofdrollen, maar dat weet waarschijnlijk iedereen.
Zowel boek als film zijn zeer geschikt voor een regenachtige kerstvakantie.

Carnage

Amusante film: Carnage (bloedbad). Twee ouderparen komen bij elkaar omdat de zoon van de één de zoon van de ander heeft geslagen, verminkt zelfs volgens de moeder van het slachtoffer en dat zet de toon. Onder een dun laagje vernis brandt de strijd los tussen de twee stellen wie nu het best opgevoede kind heeft. Snelle conversaties, geestige teksten, gespeeld door geweldige acteurs (Jodie Foster, Kate Winslet). Ook bijzonder is dat de hele film zich praktisch op één locatie afspeelt en toch niet saai wordt.
Aan het eind van de film, als de strijd op zijn hevigst is, zien we dat de jongens zich inmiddels allang weer verzoend hebben...

Conny Jansen danst

Twee hoogtepunten uit het repertoire van Conny Jansen danst werden opnieuw uitgevoerd tijdens de voorstelling Life Live! Tja, wat moet ik ervan zeggen. Het eerste stuk was prettig voor het oog, met een hele mooie openingsscène. De dansers zaten op de grond, gebogen en met de rug naar het publiek en heel langzaam kwam hun hoofd omhoog. Zo langzaam dat je even alleen maar hoofdloze rompen zag, heel apart. Ook leuk: de combinatie van de boomlange donkere danser met het kleine danseresje. Verder veel dans met de hele groep wat ik altijd leuk vindt. Dit alles begeleid door minimal music in een decor met een soort skatebanen.
Het tweede stuk speelde zich af in een decor van rijen en rijen plastic tuinstoeltjes, wel een mooi beeld. Ze werden opgestapeld door een soort ober en tussendoor werd gedanst, gezeten, en gemompeld, dit alles begeleid door zenuwtergende muziek die, zo merkte ik later pas, gemaakt werd door Corrie van Binsbergen, toch niet de minste. Voor mij was dit niet zo'n hoogtepunt, maar ja, wie ben ik.

Haarlemse kerstboom

De vorige foto's van kerstbomen op de Grote Markt zijn geloof ik verzwolgen via de migratie van weblog, dus hier is er weer een nieuwe.